netkobietyWszystkie działy
Miłość, związki, partnerstwo

Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

26 odpowiedzi11 829 wyświetleńzałożony przez Anik38, 10.09.2012

Napisz odpowiedź
Dołącz do Forum Kobiet Netkobiety.pl! To miejsce zostało stworzone dla pełnoletnich, aktywnych i wyjątkowych kobiet, właśnie takich jak Ty! Otrzymasz tutaj wsparcie oraz porady użytkowniczek forum! Zobacz jak wiele nas łączy ...

Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!!


Forum Kobiet » MIŁOŚĆ , ZWIĄZKI , PARTNERSTWO » Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

Strony 1

Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

Posty [ 27 ]

1 Ostatnio edytowany przez Anik38 (2012-09-10 13:33:59)

Temat: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

Nurtuje mnie ostatnio jeden temat. Moja znajoma ma męża, który po wypadku jest tzw "roślinką" (przepraszam jeżeli kogoś uraziło to wyrażenie ale nie znalazłam lepszego).

Swego czasu miała przygodę z innym mężczyzną, chciała swojego niepełnosprawnego męża zostawić, została odsądzona od czci i wiary przez cała swoją i jego rodzinę. Wiem, że nie jest z tym drugim, nie znam szczegółów, ale w końcu nie zostawiła męża.

Powiedzcie jak widzicie taką sytuację? Ja rozumiem, że się przysięga, że w szczęściu i nieszczęściu, że w zdrowiu i chorobie itd... ale to chyba nie takie proste?

Czy mając dwadzieścia kilka lat lub więcej (w końcu wiek nie ma chyba większego znaczenia) i wiedząc, że mąż nie ma żadnych szans na poprawę zdrowia i może w tym stanie wegetować lata, skazać się na bycie pielęgniarką, zrezygnować z posiadania dzieci, z własnego życia, ogólnie poświęcić się bo tak trzeba?

Czy uznać rozdział życia za zamknięty, zachować wspomnienia, ale uznać, że człowiek którego się pokochało po prostu nie istnieje, zostało, że tak powiem opakowanie bez wnętrza. Rozwiązać małżeństwo, budować życie od nowa?

Dodam, że nie wiem na 100% co sama zrobiłabym w tej sytuacji, ale gdybym ja znalazła się w takim stanie to chyba chciałabym, żeby mój mąż nie zapomniał, ale niech układa sobie życie w końcu ma tylko jedno.

Jestem ciekawa Waszych opinii.

2

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

jak to szlo?
"w zdrowiu i w chorobie"... czy jakos tak...

3

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

Można sobie zadać pytanie. a jeśli by mnie takie coś spotkało i ja bym był/była roślinką?

4

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?
Anik38 napisał/a:

Czy mając dwadzieścia kilka lat lub więcej (w końcu wiek nie ma chyba większego znaczenia)

Aż mną zatrzęsło.
Ja miałam 20 lat, gdy okazało się że mam guza mózgu. Byłam wtedy z chłopakiem, który zostawił mnie po pierwszej operacji gdy okazało się że jest potrzebna druga. Nie przysięgał mi przed ołtarzem, ale pięknie pisał. Listy sms, że wszystko pokonamy, że wyjdę z tego itd. Gdy odszedł nawet nie płakałam, miałam ważniejsze sprawy na głowie-własne życie. Szerze mówiąc potraktowałam go jak śmiecia, którego trzeba wyrzucić. Może jestem zbyt rygorystyczna, ale osoby które zostawiają kogoś bliskiego w takiej sytuacji są dla mnie zerem.

Dziś jestem zdrowa, zostały tylko kontrole. Po operacjach pogorszył się jedynie wzrok i muszę przyjmować leki przeciwpadaczkowe. Jak dla mnie to niewiele. Studiuję, pracuję, utrzymuję się sama. Widuję go czasami jak jeździ po mieście dumny pan policjant. Patrzy na mnie i nie może uwierzyć, że chodzę, normalnie żyję.
W sumie też dlatego zalogowałam się te kilka lat temu na tym forum, bo chciałam znaleźć odpowiedź na to czy mam szansę na szczęśliwe życie. Dziś wiem, że mam szansę. Poznaję mężczyzn, którzy mimo tego co przeżyłam chcą być ze mną. Nawet kilka miesięcy temu na dyskotece jeden był wyjątkowo nachalny i chciałam go odstraszyć mówiąc o operacjach, bo nie pomagało to że mam chłopaka. Nie zrezygnował. Z chłopakiem od dawna mi się nie układało i teraz spotykam się z nim.

