Czuję się jego sponsorką...

Generalnie uważam, że nie warto się kłócić o pieniądze ale... Pan X trochę przesadza. On w ogóle jest swiadomy tego, że musi Ci oddac tę kasę którą płacisz za mieszkanie? Bo może nie dogadaliscie tej kwestii?

A propos rozmowy: Ty pierwsza zacznij temat pieniędzy, sama wiem, że to niezręczna rozmowa i po prostu przestań mu kupować te rzeczy - papierosy, przestań płacić za piwo itp. Mów że nie masz kasy w portfelu, nie wzięłas karty, jak jestescie w knajpie i prosicie o rachunek to powiedz mu: zapłacisz za rachunek?, ja musze isc do kibelka itp itd...

A wiem, że taka sytuacja może wkurzać, bo jestem osobą o bardzo restrykcyjnym podejsciu do pieniędzy - musi być sprawiedliwie, raz płacę ja, raz ktos inny i bardzo tego pilnuję, a płacę za kogos tylko wtedy kiedy wiem, że ta osoba jest w mega dołku finansowym ale pod warunkiem, że nie są to ani duże sumy, ani nie zdarza się to zbyt często.

Wspólne? Myślę, że Twoje, Ty już z całą pewnością spłaciłaś jego część

Nie będę udzielać Ci rad na zasadzie "co powinnaś zrobić", ale napiszę, co ja bym zrobiła. Przestałabym za cokolwiek płacić, tzn. kupowałabym jedzenie dla siebie, papierosy dla siebie, na piwo wychodziłabym ze swoimi znajomymi. Powiedziałabym mu, że w tym miesiącu płaci połowę rachunków albo do widzenia. Jeśli by nie zapłacił - faktycznie wystawiłabym mu walizki za drzwi. Nie mówię o definitywnym rozstaniu, ale o małej terapii wstrząsowej. Jak na razie on myśli (i nie jest w błędzie), że Ty i tak za wszystko zapłacisz, więc po co on ma się starać o pieniądze. Niech się wyprowadzi, pomieszka trochę na własny rachunek, to może nauczy się, jak wygląda prawdziwe dorosłe życie.

fenix - jest różnica pomiędzy pożyczeniem paru złotych, a byciem czyimś utrzymankiem i nierobieniem sobie z tego większego problemu. Partnerka to nie to samo, co matka.

dziekuje za wasze odpowiedzi. jest to dla mnie bardzo cenne, aczkolwiek nie za wszystkim moge sie tu zgodzic. ja rowniez uwazam, ze klotnie o pieniadze sa bez sensu, dlateo wlasnie pisze na tym forum. moj X jest w pelni swiadomy tego jak to mialo wygladac. na pozatku duzo o tym rozmawialismy i bylo dla nas jasne, ze dzielimy koszta na dwoje.
   
Co do rozmowy z nim o zaistnialej sytuacji, to byla takowa przeprowadzana wielkorotnie i nie byly to klotnie. nie jestem z tych ludzi, ktorzy licza kazdy grosz. problem w tym, ze on od kilku miesiecy sam nie podejmie tematu chociazby zliczenia wydatkow. ufam mu, podalam swoje piny do kart i w kazdej chwili moze pozyczyc jak mu brakuje, ale ile mozna...

fenix sytuacja nie przedstawia sie tak jak myslisz. my zarabiamy tyle samo co do centa. i to nie jest tak, ze ja mu wymawiam 5 euro za kebaba. nie w tym rzecz. chodzi glownie o to, ze opisana przeze mnie sytuacja powtarza sie od kilku miesiecy... i ja nie place tylko za jedzenie. jest internet. mamy dwie kom na abonament, jest domowy, prad, czynsz itp dla mnie bynajmniej ta sytuacja na smieszna nie wyglada.

rozwazna postaram sie dzis podjac temat z X. to nieuniknione. dzieki, ze opisalas swoja sytuacje. na poczatku u nas ona przedstawiala sie prawie identycznie. zdarzalo sie, ze w polowie miesiaca on nie mial juz kasy ( oplacil raty itp] potem pozyczyl na samochod od mojego brata i caly nasz mizerny plan wydatkow zmienil sie diametralnie. poczatkowo pomagalam jak moglam i nawet przez mysl mi nie przeszlo to co napisalam w tytule.

