Gdy motywacji coraz mniej

Dla mnie najlepszą motywacją są ciągłe zmiany. Każda praca, każde stanowisko, rutynowo wykonywane czynności nieuchronnie po wielu miesiącach zaczynają nas nużyć. Wtedy dążę do zmiany. Może to być nieco inny zakres obowiązków, nowa funkcja, miejsce, słowem cokolwiek, co przełamie rutynę.

Zwykle też powtarzam, że najlepszą motywacją jest wynagrodzenie adekwatne do zaangażowania i wysiłku wkładanego w wykonywane czynności, satysfakcja, samozadowolenie. Jeśli mamy poczucie, że jesteśmy niedoceniani, źle opłacani i czujemy się w tej kwestii bezsilni, równocześnie nie widząc perspektywy na zmiany, wówczas raczej trudno oczekiwać motywacji i chęci do działania. Zadaniem dobrego kierownictwa jest zmotywować zespół, jeśli jest inaczej znaczy to, że przyszła pora na zmiany- zmianę kierownika, systemu motywacyjnego, albo właśnie zmianę... miejsca zatrudnienia. W przeciwnym wypadku niestety może być już tylko gorzej.

zgadzam się często jest tak, że góra blokuje. Zwykle słyszy się, że nie ma funduszy itp. Jeden pracodawca powiedział mi, że i owszem on chce aby jego pracownicy podnosili kwalifikacje i chodzili na szkolenia, ale za własne pieniądze
Myślę, że sami pracodawcy powinni zmienić podejście do swoich pracowników i indywidualnie z nimi ustalać plan rozwoju. Wtedy skorzystają dwie strony- pracodawca będzie miał zadowolonego, a co za tym idzie skutecznego pracownika a pracownik- nie będzie tracił motywacji i będzie się realizował. Niestetety często wśród pracodawców króluje przekonanie, że jak będzie inwestował  w pracowników to ci odejdą do konkurencji. Takie błędne koło i przerzucanie odpowiedzialności.

Witajcie
Postanowiłam odświeżyć temat, ponieważ jakoś tak od maja borykam się z podobnym problemem. W Lutym miną mi rok pracy w mojej firmie. Atmosfera jest świetna, szef naprawdę super:  według różnych portali zarabiam lepiej niż 75% osób na podobnym stanowisku i z podobnym doświadczeniem. Ponadto mulitisport, lekcje angielskiego w godzinach pracy, służbowy laptop który mogę wykorzystywać również do celów prywatnych, fajna premia roczna.
Niestety ostatnio brakuje mi motywacji do pracy, w mojej firmie mam ogromnie możliwości rozwoju, zmiany stanowiska na jeszcze lepiej płatne. Niestety przez moje ostatnie rozleniwienie, dużo spraw się przeciągnęło, było odkładanych na potem. Ostatnio chciałam zapytać z szefem o to czy w imieniu firmy nie kupił by mi pewnego szkolenia (wtedy zapłaciłabym mniej o vat) lub o możliwość dofinansowania tego szkolenia, ale ponieważ mam świadomość, że ostatnio zaniedbałam firmę nie mam odwagi z szefem pogadać.
Przy okazji zaniedbuje ostatnio nieco dom i samą siebie. Za siebie udało mi się już zabrać, od miesiąca, regularnie, trzy razy w tygodniu wstaje o 5:30, jadę na trening na 6:30, prysznic i około 8.40 wchodzę do biura – są pierwsze efeky.
W domu ciężko mi się zmotywować do tego aby przez chociaż 15 minut ogarnąć rzeczy w mieszkaniu, przez co odrobinę cierpi mój związek: np. narzeczony zrobi i rozwiesi pranie, swoje pochowa, ale moje nie zawsze bo nie do końca rozumie jak rozkładam swoje ubrania po szafie. Ja dzień czy dwa później, rozwalam to co poukładał bo szukam jakiejś bluzki lub spodni i zostawiam tak na fotelu, a On czuje, że nie szanuję jego pracy.
Zastanawiam się ostatnio, nad podjęciem dodatkowej nauki, aby właśnie aby za rok, za dwa zarabiać jeszcze lepiej, ale myślę, że to nie ma sensu, bo nie wiem czy znajdę „chęć” na naukę.
Palny i ambicje mam ogromne, ale nie działam w tym kierunku. Za tydzień jadę na urlop, ale czy po powrocie coś się zmieni?