Jak dla mnie osoby, które zawodzą w takich sytuacjach nie nadają się do bycia w związku z kimkolwiek. "bo miłość to nie pluszowy miś, ani kwiaty..."

5

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

Może to zabrzmi brutalnie, ale moim zdaniem to już nie jest człowiek. O człowieczeństwie świadczy dla mnie sprawność mózgu, możliwość odczuwania emocji, podejmowanie decyzji, uczucia, wyobraźnia itp.- jeśli on to wszystko stracił, to w moim odczuciu jest już tylko pustą skorupą, zaledwie wspomnieniem osoby, którą niegdyś był.

Gdybym była na miejscu tej kobiety prawdopodobnie byłabym zrozpaczona. Pewnie przez kilka miesięcy znajdowałabym w sobie siłę, żeby zajmować się "mężem", ale takie coś nie jest do wytrzymania na dłuższą metę. Gdyby jeszcze istniała na poprawę stanu- może żyłabym nadzieją. Ale jeśli ten stan byłby nieodwracalny, to odeszłabym.

I chciałabym, żeby mój partner, gdybym znalazła się w takim stanie, zrobił to samo. Nie chciałabym być dla kogoś brzemieniem na całe życie. A już na pewno nie chciałabym wegetować (bo to nie jest życie) jako roślina bez świadomości. Dla mnie to jest w ogóle jakieś nielogiczne, że pozwala się takim ludziom egzystować w takiej próżni, to jest wręcz okrutne i dla zainteresowanego, jak i jego otoczenia.

Zupełnie inna sytuacja jest, kiedy ktoś traci ręce, nogi, spotyka go paraliż. Może ma ubytki fizyczne, ale w środku nadal jest człowiekiem, którego się pokochało. Myślę, że w tej sytuacji też potrzebna jest odwaga, cierpliwość, wewnętrzna siła, atrybuty bohatera. Nie wymagałabym tego od innych ludzi, bo na taki codzienny heroizm nie wszystkich stać, ale też bym ich nie potępiała. Po prostu, dla niektórych codzienne podcierania/kąpanie/przewijanie partnera nie będzie zbyt wygórowaną ceną za miłość, a dla innych świadomość takiej codzienności będzie zbyt dużym wyzwaniem i uczucie umrze.

Poza tym, zawsze mnie zastanawiało- ludzie zostawiają się z powodu zdrad, uzależnień, przemocy domowej i wielu innych powodów. Wiele czynników potrafi sprawić, że uczucie wygasa i mamy koniec związku. Dlaczego akurat nabyta niepełnosprawność nie może doprowadzić do końca uczucia? Czy wtedy partner/ka ma tkwić przy boku osoby, której już nie kocha, bo inaczej zostanie zmiażdżona przez rodzinę i znajomych? Czy naprawdę lepsze jest bycie z kimś dlatego, że ten ktoś się lituje i boi się linczu otoczenia, niż samotność?

6

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

Małgorzatka, nie chodzi mi absolutnie o przypadek podobny do Twojego.
Chodzi mi o nieodwracalny stan głębokiego upośledzenia umysłowego, tak jak to zrozumiała busiu.
Marzenka właśnie ja napisałam, że nie chciałabym aby mój mąż tkwił przy mnie jeżeli nie byłoby nadziei.
Dziwi mnie taki lincz na mojej znajomej. Nie dość, że straciła osobę którą naprawdę kochała, klepie teraz biedę bo nie jest w stanie podjąć normalnej pracy, zasiłek na męża to jest jakaś kpina.
Wszyscy mają dużo do powiedzenia ale jak poprosi o pomoc jakoś nikogo nie ma.
Sytuacja jest nieciekawa, dziewczyna zrezygnowała ze wszystkiego a mnie wszyscy moraliści z jej otoczenia po prostu wkurzają.