Co do zmiany pracy- nie wchodzi to w gre, bo bardziej platnej nie znajdzie. zarabiamy ok 2tys euro ma miesiac na osobe. oczywiscie nie przez caly rok. nie wiem czy jest sens szukac czegos lepszego tym bardziej ze to jest male miasteczko, a i z jezykiem obcym tez nie jest za dobrze. dodatkowej pracy X nie wezmie z tego wzgledu,  ze nie znajdzie czasu. juz teraz pracujemy 6 dni w tyg po 9 godzin. wiecej sie chyba nie da. pozdrawiam

Witaj. 

Mówią: "Kochajmy się jak bracia, a liczmy się jak Żydzi". Wszak nie samą miłością się żyje/się wyżyje.

Proza życia daje nam się we znaki niemiłosiernie na każdym kroku, bo ceny opłat świadczeń, konsumpcji itd. ciągle rosną. I nie ma zmiłuj się, rachunki trzeba na bieżąco płacić, jeśli nie chce się popaść w długi, które i tak trzeba spłacić, ale po terminie to już z odsetkami.
Ustalenia były jasne i klarowne, koszty wspólnego życia będziecie ponosić oboje!
Dałaś się wmanewrować, bo wyszło inaczej...a jak rozmowy nie pomagają, to temat do kłótni jak najbardziej poważny i zasadny.

Rozpatrzmy problem po kolei.
Ty masz 24 lata, jesteś niezależna finansowo, masz swój samochód, trochę już odłożone i nie mieszkasz w Polsce od paru lat. Jesteście razem od roku.

Twój mężczyzna (lat 30):
- spłaca dwa(?) kredyty, które zaciągnął w czasie, gdy był w poprzednim związku.
Czy wydał je na jakiś konkretny cel, zakup rzeczy, które teraz służą Wam obojgu?
Piszesz, że meble są Waszym wspólnym dorobkiem...coś jeszcze?

- spłaca pożyczkę Twojemu bratu, którą zaciągnął na kupno samochodu.
Czy spłaca mu z odsetkami?

- pomimo, że mieszkacie razem, to każde z Was osobno dysponuje swoimi pieniędzmi - Wasze zarobki nie są małe i w wysokości porównywalne.
Jednakże to Ty od kilku miesięcy utrzymujesz dom (opłaty, wyżywienie), bo on spłaca swoje długi. Korzysta również z wypłat z Twojego konta, czyli zaciąga kolejne pożyczki, zatem cały czas żyje na kredyt.

W wyniku takiej sytuacji, Ty popadasz w zadłużenie (już jest tego około 10 tys.), a jego długi maleją bez uszczerbku na jego egzystencji, bo ma dach nad głową i godziwe życie przy Twoim boku, bez osobistego materialnego wkładu (czyt. za friko).

Myślę, że za bardzo mu ufasz pozwalając korzystać ze swoich kart bankomatowych, skoro ma tak lekką rękę do wydawania swoich i cudzych pieniędzy. Czy ty w ogóle kontrolujesz jego wypłaty z Twojego konta?

Czy on się orientuje, że posiadasz jakieś oszczędności? Bo może to jest powodem, że tak bezpardonowo żeruje na Tobie?

Kilkakrotnie rozmawiałaś z nim w temacie ponoszenie wspólnie wydatków, ale bez efektu.
Zatem nie pozostaje Ci nic innego, jak wprowadzić restrykcje/założyć szlaban na swoje pieniążki. Zobaczysz jego reakcję...

Inaczej nadal będziesz jego sponsorką...bo tu nie chodzi o Twoje odczucia, tylko naprawdę tak jest. Doskonale zdajesz sobie z tego sprawę, więc nie pozwól, aby "wyczyścił" Ci konta.
Bo możesz wówczas zostać i bez niego i bez pieniędzy.

Serdecznie Cię pozdrawiam. 

