nie umiem się podnieść po odejściu męża

Strasznie to przykre... tyle lat, dziecko, wspólne sprawy, wspólne szczęścia i rozterki..a potem szlag wszytsko trafia bo pojawia sie inna.. Wydajesz sie silną osobą.. pojawiłaś się tu i dobrze.. tu dostaniesz od nas dobre słowo i wsparcie.... Pozbierasz sie.. napewno myślałaś milion razy czy on wart jest Twojego bólu... Ja dziś mogę powiedzieć,że róznie bywa... Życze Ci usmiechu... mimo wszystko.... i pisz tu .. będziemy z Toba..

Kaja....
Bardzo Ci współczuję i wiem że rok czy dwa to i tak ból w nas pozostaje.Trzeba jednak przynajmniej postarać sie iść do przodu choć to niebywale trudne.Ja sama mimo upływu czasu robiąc krok do przodu nie wiedzieć czemu po chwili cofam się o cztery....Błądze,cierpię bo wszystko wraca jak bumerang...Popadam w stany gdzie wydaje misię że cały świat jest przeciwko mnie...że wszyscy chcą mnie skrzywdzić...że kpią...szydzą.....błędne koło.....
Poczytaj me posty.....
Trzymaj się kochana....ściskam Cię wirtualnie....

Kaja dokładnie wiem co aktualnie przechodzisz. Byłam w podobnej sytuacji tylko że mój prawie były mąż był w związku z inną kobietą prawie 3 i pól roku, mają 18-sto miesięczne dziecko. Jego kłamstwa którymi karmił mnie przez te lata, wydawały mi się takie prawdziwe. Jego późne powroty do domu, wyjazdy w weekendy, brak czasu dla dzieci. Boli bardzo kiedy sobie pomyśle jaką byłam idiotką. Ufną, zakochaną, oddaną żoną a on mnie tak potrafił zranić. Marzenia o cudownym życiu prysnęły jak mydlana bańka - karmiłam się złudzeniami, to takie poniżające. Ciężko otrząsnąć się i podnieść po takim upadku ale dasz radę. Ja też dałam, choć było różnie. Aktualnie czekam na drugą rozprawę rozwodową 16 grudnia po raz kolejny otworzą się rany - to boli. Przyznam się że mam także gorsze dni, kładę dzieci spać i płączę w poduszkę. Nie da się zapomnieć o tym że ktoś bliski tak bardzo nas skrzywdził. Potrzebny jest czas aby odnaleźć światełko w tunelu. Mamy dzieci to się liczy. Nie daj się tym ciężkim chwilą. Trzymam kciuki.

bardzo Ci współczuję, wiem jak długo i ciężko to przeżywamy. U mnie koszmar był po 25 latach, pierwszą zdradę wybaczyłam (po 10 latach), drugiej nie dałam rady wybaczyć. Szybko zaczęłam walczyć o swoje życie, bo nie miałam wyboru. Teraz, 4 lata po rozstaniu, pół roku po rozwodzie, gdy żyję szczęśliwie, spokojnie, gdy córki już powychodziły z traumy jaką im ojciec zgotował, a ja jestem ze wspaniałym mężczyzną, rzadko myślę o ex. On się stoczył finansowo, zawodowo, życiowo i nawet mu współczuję. Może nawet czasami czekam na cud, że spadnie na samo dno i w końcu będzie mógł się odbić, że kiedyś przeprosi i szczerze powie, że żałuje. Ale być z nim już nie mogłabym.

Najwyższy czas, żebyś zaczęła myśleć o sobie. Nie Ty zdradziłaś, rozwaliłaś rodzinę, decydowałaś o rozwodzie. To nie Twoja wina. Jeśli masz dowody jego zdrady, skorzystaj z nich. Ja mam rozwód z winy ex. Zawsze myślałam, że jeśli zgodzę się na rozwód bez orzekania, to jakbym pomagała mu we wszystkim złym co nam zrobił: okradł, zdradził, porzucił. I tak obarcza mnie winą za całe zło tego świata, ale tym już się nie przejmuję. Głowa do góry, będzie dobrze