7

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?
busiu napisał/a:

Może to zabrzmi brutalnie, ale moim zdaniem to już nie jest człowiek. O człowieczeństwie świadczy dla mnie sprawność mózgu, możliwość odczuwania emocji, podejmowanie decyzji, uczucia, wyobraźnia itp.- jeśli on to wszystko stracił, to w moim odczuciu jest już tylko pustą skorupą, zaledwie wspomnieniem osoby, którą niegdyś był.

Gdybym była na miejscu tej kobiety prawdopodobnie byłabym zrozpaczona. Pewnie przez kilka miesięcy znajdowałabym w sobie siłę, żeby zajmować się "mężem", ale takie coś nie jest do wytrzymania na dłuższą metę. Gdyby jeszcze istniała na poprawę stanu- może żyłabym nadzieją. Ale jeśli ten stan byłby nieodwracalny, to odeszłabym.

I chciałabym, żeby mój partner, gdybym znalazła się w takim stanie, zrobił to samo. Nie chciałabym być dla kogoś brzemieniem na całe życie. A już na pewno nie chciałabym wegetować (bo to nie jest życie) jako roślina bez świadomości. Dla mnie to jest w ogóle jakieś nielogiczne, że pozwala się takim ludziom egzystować w takiej próżni, to jest wręcz okrutne i dla zainteresowanego, jak i jego otoczenia.

Zupełnie inna sytuacja jest, kiedy ktoś traci ręce, nogi, spotyka go paraliż. Może ma ubytki fizyczne, ale w środku nadal jest człowiekiem, którego się pokochało. Myślę, że w tej sytuacji też potrzebna jest odwaga, cierpliwość, wewnętrzna siła, atrybuty bohatera. Nie wymagałabym tego od innych ludzi, bo na taki codzienny heroizm nie wszystkich stać, ale też bym ich nie potępiała. Po prostu, dla niektórych codzienne podcierania/kąpanie/przewijanie partnera nie będzie zbyt wygórowaną ceną za miłość, a dla innych świadomość takiej codzienności będzie zbyt dużym wyzwaniem i uczucie umrze.

Poza tym, zawsze mnie zastanawiało- ludzie zostawiają się z powodu zdrad, uzależnień, przemocy domowej i wielu innych powodów. Wiele czynników potrafi sprawić, że uczucie wygasa i mamy koniec związku. Dlaczego akurat nabyta niepełnosprawność nie może doprowadzić do końca uczucia? Czy wtedy partner/ka ma tkwić przy boku osoby, której już nie kocha, bo inaczej zostanie zmiażdżona przez rodzinę i znajomych? Czy naprawdę lepsze jest bycie z kimś dlatego, że ten ktoś się lituje i boi się linczu otoczenia, niż samotność?

Jak zwykle zgadzam sie w 100%

8

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?
Anik38 napisał/a:

Swego czasu miała przygodę z innym mężczyzną, chciała swojego niepełnosprawnego męża zostawić, została odsądzona od czci i wiary przez cała swoją i jego rodzinę. Wiem, że nie jest z tym drugim, nie znam szczegółów, ale w końcu nie zostawiła męża.

Powiedzcie jak widzicie taką sytuację? Ja rozumiem, że się przysięga, że w szczęściu i nieszczęściu, że w zdrowiu i chorobie itd... ale to chyba nie takie proste?

Właśnie dlatego jak się składa jakąś przysięgę to trzeba myśleć o czymś więcej niż tylko o sukni ślubnej i życzeniach babci.

9

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

odejsc ? !.. miałabys sumienie  ?.. bo ja nie !

10 Ostatnio edytowany przez mcnt (2012-09-30 19:54:38)

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

Gadanie..Sama w życiu bym nie chciała żeby ktoś bliski się przy mnie wegetował. Wolałabym być inaczej zapamiętana
Co innego jakbym była w stanie myśleć a z tego co wyczytałam mąż znajomej autorki postu ma martwy mózg?
Rozumiem tę dziewczynę. Niestety jak nie ma szans na powrót do zdrowia i człowiek zupełnie nie kontaktuje, nie czuje, to już nie jest ta osoba którą się pokochało. Jeśli kogoś uraziłam to przepraszam.