Zyworodko dziekuje Ci za wylanie zimnej wody na glowe. widocznie tefo potrzebowalam, zeby wprowadzic nowe, lepsze dla mnie zasady naszego pozycia. ja zdawalam sobie z tego sprawe niemalze od poczatku tylko zawsze przymykalam oko myslac "odda, odbije sie". z zalem stwierdzam, ze to sie nie zmieni( to ze on to zmieni).musze wziac sorawy w swoje rece i to juz teraz zanim na prawde zostane bez niego i bez pieniedzy.

ja od dziecka musialam zarabiac jak dorosla " po ludziach" zeby odciazyc rodzicow. mam spora gromadke rodzenstwa i wszyscy wyszlismy na ludzi. nigdy nie kradlismy.  wszysstko co mamy dorobilismy sie wlasna praca. tym bardziej mi przykro, ze ktos trwoni moje pieniadze bez zadnych obietnic oddania. no moze przesadzilam na obietnicach sie konczy.

kredyt wzial na wyszykowanie i umeblowanie domu w ktorym mieszkal ze swoja eks. ona do dzis grosza mu nie oddala. dlatego tez pomagalam jak moglam, bo wiedzialam, ze ona go wykiwala i zostal z dlugami.

moj brat nie jest czlowiekiem obliczlnym. pozyczyl mu pieniadze " na gebe" . nie oczekuje zadnych odsetek.

on wie, ze mam co nieco odlozone, ale bie jest to zadna kolosalna kwota.

A ja zdaje sobie sprawe z tego,  ze dalam sie zrobic w bambuko jak jakas idiotka. a jeszcze te jego akcje po wodce przerazaja mnie... dzieki Zyworodko:-) tego potrzebowalam

Rozumiem, że "to wylanie zimnej wody na głowę" to taka przenośnia, bo ja generalnie nie jestem za taką opcją, gdyż może grozić jakimiś powikłaniami np. zapaleniem płuc.   Raczej nazwałabym to, trzymaniem się/analizowaniem faktów z mojej strony  - bo tylko one do mnie przemawiają.

Cieszę się, że mogłam Ci w jakimś stopniu pomóc tj. w utwierdzeniu tego, co tkwiło już w Twojej świadomości, bo tak naprawdę Ty wszystko to już wiesz, zdajesz sobie sprawę, że tylko Ty utrzymujesz/podtrzymujesz ten związek, zarówno w sensie  materialnym jak i uczuciowym.

Opisując swoje historie, jedni userzy szukają potwierdzenia tego, czego są już w pełni świadomi, ale chcą jakby potwierdzenia, że się nie mylą, że nie są nadto przewrażliwieni, a tylko zaczynają trzeźwo patrzeć i analizować swój związek. Inni wręcz przeciwnie, pomimo podawania niezaprzeczalnych faktów, tak naprawdę pragną się tylko wyżalić i negują wszystkie rady.
Ty należysz do tej pierwszej grupy.

Zadałam to pytanie specjalnie, bo tak zakładałam. To znaczy, że korzysta finansowo również z Twojej najbliższej rodziny. W bankach płaci się ratalne odsetki, czyli tu znowu korzysta z dobrodziejstwa Twojej rodziny, a przecież brat jest na tej pożyczce stratny, bo mógłby założyć sobie lokatę.
Zatem facet jest baaaaardzo sprytny i przebiegły, taki szczwany LIS!

No, to teraz sobie odbija straty...
Pieniędzy niech szuka tam, gdzie je zainwestował. Jeżeli kupił meble, to przecież ma rachunki za ich zakup i może egzekwować swój wkład. Dlaczego jej odpuścił, a Tobie nic nie popuści, a nawet nie da pieniędzy na swoje utrzymanie?
Koniec! Nie przejmuj się jego długami, to tylko i wyłącznie jego problem.
Te długi muszą być spore, skoro już rok je spłaca będąc z Tobą, a wcześniej musiał już spłacać będąc z ex.

Ja, będąc w Twojej sytuacji (zakładając, że nadal będziecie razem) zażądałabym, aby okazał mi dokumenty o stanie swojego zadłużenia. Musisz wiedzieć, jaki okres obejmują spłaty rat, w jakiej wysokości, ile w końcu ma tych pożyczek. Bo tak naprawdę, to nic konkretnego nie wiesz. W umowach o pożyczkę jest data ich udzielenia, to też bym zerknęła, bo może się okazać, że brał je już w czasie Waszego związku i w niewiadomym dla Ciebie celu je wydał. Po prostu, ja już bym mu nie wierzyła na żadne "słowo", bo obiecanki-cacanki tralala...tylko dokumenty.

Tak właśnie Cię odbieram, jako uczciwą, pracowitą i zaradną kobietę, ale dającą się wykorzystywać. Wiem jakimi kategoriami myślisz, że powinno to działać w obie strony, to wzajemne zaufanie.