Dla mnie najgorsze jest to, że człowiek, który był miłością mojego życia w tej chwili jest tak bezwzględny i traktuje mnie jak zupełnie obcą osobę, nie interesuje Go jak ja sobie radzę, co u nas się dzieje. Praktycznie do ostatniej chwili kiedy byliśmy razem  dawał mi odczuć, iż  to co nas łączy jest dla Niego ważne, trwałe. Mężczyzn, którzy zostawiają własne dzieci potępiał i mówił, że on czegoś takiego nie rozumie. Przed nami była naprawdę wspaniała przyszłość, czasami nawet myślałam, że  na tak młody wiek mamy naprawdę bardzo wiele. Ja  Mu dawałam to odczuć, iż jestem dumna z takiego męża, czułam się z Nim bezpiecznie i naprawdę dałabym głowę, że On nas nigdy nie zostawi. Teraz słyszę, że to co się stało to tylko moja wina. Ta kobieta wyprała mu mózg. Dzięki  niej kontakt z dzieckiem jest coraz mniejszy.  Ja nie rozumiem jak mógł tak oszaleć na jej punkcie. Na początku tłumaczył mi, że zbłądził, ale nie było warto, że ona jest bardzo ciepła i dobrze mu się z nią rozmawia na każdy temat. W tej chwili już w ogóle ze mną nie rozmawia, a jak już to oczywiście mówi, że kobiety nie ma i nigdy nie miał.  Ja naprawdę nie wiem kim On jest, nie mogę uwierzyć, że to ten  sam człowiek. Niestety ten ból  nie mija.Miałam nadzieję, że te różowe okularki po jakimś czasie mu spadną, ale na to nie ma co liczyć, bo oni spotykają się jak na randkach i nadal jest cudownie.  Lżej by mi było gdyby ten ich związek padł, mam nadzieję jednak, że Bóg jest na świecie  i każde z nich dostanie to na co zasłużyło. W tej chwili zmagam się z poczuciem ogromnej krzywdy jaką wyrządził mi najbliższy człowiek, bo to niestety On przysięgał mi miłość do końca życie, nie ona.  Ani ja, ani mój synek nie zrobiliśmy nic złego. Nie wiem dlaczego nas to musiało spotkać. Chciałam Mu to wybaczyć, bo czym innym jest romans, a czym innym porzucenie, a nas niestety spotkało to drugie (jeszcze bezczelnie mówi, że nikogo nie zostawił, bo on żyje i jest w pobliżu  jakby coś - ciekawe co , bo z dzieckiem czasami nie widzi się miesiąc).

Ojojoj, Kaja, Kicia, co za historie... szkoda slow, jestem z Wami dziewczyny!

Ja mam na wychowaniu dwóch przyszłych mężczyzn. Nigdy nie powiedziałam przy nich złego słowa na swojego już prawie byłego męża. Przecież nie powiem im że mają ojca kretyna, idiotę, samoluba,kłamcę i oszusta. Jest ciężko dzieci mają dopiero 7 i 5 lat. Staram się być przy nich silna. Ale mąż odebrał mi raj, rzadna miłość nie jest lekiem na  ból który czuję. Przez niego zginę bo nawet nie wiem jak żyć dalej. Chce dalej kochać tak jak wtedy kiedy miałam dwadzieścia lat ale czy to jeszcze jest możliwe. Czasami myślę że umarły we mnie te dobre uczucia.

Wiecie co  najgorsze jest chyba to, że ja jestem z jakiegoś innego świata. Mojego męża  znam prawie  pół mojego życia,  mamy wspaniałego  syna i oprócz tego, że był moim mężem był też człowiekiem, który mnie rozumiał jak przyjaciel.  Zdradzał mnie ponad rok mieszkając ze mną pod jednym dachem, zdradza mnie nadal, mimo iż opowiada  jakieś bzdury o tym iż jest sam, spędza z tą kobiety mnóstwo czasu, a ja nie mogę o Nim zapomnieć. Ja nawet nie mogę sobie wyobrazić, że mogłabym być z kimś innym. Czasami się zastanawiam nad tym, że gdyby to się nie stało to nigdy nie dowiedziałabym się jak bardzo Go kocham. Niestety  ta miłość ma bardzo gorzki smak. To nie chodzi tylko o poczucie przegranej z tamtą kobietą, bo to nie o nią tu chodzi, być może za rok, dwa ona będzie już tylko wspomnieniem także dla Niego, ale nasza rodzina zapłaci za to najwyższą cenę. Takich rzeczy się po prostu nie robi. On bardzo chciał mieć ze mną dziecko, a teraz kiedy jego syn pisze pierwsze litery, uczy się czytać tata  tego nie widzi, bo siedzi sobie u kochanki  i ma inne  zainteresowania i obowiązki. Gdyby nawet mnie zdradził i powiedział mi o tym sam to nie ujrzałoby to światła dziennego.  Ta sytuacja uświadomiła mi jak wiele da się wybaczyć jeśli się kocha. Ale ciosem nie do zniesienia  jest to, że mimo tego co zrobił On mnie nie chce. Mój mąż do tego stopnia jest pod wpływem tej pani, że to, iż nie zgadzam się na rozwód bez orzekania o winie nazwał szczytem chamstwa. Czasami jak budzę się w nocy to  przez ułamek sekundy wydaje mi się, że to nie może być prawda. Moja świadomość nie dopuszcza tego, że mogłabym pokochać kogoś innego, bo z mojej strony to  była jednak ta prawdziwa miłość tylko jak widać bez wzajemności. W tej chwili daje mi odczuć, iż jestem największym złem jakie Go mogło w życiu spotkać. Nasze życie było normalne, teraz ma wakacje. Nie mogę pozbyć  się wrażenia, że ona daje mu coś czego ja nie mogłam mu dać.