11

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

BUSIU zgadzam się również z Tobą .Wszystko co napisałaś jest adekwatne do mojego zdania na ten temat.  Robcio73 trwałbyś całe życie przy kimś takim? Nawet gdy nie byłbyś szczęśliwy ,może i popadłbyś w depresję ,ta osoba nie dawała by Ci tego wszystkiego co w związku jest nie zbędne ,nawet głupiego słowa nie jest w stanie powiedzieć,jest wyłączona z życia egzystuje .WĄTPIĘ !więc nie wyskakuj tutaj z jakimś sumieniem.Pewnie każdy z nas do czasu by się zajmował,poświęcał ,ale to nie życie,jakbym ja była w takim stanie nie chciałabym żeby ktoś przy mnie był ,a nie byłby szczęśliwy ,nie mogłabym dać nic w zamian.Ta opiekująca się osoba gdzie miała by wsparcie?W kim?z kim miała by dzielić swoje smutki,radości dnia codziennego ,jak miałaby się zrealizować jako matka,skoro on nie może dać jej dziecka,młoda dziewczyna ma poświęcić swoje życie,marzenia na opiekę nad kimś kto jest w stanie jedynie egzystencji ,nie ma szans na wyzdrowienie?Ja osobiście w miarę możliwości bym pomagała,nie zostawiłabym tak samemu sobie ,ale układałabym sobie życie po jakimś czasie na nowo .

12

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?
Pan Lewski napisał/a:
Anik38 napisał/a:

Swego czasu miała przygodę z innym mężczyzną, chciała swojego niepełnosprawnego męża zostawić, została odsądzona od czci i wiary przez cała swoją i jego rodzinę. Wiem, że nie jest z tym drugim, nie znam szczegółów, ale w końcu nie zostawiła męża.

Powiedzcie jak widzicie taką sytuację? Ja rozumiem, że się przysięga, że w szczęściu i nieszczęściu, że w zdrowiu i chorobie itd... ale to chyba nie takie proste?

Właśnie dlatego jak się składa jakąś przysięgę to trzeba myśleć o czymś więcej niż tylko o sukni ślubnej i życzeniach babci.

Tak, o wspólnym życiu, żeby iść razem przez nie, o tym żeby się razem zestarzeć, mieć dzieci, patrzeć jak rosną, dbać o to aby wyrosły na porządnych i odpowiedzialnych ludzi, razem dzielić radości i smutki, małe i duże, mieć pewność, że jak masz problem to ta druga osoba jest przy tobie...o miłości ... o wzajemności...

13

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?
Anik38 napisał/a:
Pan Lewski napisał/a:
Anik38 napisał/a:

Ja rozumiem, że się przysięga, że w szczęściu i nieszczęściu, że w zdrowiu i chorobie itd... ale to chyba nie takie proste?

Właśnie dlatego jak się składa jakąś przysięgę to trzeba myśleć o czymś więcej niż tylko o sukni ślubnej i życzeniach babci.

Tak, o wspólnym życiu, żeby iść razem przez nie, o tym żeby się razem zestarzeć, mieć dzieci, patrzeć jak rosną, dbać o to aby wyrosły na porządnych i odpowiedzialnych ludzi, razem dzielić radości i smutki, małe i duże, mieć pewność, że jak masz problem to ta druga osoba jest przy tobie...o miłości ... o wzajemności...

O tym, że druga osoba zaopiekuje się nami, gdy spotka nas nieszczęście big_smile
Możesz męża umieścić w zakładzie opiekuńczym i TYLKO go odwiedzać. Przysięgi się cofnąć nie da. A może przekonaj się o tym i wystąp o unieważnienie małżeństwa...

14

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

Anhedonia nie mam o co wystepować ponieważ z moim mężem wszystko OK. Przeczytaj dokładnie posty.

"Możesz męża umieścić w zakładzie opiekuńczym i TYLKO go odwiedzać."
Moim zdaniem to nie jest tylko. Patrząc na sytuację mojej znajomej to byłoby najlepsze rozwiązanie.

A przysięga... cóż... bywa łamana przez takie duperele, że ta sytuacja wydaje się super poważna, zresztą w tym wypadku trudno mówić o łamaniu czy dotrzymaniu przysięgi, bo w zasadzie komu ma się dotrzymać? Tego człowieka praktycznie nie ma. Nie wiem czy ktoś z Was którzy krytykują odejście od męża w takiej sytuacji, widział człowieka w takim stanie z bliska.
Ja widziałam, spędziłam trochę czasu z kimś takim i wątpię czy byłabym w stanie przetrwać z nim lata bez poważnego uszczerbku na psychice, a nie jestem osobą która załamuje się byle czym.