Dlatego ma réalité proszę Cię, nie daj się okradać, w imię wątpliwej z jego strony miłości do Ciebie.

fenix możenie doczytałaś, albo zle mnie zrozumiałaś: ogólnie chodziło mi o to, że mamy oddzielne pieniądze. takie były nasze wspólne ustalenia, nie jakieś moje "widzi mi sie" (czy jak to się tam pisze) powody były dwa ja nie chciałam miec wspólnych pieniędzy z tego względu, że to były nasze początki, a zaistniała sytuacja z pracą za granica zmusiła nas do zamieszkania razem, co nie zmienia faktu, że chcieliśmy tego. drugi to jego przeszłość. rozstał się z dziewczyną po 5 latach i miał zobowiązania z poprzedniego związku-mianowicie kredyt(y). on również jw nie chciał mnie mieszać do tego co było kiedyś. nie chciał żebym dokładała do wyszykowanego przez niego domu w którym mieszka jego była dziewczyna. wydawało mi się to rozsądnym i uczciwym podejściem. to wszystko

ojj żeby to było takie proste kobitki. to nie jest Polska i nie mogę ot tak wystawić mu walizek za drzwi, bo gdzie pójdzie pod most? tu problem jest poważniejszy, nie mówię od razu o rozstaniu, ale takowe przez myśl przeszło mi nie raz sytuacja przedstawia się następująco:

*pracujemy obydwoje w tym samym miejscu
*pracę łatwi mój brat, który ręczył swoja skóra za X, żeby tylko go tu ściągnąć, a teraz ot tak powie szefowi, że on wyjechał?
*wisi mojemu bratu pieniądze (że się tak brzydko wyrażę)
*on nie ma gdzie iść, nie ma normalnego rodzinnego domu, jego rodzice rozwiedli sie lata temu i jego ojciec zagarnął cały majątek. mama wynajmuje małą klitke w Warszawie
*wisi mi kupę kasy
*to będzie (jeśli sytuacja się nie zmieni) moja druga porażka życiowa i nie wiem jak to wszystko zniosę, zostając sama w mieszkaniu z opłatami i czterema ścianami
*ludzie będą... już nawet nie chce myśleć co będą gadać zważywszy na to, że nikt oprócz was i mojej przyjaciółki nie wie nic o tym jak to wygląda 

myślę, że ta terapia wstrząsowa byłaby wstrząsem dla wszystkich nie tylko dla niego...

NO tak, materializm kobiet jest niezmierzony. Ot choćby atak Żyworódki, że jest pasożytem, bo bratu swojej partnerki nie płaci odsetek od pożyczki, a do tego śmie mieć przeszłość związkową, z której wynikają koszty... Gdyby mężczyzna wbił się na to forum z takim podejściem, to w łyżce wody zostałby utopiony.

A ja zadam autorce pytania:
1. Czy znałaś jego sytuację materialną gdy się z nim wiązałaś?
2. Czy rzeczywiście nie stać go na ponoszenie pewnych kosztów, bo spłata długów zjada taką część jego pensji?
3. Jeśli odpowiedź na oba powyższe jest "tak", to czy gdybyś Ty znalazła się w jego sytuacji liczyłabyś na pomoc partnera?

I wyjątkowo zgadzam się z Fenix, też nie wyobrażam sobie związku działającego na zasadzie spółki z o.o. Nie wyobrażam sobie wypięcia się na partnera, który popadł w problemy finansowe, ale pracuje i stara się coś z tym robić. Natomiast odnoszę wrażenie, że większość wypowiadających się powyżej pań w takiej sytuacji zostawiłoby partnera na lodzie. Ciekawe czy gdyby nie mógł pracować np. w związku z chorobą też byście tak postąpiły...