Droga Kiciu Ja Cię podziwiam, bo ja mam wsparcie nie tylko psychiczne, ale też ogromną pomoc w opiece nad synkiem w rodzicach i mojej siostrze.  Jesteś niezwykle silną kobietą i na pewno wychowasz swoich synków na wspaniałych chłopaków. Wraz z moim mężem półtora roku temu podjęłam decyzję o zmianie pracy (gdzie zarabiałam bardzo dobrze), ponieważ atmosfera  była już  nie do zniesienia, a czas wydłużał się do 10 - 12 dziennie. Mój wspaniały mąż mnie wspierał, że na pewno znajdę coś innego, a póki co on pracuje, nieźle zarabia  i nie muszę się spieszyć. Możesz sobie wyobrazić co ja przeżyłam jak zostałam z dnia na dzień sama z dzieckiem i bez pracy. Reakcja męża "sama chciałaś się zwolnić" i koniec dyskusji to wszystko co miał mi do powiedzenia. Zadziwia mnie to jak te  nasze historie są bardzo podobne, bo mnie też zgubiła miłość, gdybym Mu mniej ufała  i nie była tak w Niego wpatrzona coś na pewno zauważyłabym wcześniej, a tak nie ma już czego ratować. Ja z Nim byłam pół mojego życia. Uwierz szlag mnie trafia, jak moje dziecko jest u dziadków przez cały weekend, bo ja musiałam wziąć pracę jaka mi się trafiła, a mój mężuś siedzi i swojej damy (samochód pod jej blokiem już na dobre się zadomowił) i nawet nie zamartwi się co to dziecko robi. Tak się składa, że o urodzinach też zapomniał, łaskawie przyjechali teściowie, ale wtedy jeszcze mieli nadzieję, że mąż do nas wróci , teraz umyli rączki, no bo przecież ich synuś jest dorosły, a skoro tak zrobił , no to czegoś mu brakowało w tym małżeństwie.  Skąd ten twój mąż wytrzasnął tą babę?Jak to jest, że taka jedna bezwzględna k.... może zrujnować życie tylu osobom, a przede wszystkim małym dzieciom, bo takie dzieciństwo, to namiastka tego co miało być, dzieci chcą widzieć mamę uśmiechniętą, a nie wiecznie zamyśloną i smutną. Za jakie grzechy los dał nam taką nauczkę?Czy Ty też masz 33 lata, może to jakieś fatum?
Czy może któraś ( na panów to raczej nie liczę) z Was mogłaby mi podpowiedzieć jak mogłabym póki co  na moim mężu się odegrać? bo jak na razie to ja z dzieckiem liczymy każdy grosz i żyjemy z poczuciem opuszczenia przez naszego tatę, a tymczasem tatuś w żywe oczy udaje kawalera  i z nas się śmieje. Nie mam na myśli spotkania na jego oczach z kimś innym, bo to nie wchodzi w grę, tylko może jest jakiś sposób żeby poczuł, że takie życiowe wybory drogo kosztują?