Jedynym wyjątkiem byłoby chyba moje dziecko, chociaż widziałam w telewizji przypadek ojca który prosił o pozwolenie na eutanazję lub zaniechanie ratowania życia swojej córki, która spędziła w takim wegetatywnym stanie kilkanaście lat.

15

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?
Anik38 napisał/a:

...
A przysięga... cóż... bywa łamana przez takie duperele, że ta sytuacja wydaje się super poważna, zresztą w tym wypadku trudno mówić o łamaniu czy dotrzymaniu przysięgi, bo w zasadzie komu ma się dotrzymać? Tego człowieka praktycznie nie ma.

Sorry - czytam od początku, ale zagapiłam się.
Więc ta znajoma MOŻE oddać męża pod specjalistyczną opiekę do odpowiedniego ośrodka. I nawet kościół dopuszcza separację.
W zasadzie masz rację. dziś już nie ma żadnych świętości (w rozumieniu - wartości).
Wartości są proste - "żyje się raz" i "po mnie choćby potop".
Pracuję z osobami z niepełnosprawnością a specjalność mam oligofrenopedagogika.
Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.

16

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?
Anik38 napisał/a:

Małgorzatka, nie chodzi mi absolutnie o przypadek podobny do Twojego.
Chodzi mi o nieodwracalny stan głębokiego upośledzenia umysłowego, tak jak to zrozumiała busiu.
Marzenka właśnie ja napisałam, że nie chciałabym aby mój mąż tkwił przy mnie jeżeli nie byłoby nadziei.
Dziwi mnie taki lincz na mojej znajomej. Nie dość, że straciła osobę którą naprawdę kochała, klepie teraz biedę bo nie jest w stanie podjąć normalnej pracy, zasiłek na męża to jest jakaś kpina.
Wszyscy mają dużo do powiedzenia ale jak poprosi o pomoc jakoś nikogo nie ma.
Sytuacja jest nieciekawa, dziewczyna zrezygnowała ze wszystkiego a mnie wszyscy moraliści z jej otoczenia po prostu wkurzają.

Widzisz... Bo wiekszosc z moralizatorow nie przezylo nieczego podobnego. Dopiero, gdy staneliby przed taka ewentualnoscia wowczas mogliby cos powiedziec. Gdby potrwali przy kims takim chocby z 5 lat...

Ja pomagalam mojej kolezance przy kims tak chorym. Po wypadku samochodowym wystapilo u niego uszkodzenie mozgu.
Bylam wtedy mloda osoba, nie mialam rodziny, mialam duzo czasu, wiec pomagalam.
To praca non stop przez 24h. Nawet aby wziac prysznic czy cos zjesc musiala byc druga osoba. Zasilki i renty dla osob opiekujacych sie tak chora osoba to kpina. Nie starcza nawet na to, aby zakupic leki i chleb a co tu mowic o reszcie.

Rehabilitacja refundowana jest przez NFZ kilkadziesiat dni w roku-uczy sie wtedy cwiczen, by reszte robic samodzielnie, kilka razy dziennie-reszte miesiecy cwiczy sie samemu. Poza tym rozne dreny, pampersy, podklady, kremy czy mascie... Pomocy w Polsce nie ma zadnej-duzo sie mowi o tym, ale w praktyce nic z tego nie wynika.

Mlode matki narzekaja na to, ze noworodek wymaga duzo opieki-i kazdy je rozumie. Tak chora osoba to jakby 4 noworodki naraz-i tu kazdy prawi kazania, ze przysiega, moralnosc itd. A przeciez noworodek przestanie byc noworodkiem zas chory czlowiek juz do smierci bedzie chory.

Chcialabym zapytac tych, ktorzy pietnuja dziewczyne za jej wahania-jak dlugo mozna tak ciezko pracowac przez 24 godziny na dobe, nie majac dla siebie chocby godziny? Czy jestescie gotowe robic to wiele lat? Nawet fizycznie organizm nie jest w stanie przez dlugi czas tak funkcjonowac.
Moze pojedziecie do dziewczyny choc na rok i pomozecie? Rzucicie swoje zycie, prace, dom, doslownie wszystko i bedziecie u niej pracowac za darmo, bo przeciez nie da rady wam nikt zaplacic.

