Czy to (był) związek?

jaki dziwny ten chłopak! taki niezdecydowany. Trochę to chamskie włóczyć dziewczynę do rodziny, a za jakiś tam czas wypominać jej, że na siłę się tam wpycha. Chyba sobie wyobraża Ciebie jako dziewczynę na przeczekanie aż trafi mu się coś lepszego, dlatego mówi Ci ciągle, że z tego nic nie będzie. Gdyby mu zależało, to nie traktowałby Cię tak na odczepkę, on nie szanuje Cię. A ten jego tekst z pocieszaniem koleżanki - żałosny! ja go widzę tak - zwykły cham.

Sądzę, że jemu nigdy tak naprawdę na Tobie nie zależało albo jest totalnie niedojrzały i niezdecydowany. Musiało być Ci przykro jak wszystko zmierzało niby w dobrą stronę, a on powiedział, że nigdy nic nie obiecywał i że z jego strony to nic poważnego, na chwilę. Zachował się jakby chciał się tylko Tobą pobawić, rozkochać porzucić. Bardzo nieładnie z jego strony.

Najlepiej , gdybyś wybrała opcję B. Lepiej pocierpieć niż męczyć się z kimś kto cały czas traktuję Cię jak zabawkę. Skoro tyle czasu tak postępował, to raczej nie ma szans na poprawę jego zachowania i happy end. Niestety.

opcja B bez dwóch zdań !!!!!!!! szkoda czasu energii nerwów życia.

Bylam (jestem) w podobnej sytuacji. Najpierw fajnie, milo, potem nagle kolezanka, ktora rzucil chlopak... Stop! zakoncz to. ja wiem, ze to strasznie boli, ze to jest okropny bol, kiedy ktos kogo kochamy nie odwzajemnia naszego uczucia. Ale czasami nie warto lokowac uczuc w zlych osobach. Takze nie podejmuj drastycznych krokow - to zawsze boli najbardziej. Olej go, zajmij sie soba, a po czasie sama zrozumiesz - przestanie Ci go brakowac. Powodzenia:)

No i zdecydowałam, że to koniec, choć boli jak cholera.
Chciałam się spotkać, żeby nie kończyć tak długiej znajomości ot tak, nawet bez pożegnania. Moim celem było podsumowanie, otwarte wyrażenie swojego zdania, rozstanie po ludzku.
I nie da się... nawet nie odebrał telefonu i nie oddzwonił. Chciałam zabrać swoje rzeczy (parę ubrań), oddać, to co miał u mnie, wszystko zakończyć, to się nie da... Po tak długiej znajomości nawet nie potrafi się spotkać... Zero szacunku...
Pozostaje mi chyba tylko: "mówi się trudno i żyje dalej".

Proszę poradźcie mi co zrobić. Czy nic mi się nie należy, żadnych wyjaśnień, żadnego słowa na koniec?

Gdy emocje już opadły...

Spotkaliśmy się na niedługą z założenia rozmowę, która w końcu potrwała parę godzin... Omówiliśmy sobie wiele spraw, wyjaśniliśmy dlaczego tak się stało. Pewnie mało kto tak robi, ale ja się cieszę, że wiem dlaczego. Pewnie nie wiem wszystkiego, ale zawsze coś.

Teraz już wiem, że muszę zadbać o lepszą komunikację w związkach. Mieliśmy zupełnie inne odczucia, niż druga strona nam chciała przekazać.

Trochę mnie to zaskoczyło, ale podajL następujące powody:
1. Nie zależy mi na dobrym kontakcie z jego rodziną, on chciał, by było miło i rodzinnie a ja ciągle unikałam spotkań,
2. Taktowałam znajomość "lekko", nie mówiłam o przyszłości, dzieciach itp., tylko "tu i teraz",
3. Ciągle wszystko sama muszę zrobić, nikogo nie potrzebuję do pomocy.

Ja mu powiedziałam w sumie tylko tyle:
Mieliśmy inne wyobrażenia na temat tego związku. Gdy chciałeś mi powiedzieć coś ważnego, myślałam, że będzie to np. przedyskutowanie ewentualnego zamieszkania razem, a nie stwierdzenie: "to znajomość na chwilę"...

Dodam, że rozmawialiśmy bardzo spokojnie, tzn. chcieliśmy zachować spokój. Raczej taki spokój, jak spustoszone pole po bitwie.... Widziałam smutek w jego oczach, on być może widział to samo w moich...

Potem poszliśmy na spacer, pogadaliśmy o wszystkim i o niczym, o ważnych i mniej ważnych sprawach... No jak to u nas bywa(ło)...