Zostać czy odejść

Z pytaniem, które postawiłaś na końcu postu zmagam się od miesięcy, aż w końcu podjęłam decyzję i podziekowałam pracodawcy za dotychczasową współpracę, od dwóch dni miotam się ze swoimi myślami, budzę w nocy i zastanawiam, czy dobrze zrobiłam ??? A przecież decyzja była przemyślana, świadoma, to nie był impuls.. powodów jest wiele: pieniądze, brak porozumienia, toksyczna atmosfera w firmie, coraz więszy ucisk na zyski, na targety, zasada S.K.S. powtarzana jak mantra każdego dnia i ostateczny powód, który narodził się z tych wszystkich powyżej, pewnie w konsekwencji czyli zmęczenie, potrzeba zmiany. Boże jak ja chce mieć inną pracę!!! chociaż lubię ludzi, z którymi pracowałam ponad 3 lata, jestem przyzwyczajona do miejsca i miałam tu stałą pracę, czy pewną - to pytanie pozostaje dla mnie bez odpowiedzi, bo praca handlowca zawsze pozostaje pod znakiem zapytania.

Czy dobrze zrobiłam ? Rodzice są przerażeni, znajomi - ci bezrobotni patrzą na mnie jak na idiotkę, nie szkoda ci pracy??? Rodzice - no nie dziwię się że mnie nie potrafią zrozumieć, bo oboje pracowali całe życie w tych samych zakładach pracy, poza tym wówczas bezrobocia nie było.

Mało kto mnie rozumie i każdy próbuje zasiać jakieś ziarno niepokoju w mojej głowie, tym bardziej, ze nowej pracy jeszcze nie mam .. patrzą na mnie jak na idiotkę, a ja jestem zmęczona, wypalona, znudzona branżą, zezłoszczona atmosferą .. więc czemu mam nie rezygnować, tym bardziej, ze to odbija sie na efektach tejże pracy.

Mam 28 lat, nie mam dzieci, rodziny, kredytów i długów, niedawno pojawiła się w moim życiu nowa miłość i perpektywa wyjazdu do innego miasta.  Mogłam sobie pozwolić na tę decyzję .. mogłam?? wpadnę z deszczu pod rynnę .. ???

Ja właśnie zastanawiam się nad zmianą firmy. Od pewnego czasu w mojej firmie dzieje się źle, jest napięta atmosfera, pracownikom praktycznie nic nie wolno, odebrali ludziom premię, a teraz jeszcze gdy oddaje dyspozycyjność na kolejny miesiąc dowiaduję że i tak jej nie uwzględnią bo mało ludzi jest (połowa załogi odeszła po obcięciu premii). Dla mnie ta dyspozycyjność jest najważniejsza, dostaje 800zł wypłaty ale do tej pory wiedziałam że mój syn będzie po południu ze mną. Zarówno ja i mąż pracujemy, on na trzy zmiany więc dziecko odbierać z przedszkola może tylko raz na trzy tygodnie, dlatego ja pracuję na rano cały czas. Jego rodzice są jeszcze młodzi i mają swoje obowiązki zawodowe, teściowa mieszka w innym mieście,a teść ma nienormowany czas pracy i choć mieszka niedaleko nas wraca do domu zawsze po 20. Ja rodziców nie mam. Dlatego z mężem jesteśmy jedynymi osobami które mogą się zająć synkiem. Dla mnie nie ważne czy zarabiam 2000zł czy 800zł, bo mój mąż dobrze zarabia dla mnie ważne jest aby moje dziecko popołudnia spędzało z rodzicem lub rodzicami, a nie z opiekunką. W związku z tym jakie ja miałam dzieciństwo jest to dla mnie bardzo bardzo ważne aby być przy moim synu. W tej chwili czuję straszny dyskomfort psychiczny związany z pracą, bo często dobiegam do przedszkola na ostatnią chwilę, wykorzystałam już wszystkie urlopy na żądanie bo mi godziny pracy kolidowały z opieką nad synem. Mam się dalej męczyć czy zaryzykować poszukać innej pracy. Ja już sama nie wiem. Czy to że rodzina jest dla mnie ważna jest czymś złym!?

Ja myślę, że jedno nie wyklucza drugiego. Możesz już w międzyczasie zacząć szukać innej pracy, ale skoro finanse nie są tutaj najważniejsze, to może lepiej odejść i na spokojnie poszukać sobie pracy. Lepsze to niż wpadać z deszczu pod rynnę i dusić się w jakiejś innej pracy.

Dziękuję za rady dziewczyny. Utwierdziłam się w przekonaniu iż to że rodzina jest dla mnie ważna to nic złego. Powysyłałam dzisiaj Cv. Jeśli do lipca nikt się nie odezwie to po prostu odejdę z firmy i na spokojnie poszukam pracy.