Gdybym ja byla tak chora, wolalabym umrzec lub trafic do zakladu i byc odwiedzana. Nie chcialabym, aby ktos dla mnie rezygnowal ze swojego zycia.

Anhedonia-napisalas, ze pracujesz z osobami uposledzonymi umyslowo... I wlasnie tu jest pies pogrzebany-po pracy wracasz do swojego zycia, domu, faceta czy zwierzaka. Osoba stale opiekujaca sie chorym czlowiekiem nie konczy pracy po kilku godzinach, ona pracuje non stop bez wolnego czy urlopu, z ktorych Ty korzystasz.
Ja tez mam kilka specjalnosci, w tym owa oligofreno- + swoje doswiadczenia... i jak mowisz-punkt widzenia zalezy od punktu siedzenia. Ty TYLKO pracujesz z tymi ludzmi a ona ZYJE z tym czlowiekiem.

17

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

"Na dobre i na złe, w chorobie i w biedzie dopóki na śmierć nie rozłączy...",ale ten człowiek już nie żyje. Rodzina jak zwykle rodzina to niech rodzina podniesie swoje cztery litery i pomoże a nie będzie prawiła morały. Ja jestem wdową lat 31 i też nasłuchałam się morałów od rodziny. Moja rada niech koleznaka odda męża do ośrodka bo wątpie, żeby wiedziała do końca jak się nim zajmować. Przecież trzeba umyć człowieka i kto jej pomaga kochająca rodzina męża-wątpie. Wiem z doświadczenia uniesienie rodzinne było tylko do pogrzebu a później cisza jak makiem zasiał. Każdy wołał pomożemy i co 3 miesiące po smierci męża już nie mam głosów pomożemy. Więc twoja koleżanka też tak będzie mieć, jak już nie ma. A po drugie przecież Ona jest kobietą nikt tego nie widzi, że może mieć także swoje potrzeby. Ciekawe czy rodzina męża też by tak namawiała Jego, aby był wierny "roślince". Przepraszam jak kogoś uradziłam.

18

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

Mój mąż parę lat temu miał wypadek, w wyniku którego utracił sprawność fizyczną i umysłową. Ciężką pracą udało się od stanu "roślinki" dojść do odzyskania mowy, usprawnienia fizycznego oraz umysłowego. Niestety nadal mąż wymaga pomocy przy wszystkich czynnościach życia codziennego (jest zupełnie niesamodzielny fizycznie i umysłowo), nie jest do końca świadomy swego stanu i nie czuje potrzeby pracy nad swoją sprawnością. Natomiast coraz częściej traktuje mnie, jak służącą, która jest, żeby spełniać jego życzenia i to koniecznie w tej chwili, w której o tym mnie powiadomi (w przypadku braku natychmiastowej reakcji podnosi głos i przeklina). Zdaję sobie sprawę, że jest nikła szansa na powrót do sprawności męża i często biję się z myślami czy to co robię ma jakikolwiek sens. Dodam, że tylko jeden członek rodziny pomaga w opiece nad mężem - jak to zwykle bywa. Mamy dziecko, które potrzebuje uwagi mojej i taty. Tata nie potrafi dać tego dziecku, a ja mam ograniczone czasowo możliwości. Mam nadzieję, że ten wpis pomoże choć trochę wczuć się w moją sytuację oraz kobiety, osobom które oceniają i jeszcze raz zastanowią się nad tym co napisali. Jest mi bardzo ciężko i nie wiem jak długo dam jeszcze radę, zwłaszcza psychicznie, ale przy podejmowaniu ostatecznej decyzji nie będę się kierowała opinią Rodziny, która w chwili obecnej nie ma ochoty pomagać i nie jest z nami. Niestety życie mnie nauczyło, że doradzać i krytykować jest łatwo, ale pomóc nie ma komu...

19

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

Takie życie jak Twoje jest dobre dla tych, którzy mają jakąś masochistyczną potrzebę samoumatrwiania się.
Twój mąż nie jest już mężem dla Ciebie ani ojcem dla swojego dziecka, jest emocjonalnie obcą osobą, dla jego dobra zrobiłaś już co mogłaś, zrób teraz coś dla Siebie i Twojego dziecka.
Pozdrawiam ciepło i powodzenia.