Co do tego, w czym ona lepsza - jak to powiedział mój eks, który zdradzał mnie z brzydką, grubą, niską babą - ona była miła dla niego. Miła czyli zawsze gotowa na seks, bez ustanku komplementująca gada, nie każąca mu wynosić śmieci, zmywać po obiedzie itp., obsługująca go i nadskakująca mu. I wmawiająca, że czekała na niego całe życie i tylko on się dla niej liczy. Po prostu baba robiła mu pranie mózgu, łechtała jego ego i miłość własną do granic możliwości. Bo tylko w ten sposób mogła go w sobie rozkochać i zatrzymać. Kłamstwem i manipulacją.

Osobiście wierzę, że nie ma takiego zła, które nie wróci do osoby, która krzywdzi innych. To zło wróci do kochanki w postaci rozmaitych problemów życiowych, osobistych i zdrowotnych. Zawsze tak jest. Wyrządzona krzywda jest jak bumerang. Wszechświat jest sprawiedliwy i bilans zawsze wychodzi na zero.

A jak "taka bezwzględna k... może zrujnować komuś życie"? Chyba tylko przez gigantyczne kompleksy i zanik uczuć wyższych, zaburzenia emocjonalne, nieumiejętność rozróżniania dobra od zła, interesowność, brak zdolności do odczuwania empatii i współczucia, skrajny egoizm. To jakiś rodzaj upośledzenia.

W końcu i ich dopadnie szara, smutna rzeczywistość, życie codzienne, kłótnie o pieniądze, niezapłacone rachunki, zmywanie po obiedzie itd. itp. Wtedy opadną klapki z oczu i pewnie się rozstaną.
Poza tym myślę, że on nie jest wart twojego uczucia, twojej tęsknoty. Wiem też, że to jeszcze potrwa jakiś czas, ale to uczucie do niego w końcu umrze, zobaczysz. Za jakiś czas będzie ci łatwiej.
Tekst o tym, że przez 7 lat nie był w stanie cię poznać był tylko po to, żeby zagłuszyć wyrzuty sumienia. Próbuje się na siłę usprawiedliwić.
Co do zemsty - znajdź dobrą adwokatkę. Kobietę, która ma dobrą opinię, jeśli chodzi o rozprawy rozwodowe. I oskub go ze wszystkiego. Alimenty na dziecko to jedno, ale do tego alimenty na ciebie - bo przecież po rozwodzie pogorszy ci się sytuacja materialna. Rozwód tylko i wyłącznie z orzekaniem o winie. Adwokatka może na świadka powołać jego kochankę, jeśli się nie stawi, to sąd może nałożyć jej taką grzywnę, że się nie pozbiera, potem drugą grzywnę i na końcu może ją doprowadzić siłą do sądu (czujesz: kobita w pracy a tu po nią policja przyjeżdża i na siłę do radiowozu zabiera hahah). Powinna też zostać pouczona o tym, co grozi jej za składanie fałszywych zeznań (zawiasy na dwa lata). Adwokat ją dokładnie przemagluje, tak samo eks. Musisz mieć dowody zdrady, ale na to wystarczą maile, sms-y, ewentualnie zdjęcia, no i zeznania. Jeśli tatuś nie interesuje się dzieckiem, nie odwiedza, to możesz też ograniczyć mu kontakty. Oczywiście alimenty będzie płacił tak czy inaczej. Jeśli macie nowy dom, to przy podziale majątku dostaniesz połowę, albo będzie musiał cię spłacić, nie zgadzaj się na żadne spłacanie w ratach, powiedz że chcesz dziecku zapewnić porządne warunki lokalowe i musi zapłacić od razu całą kwotę - przecież możesz za to kupić mieszkanie dla ciebie i dziecka. Wtedy pewnie będziecie musieli sprzedać dom i podzielić się kasą, ale będziesz miała gwarancję, że się tam z konkubiną nie wprowadzi. W sądzie musisz mówić o zdeptaniu twojej kobiecości, zszarganiu nerwów, znieważeniu, braku szacunku i o tych rozmowach twoich z jego kochanką też powiedz, że ta kobieta nie dawała ci spokoju, zdeptała cię, czujesz się poniżona itp. itd. Jeżeli sędzia będzie kobietą, to na pewno cię zrozumie. Mów spokojnie, patrz sędzi prosto w oczy, powiedz na zakończenie zeznań, że wierzysz w sprawiedliwość i przyszłaś do sądu, by ją znaleźć (ja tak powiedziałam i widać, ze na sędzinie zrobiło to duże wrażenie). To na pewno będzie ciężka walka, ale eks dostanie w sądzie po dupie i jak wszystko dobrze pójdzie, to straci kupę kasy. Pomyśl, gdybyś była na miejscu kochanki, to czy chciałabyś wściekłego, rozgoryczonego faceta, z byłą żoną, z kilkuset pln alimentów nie tylko na dziecko, ale i na byłą żonę?? Który w dodatku musi byłej spłacać dom, a pewnie i inne rzezy, z połową tylko tego majątku, który miał wcześniej? Ja bym takiego nie chciała . Moim zdaniem oskubanie faceta jest najlepszą zemstą. Aaaa i jeszcze jedno: opowiadaj wszystkim waszym wspólnym znajomym, jak okropnie cię potraktował, jak cię okłamywał, jak cię poniżył i że wyparł się własnego dziecka, że dał tak się otumanić, że już mu na dziecku nie zależy. I płacz przy tym. Niech straci nie tylko kasę, ale i przyjaciół.

