Znienawidzona praca - wolicie zostać czy odejść i poszukać lepszej?

To zależy czy praca wzbogaca istotnie twoje CV i zdobywasz cenne doświadczenie czy, to tylko praca dla pieniędzy. Jeśli to nie jest rozwojowe zajęcie, to lepiej pracując rozglądać się za czymś innym i analizować wszelkie możliwości.
Pracując z takim nastawieniem jakie masz w tej chwili, najdalej za dwa lata wpadniesz w depresję.
Przebywanie codziennie w nieprzyjaznym środowisku jest psychicznie wykańczające.

Hmm.. akurat nie chodziło mi o mój przypadek, tylko w ogóle co robicie w takiej sytuacji: wolicie trzymać pracę, czy odejść i szukać lepszej?

Ja akurat należę do tej 1 grupy- generalnie nie jestem leniwa "przebiera", że muszę mieć wygodne biureczko i nic nie robić, ale jeżeli np. atmosfera w pracy jest zła, albo się w tym nie czuję, albo jest bardzo stresująca, albo ciągłe "darmowe nadgodziny do wieczora",to szukam innej. Wręcz jestem sumienna i pracowita, więc właściwie nic tylko praca i praca... Nie umiem "cwaniakować, żeby dla mnie było wygodnie, wszystkim się przejmuję, żeby było dobrze. Więc jeśli jest źle w pracy, to jakiś czas tam siedzę, a potem zmieniam. Wychodzę z założenia, że dla jakiejś pracy, która nie jest pracą marzeń nie warto się męczyć, wszystkiego sobie odmawiać. Część ludzi jednak uważa, że dzisiaj pracy nigdzie nie ma, że ciężko dostać następną, więc mimo że jest źle, to powinno się siedzieć i przemęczyć jakoś... Ja jestem temu przeciwna, bo jeśli się pracuje w miejscu, gdzie jest mega stres, zła atmosfera, to człowiek nie ma ochoty kompletnie na nic i nie ma swojego życia, w końcu wpada w depresję.

A jak Wy sądzicie i co robicie w takiej sytuacji?

Dylemat polega na tym, że wyjście z rynku pracy oznacza trudności z powrotem na niego.
Idealne rozwiązanie to zmiana pracy złej na lepszą.
Odejście z pracy do niczego to także wstęp do depresji, ponieważ w życiu pojawi Ci się pustka, której nie zapełnisz tak szybko.

No tak, to była praca, której nie mogłam zdzierżyć, wręcz byłam wykończona. Wiecznie zmęczona, zestresowana, zły humor, nie do życia. Wszyscy moi znajomi od dawna mówili mi, że już dawno powinnam stamtąd pójść, rodzina to samo, tyle, że ja dalej trzymałam pracę, no bo boję się tej pustki. Ale ostatnio w końcu nie wytrzymałam. Problem był też taki, że musiałam siedzieć dłużej, nie miałabym jak wyjść na rozmowę kwalifikacyjną, albo żeby chodzić i zostawiać CV. Nigdy nie byłam bezrobotna. Jeżeli będzie aż tak źle (choć mam nadzieję, że nie, to po prostu pójdę do McDonald'sa, czy fabryki, albo dam ogłoszenie na sprzątaczkę w jakimś domu. Teraz wszyscy mówią, że w końcu podjęłam dobrą decyzję, aczkolwiek nie chcę siedzieć bezczynnie przez wiele miesięcy.
A no i kolejnym problemem (i moim i pracodawcy) było to, że musiałam dużo spędzać na dworze, czy dobra pogoda, czy nie, a niestety jestem zmarzluch i chorowita, więc chorowałam: a to zapalenie oskrzeli, a to astma, a to porządne przeziębienie. Nigdy nie chorowałam tyle, zawsze pracowałam w środku, a odkąd zaczęłam na dworze też dużo przebywać, to po prostu się zaczęło. Zdarzało się, że nie było mnie 1 miesiąc, dlatego uznałam,że lepiej już odejść zamiast się męczyć. I dla mnie i dla szefa.