20

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

......"Czy mając dwadzieścia kilka lat lub więcej (w końcu wiek nie ma chyba większego znaczenia) i wiedząc, że mąż nie ma żadnych szans na poprawę zdrowia i może w tym stanie wegetować lata, skazać się na bycie pielęgniarką, zrezygnować z posiadania dzieci, z własnego życia, ogólnie poświęcić się bo tak trzeba?"......

Wiek ma znaczenie. Mając dwadzieścia kilka lat, nie mając dzieci, a mając męża który jest bez kontaktu poszukałabym zakładu opiekuńczego, tam go oddała. Może i ten człowiek coś czuje, gdzieś coś do niego dociera, ale nie można poświęcić całego życia na opiekę i nie mieć żadnych perspektyw. Po kilku latach ta kobieta stanie się w wieku np.30 lat zgorzkniałą istotą mającą pretensje do całego świata i życia, i będzie to przenosiła na tego męża. Piekło.
Gdyby miała lat np. 40-50 i dzieci to mogłaby się "poświęcić". Ma rodzinę i wsparcie ze strony dzieci. Ma też być może wiele pięknych wspomnień i nie chce już sobie inaczej układać życia. Też pewnie jakieś pretensje do zycia by się zrodziły ale to już decyzja o wiele trudniejsza.

21

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

Tak, mogłaby się "poświęcic", pod warunkiem, że dzieci i rodzina sie nie wypną, a często tak bywa ( sad smutne ale prawdziwe). Poza tym w pewnym wieku siła już nie ta, a pielęgnacja osoby niepełnosprawnej to ciężka praca fizyczna. Gdyby finanse pozwoliły na zatrudnienie jakiejś pomocy w domu na kilka godzin...
Ja mam prawie 40 i dwójkę jeszcze małych dzieci, pracuję. Nie wyobrazam sobie sytuacji gdzie musiałabym opiekować się osobą niepełnosprawną, zaprowadzać dzieci do szkoły, nie pracować, bo jak? I z czego życ? Ze śmiesznego zasiłku pielęgnacyjnego, rodzinnego i nie wiem co jeszcze, liczyc na pomoc społeczną?

22 Ostatnio edytowany przez Nelcia (2012-11-20 00:13:05)

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

Anik38 nie mogę się zgodzić z Twoim stwierdzeniem, że "takie życie... jest dobre dla tych, którzy mają jakąś masochistyczną potrzebę samoumatrwiania się". Mój mąż przed wypadkiem był wspaniałym mężczyzną i trudno jest mi pozwolić na to, żeby z winy sprawcy wypadku pozostawić go w tej sytuacji samemu sobie. Nie łudzę się, że wróci do stanu z przed wypadku, ale jednocześnie nie potrafię i nie chcę odbierać mu szansy na godne życie. Nie odczuwam masochistycznej potrzeby samoumartwiania się wink i nie odbieram tak swojego wyboru, póki co chcę być przy mężu i pomagać mu, ale jest to mój świadomy wybór, a nie wymuszona presją otoczenia decyzja. Jednocześnie mam świadomość, że może zabraknąć mi siły i wówczas postaram się trzeźwo ocenić sytuację myśląc o sobie i naszym dziecku. Ale jak tylko zacznę odczuwać masochistyczną potrzebę samoumartwiania się tą sytuacją to oby wówczas wystarczyło mi siły na obiektywną ocenę sytuacji i wyjęcie głowy z tej pętli samozaciskowej wink
Pozdrawiam gorąco smile

23

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

Nelcia, pisząc: "Takie życie jak Twoje jest dobre dla tych, którzy mają jakąś masochistyczną potrzebę samoumatrwiania się." mogłam w sumie dać nacisk na slowo "dobre". Dla mnie życie dobre, to życie w którym człowiek się spełnia, czy to w pracy, w domu czy w związku.
Widząc moją znajomą jak się szarpie ze wszystkim sama, nie widzę aby jej życie było dobre w takim znaczeniu jak ja to rozumiem.
Owszem może czuć się potrzebna, czuć, że spełnia obowiązek wobec męża, ale ze szczęściem, czy samorealizacją ma chyba to niewiele wspólnego.