Czytam Was i aż nóż się w kieszeni otwiera na tych facetów... Oczywiście serce nie sługa, ale najbardziej bulwersuje mnie fakt, że oni nie mają na tyle tej tzw. cywilnej odwagi, żeby powiedzieć: nie kocham, odchodzę... Tylko to mydlenie oczu. Powiem z doświadczenia: jak facet zdradzi raz to zdradzi i drugi. Nie warto próbować, lepiej zacząć życie od nowa. Wiem, że to trudne, bo sama to przeszłam i opłakałam, ale trzeba żyć dalej... bez kłamstwa.

Dobija mnie to, że jestem zupełnie bezradna. W tej sytuacji, tak naprawdę to ja powinnam dyktować tu warunki i łaskawie zgodzić się albo nie na powrót męża. Tymczasem on daje mi do zrozumienia, iż ani ja, ani te lata które spędziliśmy razem nic dla niego nie znaczą. Ja chyba za bardzo o ten związek walczyłam, bo jeśli w momencie kiedy wydał się romans miał jeszcze dla mnie jakiś szacunek, tak w tej chwili jestem zupełnie  dla niego nikim. Powinnam  wtedy ująć się honorem i czekać (może wspomnieć o rozwodzie), a nie tłumaczyć, że to może po coś, że taka ciężka próba, ale przecież damy radę, w jego oczach straciłam resztki godności. Pamiętam chwilę kiedy to się wydało płakał, całował mnie w czoło, a ja wtedy powiedziałam:"musimy się rozstać" i tego powinnam się trzymać, ale nie wiedziałam, że tak będę tęsknić, myślę, że w głębi duszy byłam przekonana, że będzie o mnie walczył, a tu nic. Choć powiem szczerze może ma duuużo seksu z tą panią, ale wielkiego szczęścia to po Nim nie widać, ale jest cel w końcu się rozwieść ze mną i mieć święty spokój.

Wiem, że masz rację, bo facet to jednak zdobywca i nie doceni niczego o co nie musi się starać i co przychodzi samo. Ja to wiem dzisiaj, potrzebowałam na to okrągły rok. Miałam tylko nadzieję walcząc o ten związek, że pewnego dnia  usłyszę "podziwiam Cię, że potrafiłaś być ponad to co ja zrobiłem, że byłaś wytrwała  i nas uratowałaś", ale nic z tego jak do tej pory to się nie stało to już się nie stanie. Nawet wtedy  jak widziałam, że coś się dzieje i zadawałam wiele różnych pytań, a przede wszystkim  czy mnie jeszcze kocha, słyszałam "gdybym Cię nie kochał to bym z tobą nie był". Myślę, że nie miał odwagi mi powiedzieć prawdy, że  zakochał się w kimś innym. Smutne, ale prawdziwe.

Jedyne co naprawdę sobie mam do zarzucenia to naiwność i bezgraniczne zaufanie do Niego. On wiedział jaka jestem  i w żywe oczy mnie okłamywał. Byliśmy normalnym młodym małżeństwem na dorobku (całkiem okazałym zresztą) i niestety stało się, ale to co wczoraj usłyszałam od swojego męża to już szczyt. Odbierając telefon powiedział do mnie "koteczku" (nie spojrzał na numer i myślał, że to tamta dzwoni) i bez żadnej żenady stwierdził, że przecież jestem jego żoną i może do mnie tak mówić, a potem mi wygarnął tak przy okazji, że to ja zniszczyłam rodzinę i on mi tego nie wybaczy do końca życia, chciał mi dać gwiazdę z nieba, a mnie i tak było źle. Tak rozmawiać to nie będziemy,  tego to już za wiele. Ta kobieta działa na niego jak sekta.