Może najpierw przeczytasz zanim zaczniesz szarżować na oślep? Bo z wypowiedzi autorki wynika, że było odwrotnie - to on poniósł koszty finansowe poprzedniego związku, a nawet dalej je ponosi, bo spłaca zaciągnięte wówczas kredyty.

ma realite... co czas pokazał?

nie brzmi to optymistycznie..
temat mi bliski, jak zawsze w przypadku parnerow po przejściach...
więc powodzenia życzę i konsekwencji :-)

powracam na stare śmieci i wielu z was czytających wcześniej mój wątek może powiedzieć, że miało rację! cóż mój wybór nie był do końca słuszny. jak pisałam na początku doszło między nami do poważnej rozmowy. wyjaśniliśmy sobie wszystko. czym spowodowane były jego zachowania, moje i jaki miało to wpływ na nasz związek. nie powiem po rozmowie atmosfera między nami znacznie się oczyściła i obiecaliśmy sobie, że jeśli pojawi się jakiś problem to nie będziemy go zamiatać pod dywan. I tak nawet było jakieś 3 miesiące.

pod koniec września gdy już wróciliśmy z urlopu problem pieniędzy powrócił. mój X miał wypadek na meczu i nie może pracować. noga jest niesprawna. na rezonans magnetyczny trzeba bylo czekać 2 miesiące. w sumie nadal czekamy. on nie pracuje już 7 tydzień i szybko do pracy nie wróci ze względu na niesprawną nogę. ogólne nawet chodzić normalnie nie może. załamał się tym bardzo. wie, że ma do spłacenia kredyt, a z kredytami nie ma zmiłuj parę razy upił się, ciągle chodził zdołowany. za ostatnie 2 miesiące zapłaciłam 2 raty razem 2400. teraz minął termin spłaty 3-ciej. miesiąc temu jak sie dowiedział, że noga szybko sprawna nie będzie zaczął pić. każdy weekend, a czasem i w tyg upijał się włączał jakieś stare piosenki i płakał:( mówił, że nie zasługuje na mnie, że jest dla mnie ciężarem, że jestem za dobre bo ciągle mu pomagam, że to on powinien mnie utrzymywać, a nie na odwrót. ogólnie straszny dół. ja sama  podłamałam się tym wszystkim. cała tą sytuacją. pomagałam mu jak mogłam, ale i mnie to wszystko  siadło na psychikę. przestaliśmy ze sobą rozmawiać. nie było normalnych rozmów. zamknęliśmy się w sobie. on zaczął właśnie pić, ja zawsze krzyczałam, że pije. on pił tym bradziej, ja tym bardziej krzyczałam pokiełbasiło się wszystko. doszło do tego, że raz po wypiciu sięgnał zenitu, płakał krzyczał, uderzał tym kolanem. mówił, że jest pierdolonym kaleką, że tylko obciąć tą nogę, że nie chce mu się żyć. płakałam razem z nim. akurat wtedy na urlop wybrali się do nas moja siostra i szwagier. wszystko widzieli. co się działo później to była trauma. oni poszli spać, a on w samochód i że jedzie się zabić nie mogłam go zatrzymać, nie udało mi się, płakałam, prosiłam. nic nie skutkowało. powiedział, że albo jadę z nim, albo on sam jedzie. może źle zrobiłam, ale nie wsiadłam z nim do samochodu. obudziłam siostrę z płaczem, że pojechał się zabić. płakałam nie wiedziałam co robić. zadzwoniłam po brata, żeby pojechał go szukać. znalazł go jak X już wracał. brat zabrał mu kluczyki od auta. położył się do mnie i płakał, że nawet taką ciotą jest, że nie ma odwagi się zabić. nie jestem psychologiem, starałam się mu pomagać zawsze. wiem, że odsunęłam się od niego jak zaczął pić i został z tym sam. pił 3dni pod rząd chyba co wieczór. dziś jeesteśmy razem, minął miesiąc. wie, że może na mnie liczyć, ale moja psychika też została zachwiana. wczoraj musiałam porobić opłaty i  zakupy, pół mojej wypłaty poszło. on do końca roku do pracy na pewno ze względu na nogę nie pójdzie. od tyg jest na kuroniówce. nie wiem, czy będziemy mięli za co jechać na święta do rodziców. jak zostanę tu to umrę chyba z tęsknoty wszystko do dupy.