24

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?
Anik38 napisał/a:

Widząc moją znajomą jak się szarpie ze wszystkim sama, nie widzę aby jej życie było dobre w takim znaczeniu jak ja to rozumiem.
Owszem może czuć się potrzebna, czuć, że spełnia obowiązek wobec męża, ale ze szczęściem, czy samorealizacją ma chyba to niewiele wspólnego.

Nie prościej spytać znajomą CO ona uważa? Może spełnia się i jest szczęśliwa WBREW twoim standardom? Każdy jest inny, a sprawa zbyt poważna, by pozwalać sobie na oceny bez zapytania o zdanie zainteresowanej.

25 Ostatnio edytowany przez Remi (2012-11-20 21:03:51)

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

Ja myślę, że związki poważne, są dla ludzi dorosłych. Jeśli wchodzi się w związek nie z pobudek prymitywnych jak bo nikogo nie mam, bo dziecko bym chciała, bo tak trzeba, co powie rodzina tylko dlatego, że naprawdę czuje się coś do tego człowieka, że pożądało go i kochało, to nie ma problemu.
Przykładowo - stracę obie nogi, albo kobieta obie pierśi - coś to zmienia? Nie. Bo nie może. A wypadki się zdarzają, choroby również. Związki są dla osób silnych, dla stabilnych emocjonalnie, wtedy są dobre. I takie pytanie mnie nurtuje - Czy jeśli stworzy się związek mocny, ktoś staje się rośliną, to czy wysyłając tą kochaną osobę do domu opieki, pokocha się kogoś innego bardziej??

Czy dane osoby zdając sobie sprawę ze swojej ułomności a kochały - dałyby przestrzeń i pozwoliły na szczęście? Myślę że ja byłbym zły , bo coś takowego spotkało jak ułomność, ale nie mogąc dać pełni tego co ktoś oczekuje - dałbym ją, by ktoś był szczęśliwy. Nie można uzależniać szczęścia od tego, że ono polega na tym, że jest ktoś...

26

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

Anhedonia, akurat co myśli moja znajoma, to wiem dobrze. Po prostu czytając zdanie Nelci "Jest mi bardzo ciężko i nie wiem jak długo dam jeszcze radę, zwłaszcza psychicznie" widziałam wielkie podobieństwo do sytuacji mojej koleżanki. Nelcia napisała kolejny post, uważniej przeczytałam ten pierwszy i teraz widzę, że u niej sytuacja jest jednak troche inna.

Remi utrata nóg, piersi, czy jakiejś innej części ciała, owszem nie powinna zmienic nic, bo w końcu czy kocha się drugą osobę za te nogi? za piersi? Jak się ma 15 lat to pewnie tak.
Osoby dojrzałe kochają wnętrze drugiego człowieka, jego wartości, zalety, cechy charakteru, owszem fizyczność też pociąga ale mogłabym kochać osobę nieatrakcyjną fizycznie lecz wewnętrznie wspaniałą, za to odwrotnie nie.

I właśnie gdy ktoś po wypadku czy chorobie staje się "roślinką" to co zostaje? Tylko i wyłącznie fizyczność - lub nawet i to nie - osoba którą się kocha jest obecna tylko ciałem, tego co się naprawdę pokochało - jej wnętrze - nie ma.

Mój mąż wie teraz, że gdyby mnie coś takiego spotkało, gdybym ja była w takim wegetatywnym stanie, nie chcę za żadne skarby, żeby on i dzieci wegetowały razem ze mną.

27

Odp: Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

Dzis przeczytalam Pani post. Jestem ciekawa czy żona tego pana po wypadku dalej opiekuje sie niepełnosprawnym mężem? Bo  jeśli tak to mam ważną informacje do przekazania.

Posty [ 27 ]

Strony 1

Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

Forum Kobiet » MIŁOŚĆ , ZWIĄZKI , PARTNERSTWO » Niepełnosprawność umysłowa męża po wypadku - co robić, odejść, zostać?

Twoja odpowiedź

Masz podobne doświadczenia? Zaloguj się albo załóż darmowe konto, żeby odpowiedzieć. Po drugiej stronie jest prawdziwa osoba.

DołączZaloguj się


Mapa strony - Archiwum | O forum | Poradnik | Prawdziwe historie | Kontakt | Regulamin | Polityka Prywatności



© www.netkobiety.pl 2007-2026