Emilio, zgadzam sie z kazdym Twoim zdaniem z Twojego postu, poza tym ostatnim, raz jeden zdarzylo mi sie zlorzeczyc exowi i źle zyczyć, a robiłam to drąc do niego gębę schodząc po schodach. I wiesz co ? Zleciałam jak kula armatnia z tych schodów na łeb, na szyje i tylko dzięki dobremu Panu Bogu nic mi się poważnego nie stało, ale to był jeden jedyny raz, gdy życzyłam exowi źle. Myślałam sobie o nim i jego lafiryndzie różnie, przeklinałam w duchu i wymyślałam od najgorszych, ale już bardzo się pilnowałam i dyscyplinowałam, żeby jemu/jej/im a także nikomu innemu nie zyczyć źle ! To bardzo cenna dla mnie nauczka życiowa.

Im bliżej świąt tym ze mną gorzej. Jak sobie pomyśle jak mogło być wspaniale, kiedy nasz synek jest już samodzielny, moglibyśmy znowu zadbać o siebie. Ja go nadal kocham i to mnie bardzo boli. Mimo tego upokorzenia i bólu jaki mi zadał  ja nadal pamiętam te wspaniałe chwile, które dały mi siłę na walkę o Niego. Nadszedł dla mnie jakiś ciężki czas, że znowu odzywa się we mnie poczucie, że może jakbym ja zachowywała się inaczej nie doszłoby do tego wszystkiego. ja póki co przegrałam życie. jestem zdradzona i zdradzana, okłamywana przez około dwóch lat  a mimo to jest mi Go strasznie brak, szczególnie teraz, mój mąż natomiast pamięta tylko to co było nie tak. Z ta kobietą ma zupełnie inne życie zarówno teraz jak i plany na przyszłość (w naszym domu, w którym w tej chwili moglibyśmy we trójkę ubierać choinkę). Może ja faktycznie nie dałam Mu tego szczęścia jakie powinnam. Najbardziej boli mnie jego bezwzględność, bo on nie poczuwa się do żadnej winy, za wszystko obwinia mnie, a na dodatek nie ma i nie miał żadnej kobiety. Ja nie wiem jak on może z tym żyć. Niestety bywało ze mną lepiej, teraz święta, za chwilę trzecia rozprawa, nie wiem jak dam radę. W mojej głowie i sercu On nadal jest mój. Nie wiem czy kiedykolwiek to się zmieni. On natomiast adoruje swoją miłość, a ja jestem osobą, która zniszczyła rodzinę i On mi tego nigdy nie wybaczy(to ostatnio usłyszałam). No i jeszcze jedno powiedział, że takiego "barana" jak On to już nie znajdę, bo takich głupich to już nie ma. Chciał mi dać w życiu dać  wszystko, a  mnie było źle. Nie wiem kiedy to miało być, bo oprócz pracy to w domu przez ostatni rok tylko spał, dla nas nie miał w ogóle czasu, a  na nasze wspólne chwile to nawet nie miał ochoty, bo był wiecznie zmęczony. Było mi źle bo byłam cały czas sama. Chciał mnie załamać i chyba mu się udało. Nie wiem dlaczego mi to robi, czy ktoś przeżył coś takiego. Byliśmy fajną rodziną i on tak mówił do ostatniego dnia kiedy ze mną mieszkał , teraz słyszę "jaką my k.... wa byliśmy rodziną?" Ja już nic nie wiem. Rok rozłąki z nami przyniósł jeden jedyny plus jest oczarowany dzieckiem. Po ostatniej wizycie ( po 2 miesiącach niewiedzenia dziecka) powiedział:" on jest nadzwyczajny, jest tak mądry, że nie sądziłem, że takie są dzieci  i zobaczysz ja mu powiem jaka dla mnie byłaś". Ja po prostu zamarłam, bo tego się nie spodziewałam nigdy. Ostatnio próbuje mi uzmysłowić, że On  był wspaniały, a ja Go straciłam na własne życzenie.. Dlaczego  On mi to robi, przecież kocha inną , ona jego, dlaczego jeszcze mnie dobija. Jest mi strasznie źle.