Ja też miałam pracę, która mnie denerwowała itd. Była dobrze płatna, więc szukałam na boku innej, ale tej nie puszczałam. W końcu dostałam propozycję od koleżanki żeby założyć kwiaciarnię. Ona miała tytuł florystki, ja podjęłam zaocznie kurs, bo zawsze mnie taka praca fascynowała, uwielbiam zapach kwiatów.  W szkole poznałam super osoby, pełne życia i pasji (szkoła gowork), było to przeciwieństwo do mojej pracy obecnej. Bałam się o zarobki, ale teraz już dobrze zarabiamy. Teraz będę zakładała jeszcze jeden biznes i jestem szczęśliwa. Ogólnie zmierzam do tego, że czasem warto podjać ryzyko, w twoim wypadku myślę, że warto intensywnie szukać nowej pracy i próbować umawiać się na spotkania kwalifikacyjne po godzinach pracy albo może dokształcać się i piąć się w górę. Pozdrawiam!

Ja bym odeszła, poszukałabym jakiejś pracy dodatkowej, nawet w nie pełnym wymiarze (sprzątanie, wykładanie towaru etc.) aby jakiś grosz wpadł i szukała czegoś lepszego. W najgorszym wypadku zrezygnowałabym z wyjazdów jakby kasa się zbyt skurczyła.

Ja też myślę o rezygnacji z pracy, praca na infolinii wykańcza mnie ,przychodząc do domu czuje się jakbym tone węgla przekopał ,psychika zryta ,wyżywam się na domownikach masakra ,ale zastanawiam się jak to zrobić żeby tez nie zostać bez środków do życia,czy iść na chorobowe ?mam umowę na czas nieokreślony i najniższą krajową 1300zł

Jeśli są srodki czy inny pomysł na utrzymanie i nie umrzesz z głodu czy nie wywalą Cię z mieszkania, jak zrezygnujesz z patologicznej pracy, to wiać czym prędzej - szkoda psychiki, tego nie tak łatwo odbudować. Jeśli nie ma wyjścia - pracować i równocześnie szukać innej, albo w ogole nie szukac pracy, tylko innego zajęcia - zleceń, projektów, co kto umie...

Sporo chyba zależy od tego, czy można sobie pozwolić na odejście z tej znienawidzonej pracy czy będzie się to jednak wiązało z poważnymi kłopotami finansowymi.
Ja, mając taką możliwość i nie musząc martwić się o swoje utrzymanie podczas studiów zrezygnowałam z pracy, która mnie wykańczała. Ale tak dosłownie wykańczała, bo nie dość, że nie odpowiadała kompletnie mojemu charakterowi to jeszcze dotyczyła chorób/ludzi chorych a ze względu na chorobę ukochanego było to ponad moje siły.
Gdybym jednak nie miała wyjścia, musiała sama się utrzymać i nie miałabym oszczędności na co najmniej dwa-trzy miesiące wtedy pracowałabym tam dalej.

Każdy by wolał odejść z takiej pracy, tylko nie każdy ma taką możliwość. Dużo zależy od Twojej sytuacji finansowej, czy będziesz w stanie sobie pozwolić na jakiś czas bez dochodów (chociaż można poszukać pracy, w tracie trwania innej). Bardzo dużo zależy też od odwagi i skłonności do podejmowania ryzyka. Są ludzie, którzy nie lubią zmian i mimo, że w pracy nie będzie im się podobało to i tak się jej uczepią i wymyślą setki powodów na to, aby jej nie rzucać.

Ja jestem studentką - nie mam żadnych zobowiązań, pracuję dorywczo. Więc jakby w pracy mi nie odpowiadało to rzuciłabym ją w cholerę.

Też mnie praca nie satysfakcjonuje... wypalam się. I jeszcze ta świadomość, że nie mam tu perspektyw na rozwój. O podwyżce już nie wspomnę. Kto pracuje w administracji podatkowej wie o czym mówię.

