Nurtuje mnie ostatnio jeden temat. Moja znajoma ma męża, który po wypadku jest tzw "roślinką" (przepraszam jeżeli kogoś uraziło to wyrażenie ale nie znalazłam lepszego).
Swego czasu miała przygodę z innym mężczyzną, chciała swojego niepełnosprawnego męża zostawić, została odsądzona od czci i wiary przez cała swoją i jego rodzinę. Wiem, że nie jest z tym drugim, nie znam szczegółów, ale w końcu nie zostawiła męża.
Powiedzcie jak widzicie taką sytuację? Ja rozumiem, że się przysięga, że w szczęściu i nieszczęściu, że w zdrowiu i chorobie itd... ale to chyba nie takie proste?
Czy mając dwadzieścia kilka lat lub więcej (w końcu wiek nie ma chyba większego znaczenia) i wiedząc, że mąż nie ma żadnych szans na poprawę zdrowia i może w tym stanie wegetować lata, skazać się na bycie pielęgniarką, zrezygnować z posiadania dzieci, z własnego życia, ogólnie poświęcić się bo tak trzeba?
Czy uznać rozdział życia za zamknięty, zachować wspomnienia, ale uznać, że człowiek którego się pokochało po prostu nie istnieje, zostało, że tak powiem opakowanie bez wnętrza. Rozwiązać małżeństwo, budować życie od nowa?
Dodam, że nie wiem na 100% co sama zrobiłabym w tej sytuacji, ale gdybym ja znalazła się w takim stanie to chyba chciałabym, żeby mój mąż nie zapomniał, ale niech układa sobie życie w końcu ma tylko jedno.
Jestem ciekawa Waszych opinii.