Kaja, zastanawia mnie w tej całej Twojej historii jedna sprawa. Pisałaś, że wydał się romans Twojego męża, ze go złapałaś na tym, ze ta panna do Ciebie dzwoniła, a jednoczesnie, ze on wypiera, ze nikogo nie ma. To trochę zakręcone. Chyba, że on twierdzi, ze juz się znia nie spotyka. Wiesz u mnie do dzisiaj maż kłamie mi w zywe oczy. Ja go nie złapałam za rękę, chociaż mam okazję, tylko po co. On wie, ze ja mam jakieś dowody na jego zdradę, chociaż nie wie jakie. A mimo wszystko sie wypiera. Wiem, ze nadal się z nia spotyka, chociaż był moment, ze jej nie było, i chyba wtedy chciał wrócić, bo tak to wyglądało, jednak wróciła i on zmienił front. On się wypiera przed wszystkimi, nikt nie wie że kogoś ma, udaje że jest sam.

Jesteście kochane, mimo, iż jest  późno zajrzałam tu w nadziei, że może ktoś do mnie napisał. Mój mąż  najprościej mówiąc stracił głowę. Sam w obecności moich i swoich rodziców przyznał, że spotyka się z kobietą. On w życiu nie spodziewał się, że jest obserwowany przez obcego mężczyznę (nie dla wszystkich obcego, bo tę jego pannę pan zna baaaardzo blisko, skoro powiedział mi o niej tyle szczegółów). Ja specjalnie zabrałam teściową  jadąc pod wskazany adres, bo wiem, ze nie uwierzyłaby mi, że jej synuś jeździ sobie wieczorkami do kochanki.  Przecież jego rodzice doskonale wiedzą kto to jest i gdzie mieszka, to już teraz wszyscy wiedzą, tam non stop stoi jeden z naszych samochodów. Pierwszym zdaniem jakie do mnie powiedział było "ty sobie niczego nie zarzucaj to moja wina, takich rzeczy się nie wybacza". Ale do rzeczy, mój mąż umawiał się z moją siostrą na rozmowę, czy ewentualnie pomogłaby mu wrócić do rodziny, byliśmy u psychologa, też się przyznawał, ale nadszedł moment kiedy rodzice  tej  pani dowiedzieli się, że spotyka się z żonatym facetem, który ma dziecko i sprawa się skomplikowała, bo zażądali rozwodu bez orzekania o winie, bo nie wyobrażają sobie żeby ich córcia rozbiła komuś małżeństwo.  Więc państwo młodzi zaczęli przekonywać rodziców, że to nie wina córci lecz małżeństwo się posypało dużo wcześniej - to jest odpowiedź na pytanie dlaczego mąż się wypiera , że kogoś ma. To jest tak żałosne, że po prostu nawet mnie czasami chce się śmiać. Można ujawnić bilingi i treść sms - ów między nimi  i sprawa będzie jasna. Oni obydwoje chyba przestali racjonalnie myśleć. Im się wydaje , że jak mnie tak długo oszukiwali to teraz  też oszukają sąd. On sam na początku wiele mi o niej opowiadał, sama nie wiem po co pytałam, ale przynajmniej teraz coś wiem, a jak będzie trzeba to sprawdzimy czy pod tym adresem taka pani mieszka (to znaczy ja wiem , że mieszka tylko sąd będzie sobie musiał sprawdzić). Dla mnie to szczyt głupoty to co oni robią. Teraz biedaczek twierdzi, że kochanki nie było i nie ma. Szkoda tylko mojego zdrowia i mojej rodziny, która niestety musi w tym uczestniczyć, ale jak jemu nie jest wstyd to ja mam czas. On nazywa szczytem chamstwa, to, że nie zgodziłam się na rozwód bez orzekania o winie. Tak zachowuje się człowiek bez zasad. Powiedziałam, że dam mu wolność skoro tak jej pragnie, ale pozew musi być innej treści, no ale jak nie to nie. Jak sobie pomyślę ile skrajnego egoizmu jest w tej kobiecie, myśląc wyłącznie o zaspokojeniu własnych potrzeb (różnych: towarzyskich, uczuciowych  no i jeszcze innych) zniszczyła nam rodzinę. Mój mąż do ostatniego dnia mówił  do mnie "kotuś"  i nigdy nie wspominał, że nasze małżeństwo dobiega końca więc nie było mu ze mną na tyle źle żeby podjąć tak dramatyczną decyzję jak rozwód. Już po wszystkim powiedział, że gdyby ten facet do mnie nie zadzwonił on skończyłby ten romans.  Jak czytam  wątki tych kochaneczek, które piszą " on mówił ,że mu się z żoną nie układa, seks z nią to masakra" (ostatnio na taki trafiłam) to mnie  pusty śmiech ogarnia.  Skoro jeden , czy drugi tak się męczył to skąd wzięły się te kolejne dzieci, dlaczego oni ukrywają te swoje królewny  i nie mają odwago tej żonie która jest do niczego powiedzieć prawdy tylko z nią mieszkają, a z panienką ukradkiem mają randki. Te panie nie mają niczego do zaoferowania oprócz wiadomej dziedziny życia i pocieszają się jak mogą ile to one znaczą.
Ale macie rację dziewczyny syna mam niezwykłego, mimo, iż taki mały jest nadzwyczajny, a dla mnie jest ogromnym oparciem. On mówi o swoim tacie dobrze, już wam to kiedyś chyba pisałam " mamusiu to minie, tata cię kochał, ja to wiem". Zawsze jak mówimy o naszej rodzinie, on mimo wszystko tatę też do niej zalicza. Tatuś musiał rok z nami nie mieszkać żeby zachwycić się swoim dzieckiem, bo jak był z nami to nawet głowy mu się nie chciało z kanapy podnieść jak syn się uderzył o futrynę, no bo ta głowa myślała o kimś innym. On nie może uwierzyć, że dzieci mogą być takie mądre.