No sytuacja bardzo trudna...
Ale inaczej wyglądałoby to gdybyście byli ze soba i wszystko byłoby ok, a tu nagle ten wypadek i sytuacja losowa... ale tutaj juz wczesniej były w sferze materialnej problemy... teraz sorry, że tak to ujmę ale przynajmniej on ma oficjaną wymówkę... i dobry powod do picia, a jednocześnie uczepiony twojej spódnicy będzie powodował u ciebie wyrzuty sumienia, a ty przecież nie zostawisz biednego kaleki... bo to nieludzkie.
A czy on nie ma rodziców, którzy mogliby mu pomoc? Dlaczego ty masz go utrzymywać?
A jak to będzie dalej wyglądało? Chcesz założyć rodzinę? mieć dzieci? Z nim? A kto będzie dziećmi się zajmował? Może się okazać, że i w tym noga będzie mu przeszkadzała. Posprzątać? Ugotować? Skoro nie może zarabiać - to może w tym mógłby Cie odciążyć? Zapijanie smutków i robienie wyrzutów do niczego dobrego nie doprowadzi ani jego ani tym bardziej ciebie. A masz prawo do szczęścia.

a co z ubezpieczeniem zdrowotnym? powinien dostawac ''pensje'' z ubezpieczenia skoro normalnie wczesniej pracowal, a wypadek zdazyl sie w trakcie kontraktu/umowy o prace. a jezeli mial ubezpieczenie nie przez firme tylko normalnie prywatnie to tym bardziej stale i pelna fajna opieka lekarska

Bardzo Ci współczuję, nie dziwie Ci sie, że siadło Ci to wszystko na psychice. Jednakże uważam, że ten związek nie ma sensu, niech facet wyzdrowieje, podejmie prace i przestanie ciągle liczyć na Ciebie. Rozumiem, że Twoim obowiązkiem jest go wspierać, ale do czasu aż stanie na nogi. Nie wierze, ze po tym wszystkim nagle stanie sie cudownym facetem...

No to co - powodzenia na nowej drodze życia!

Jak mówią - dupek z wozu,  babie lżej. Wszystkiego dobrego!

już nie o kasę. przed operacją pił na umór 2, 3 razy w tygodniu, po alko miał pretensje do mnie o to chyba, że żyje. wyzywał, kłamał i raz chciał uderzyć. te 3 ostatnie czynniki zmieniły definitywnie wszystko. poza tym nas łączyło tylko wspólne mieszkanie i jego problemy, które na szczęście już nie są moimi. od października nie kochaliśmy się i zdałam sobie sprawę, że to jest koniec. gwoździem do trumny była rozmowa z jego matką, która okradła mnie na 900zł, bo moim zdaniem pożyczyć i nie oddać, to to samo co ukraść! a ona mnie zbywała od lipca, ak asy jak nie było tak nie ma. teraz nawet telefonów nie odbiera. wpadłam w niezłe bagno, powiedziałabym nawet, że patologię. na szczęście zebrałam się na odwagę i zrobiłam to co planowałam od maja. szkoda, tylko straconego roku, nerw i pieniędzy.

ma réalité dużo złości w twoim poście...
widocznie musiałaś dojść do pewnego poziomu emocji i wiedzy żeby podjąć decyzje, które od samego początku były dla innych oczywiste.
Zanim wejdziesz w kolejny związek przeanalizuj swoje błędy, by ich więcej nie popełniać. Współczucie to nie jest dobra podstawa związku, ale jak widać czyste sumienie i świadomość, że zrobiłaś wszystko co w twojej mocy pomoga Ci. Powodzenia.

dużo złości owszem, masz całkowitą rację. zła jestem sama na siebie, że dałam się tak wmanewrować w bycie "samcem". ja płaciłam, ja pożyczałam, ja się martwiłam o kasę...masz też zupełną rację, że forumowicze zakończenie znali od początku. masz też rację, że musiała się przelać czara goryczy, żebym zrobiła coś co odetnie mnie od tego, czyt. zakończyła związek. od bardzo długiego czasu kierowało mną współczucie. a on tę litość jeszcze na mnie "wymuszał".

co do kolejnego związku powiem tak: na razie mam DOŚĆ. nie mówię, że wszyscy faceci są źli bla bla bla niedobrzy, kłamią i wykorzystują. nie tędy droga. teraz muszę odzyskać swoje ja, zainwestować w siebie, poczucie własnej wartości. odbudować to co on we mnie zabił.

wydaje mi się, że podsumowałaś to najlepiej jak można. czasem cięzko coś ubrać w słowa...

pójdę dalej z bagażem doświadczeń na przyszłość. czy mądrzejsza? wydaje mi się, że lekcję życia dostałam niezłą. "ręcę mam brudne, ale sumienie czyste"...

dziękuję wszystkim, za rady, najczęściej trafne. nie powiem, że nie docierały do mnie. mi po prostu ciężko było odciąć pępowinę, wiedząc, że on zostanie sam. 

c'est la vie...