A ja uważam, że cały czas powinno się szukać pracy i chodzić na rozmowy kwalifikacyjne. Chyba, że już jest się w swojej docelowej i wymarzonej pracy, ale nawet wtedy można zmieniać firmy na lepsze itp. Słyszałam, że w Stanach to normalne, że pracy szuka się całe życie i przeskakuje do coraz lepszych. Nie wiem na ile to prawda, ale mnie się taki pomysł podoba. Kompletnie nie rozumiem dlaczego w Polsce jest takie podejście, że trzeba sobie znaleźć pracę i o ile nie ma mobbingu czy bardzo złych warunków, to trzeba siedzieć w tej pracy dopóki nie wyrzucą. Zgadzam się, że nie powinno się rzucać pracy zanim nie znajdzie się nowej. Ale praca nie przeszkadza w chodzeniu na rozmowy kwalifikacyjne, można to dograć. Oczywiście jest jedno zastrzeżenie. Trzeba uważać z tym skakaniem z pracy do pracy, bo nie zawsze to dobrze wygląda w CV. Ale tak 1-2 lata można popracować w jednej firmie i szukać w tym czasie lepszej pracy. To też zależy co się robi, bo jeśli praca nie jest rozwijająca, to rzuciłabym nawet po miesiącu. Już samo chodzenie na rozmowy kwalifikacyjne dużo daje, bo nabieramy pojęcia o tym, czego wymagają pracodawcy. Mamy też świetną okazję, by ćwiczyć naszą autoprezentację itp. Same korzyści. Aż szkoda, że ludzie zwykle chcą znaleźć jakąś pracę i mieć szukanie z głowy, bo przecież zarabiają, a szef na nich nie krzyczy.

Szukać można zawsze, zwłaszcza jak nie jesteśmy zadowoleni ze swojej pracy. Dobrze też jak nie ma przestojów finansowych, a doszkalać się na różnych kursach można pracując, wiele takich kursów jest w weekendy.

Moim zdaniem, to zależy od tego, co dokładnie jest problemem, oraz czy firma jest duża czy mała.
W tych większych, czasem wystarczy zmienić chociażby dział lub zespół i może się okazać że tam jest normalnie.

Ja jestem zwolennikiem robienia co się da, żeby w każdym miejscu stworzyć dla siebie przyjazne warunki, dlatego jak mi coś nie odpowiada to w pierwszej kolejności staram się to jakoś załatwić w rozmowie czy to ze współpracownikami czy z przełożonym.

Ale jak mi nie odpowiada pensja, a wiem, że podwyżki nie dostanę, to się zwijam

Ja szukam od ponad miesiąca, gorzej że teraz mamy początek sezonu ostrego [wulgaryzm] więc z urlopami czy zerwaniami się z pracy na podjechanie na rozmowę kwalifikacyjną jest ciężko. Lepiej rozglądać się mając zatrudnienie bo nie wylatujesz z pozycji desperata tylko kogoś kto chce zmienić robotę i masz lepszą kartę przetargową na rozmowach

Pracuję w budżetówce od 5 lat. Mam dość, bo atmosfera, wynagrodzenie są złe. Dodatkowe obowiązki są dokładne na okrągło, ale podwyżek od ok 7 lat nie było. Często w przypływie emocji, łez myślę sobie, że rzucę tę pracę w cholerę i zaczynam szukać ofert. I się załamuję, bo nic nie ma. Tzn. ofert jest mnóstwo: doradcy klientów, call center, windykacja itd., czyli praca w której jak pies chodzisz za ludźmi i błagasz, żeby wzięli pożyczki, coś kupili, oddali zaległe pieniądze itp., czyli ja się do tego nie nadaję. Nie umiem wciskać ludziom na siłę pożyczek, garnków... I wracam po weekendzie zdenerwowana do swojej znienawidzonej pracy. Gdybym miała co zaoferować pracodawcy to może bym odważyła się, ale chyba nie mam czym się chwalić. Jestem po administracji, a administratywistów jest mnóstwo, wielu bez pracy. Moje języki są średnie. Nie mówię płynnie w żadnym. Myślę o jakichś dodatkowych kursach  szlifowaniu któregoś języka, ale jak to wyjdzie to nie wiem... czas pokaże.
Czyli w skrócie mówiąc: zaciskam zęby i dalej pracuje w obecnej pracy, bo "przecież pracy nie ma, a następną tak trudno będzie znaleźć." 

Czasem jest tez chyba tak, ze następuje wypalenie zawodowe, zwłaszcza jak się ma trochę stazu pracy za sobą - obecnie przechodzę cos takiego - dopada mnie rutyna, która, jeśli cos z tym nie zrobie, niedługo mnie dobije

Autorko, jak sobie poradziłaś?