No i dzisiaj poległam. W przedszkolu synka była wigilia, nie miałam pojęcia, że mąż na nią przyjdzie, a on przyszedł. Jak zaczęły się jasełka zobaczyłam  jak mój synek  nagle zrobił się wesoły, a w oczach jakiś blask. Jeszcze zdążył mnie zapytać czy jego tata przyszedł, powiedziałam, że nie, a on  na to, że właśnie tak. Jak się odwróciłam przy drzwiach zobaczyłam jak mąż płacze. Byłam tak zdenerwowana, że nie wiedziałam co mam zrobić. Jak mu już trochę przeszło to udawał, że nic się nie dzieje. Potem zabrał synka do domu teściów (gdzie niby on  mieszka) po prezent  no i koniec. Nie mogę dojść do siebie, bo to było jak grom z jasnego nieba. Myślę , że przyszedł dlatego by na sprawie rozwodowej powiedzieć, że interesuje się dzieckiem i w ogóle. Jak zobaczyłam te jego łzy to oczywiście wszystko wróciło, bo pamiętam sytuacje rok temu, kiedy dokładnie tak było i mówił mi, że myśli o powrocie do nas, dzisiaj  już oczywiście nic nie mówił o nas, po prostu uważał, że dla niego będzie lepiej jak przyjdzie i przyszedł. Jak sobie pomyślę jakie my mogliśmy mieć fajne święta razem to mnie po prostu szlag trafia.

Wiem jak ci ciężko bo ja mam podobną sytuacje! mąz po 10 latach odeszedł  co sie za tym kryło dziewczyna z czata która poznał i sie zakochali w sobie jest włąsnie jak mówisz w amoku nic go nie interesuje nawet swoje dziecko!!!  teraz tez mi mówi jaka to ja zła ze mu uczuc nie dawałam itp!! od kwietnia mnie kłamał i oszukiwał ufałam mu i wszytko na nic!! mieszka u swojej mamusi a do swojej ukochanej jezdzi raz na miesiac na 2 dni i tak sie cieszy zyciem a zemnie sie wysmiewa ze zostałam sama!! chodziłam do psychologa teraz małymi krokami staje na nogi a on widzi ze zaczoł mi byc obojetny!! cieszył sie  ztego ze ja nie jadłam nie spałam płakałam !! a teraz zaczynam wychodzic do znajomych i powoli staje na nogi chodz naprawde ciezko mi jest ale musimy pokazac ze dajemy rade pamietaj ze kij ma 2 konce jeszcze my bedziemy szczesliwi wieże w to i ta nadzieje zyje ze jeszcze kiedys bende szczesliwa a on zostanie sam jak palec:-) głowa do góry bedzie dobrze kochana całuje cie bardzo buziak... pozdrawiam