Czy w moim życiu juz tak musi byc?

Moje życie było i jest bardzo skomplikowane. Zaczeło się od wyjazdu za granicę do pracy, tam poznałam chłopaka z którym zaczełam się spotykać. Na początku było jak w bajce, gorące klimaty, palmy i facet grający serenady na gitarze. Szybko zaszłam w ciąże. Bardzo się ucieszył, ja także. Ale po paru miesiącach okazało się ze mój kochany nie potrafi żyć bez imprez i spotkań z kolegami. Byłam w ciąży i praktycznie każdy weekend siedziałam w domu z jego rodzicami a on się bawił. Gdy urodziłam synka uspokoił się na dwa miesiące, po dwóch miesiącach wrócił do poprzedniego trybu życia. W trakcie przyznał mi się do nadużywania kokainy, która jak twierdził powoduje, że jest agresywny, że potrafi mnie uderzyć i poniżać. W ciągu trzech lat byłam poniżana, pomiatał mną jak tylko chciał, wyrzucał mnie z domu, mówiąc że tu nic nie jest mojego, ze jestem tylko głupia Polką, która nic nie ma. Zawsze mu powtarzałam, że nadejdzie taki dzień, że wyjadę na wakacje do Polski i nie wrócę. I tak sie stało. Gdy mój syn miał 2,5 roku pojechałam na wakacje do rodziców i spotkałam swoja dawna miłość. Tomek wiedział jaka mam ciężką sytuacje od mojej mamy z która miał okazję się spotkać. Bardzo mi współczuł. Zaczeliśmy się widywać jako koledzy razem z moim synkiem. Po czasie zaproponował mi swoje wsparcie pod każdym względem w walce o mojego syna. Dodam, iż z góry wiedziałam, że nie będzie łatwo gdy zostanę w Polsce. Finansowo i psychicznie. Nie miałam odłożonych pieniążków, bo to co zarabiałam w kraju narodzin mego syna wszystko "szło" na życie a moi rodzice ledwo wiązali koniec z końcem. Na początku bardzo się zastanawiałam czy mogę tak korzystać z pomocy finansowej Tomka, ale on mnie przekonywał o swojej miłości do mnie i o tym , że chce dać nam spokojne życie. Zgodziłam się bo albo mogłam spróbować zostać i walczyć o prawdziwe, spokojne zycie albo wracać do piekła. Zostałam. Przez dwa lata walczyliśmy w sądach o mojego syna, rozprawy kosztowały nas ogrom nerwów, pieniędzy i spokoju, którego nie mieliśmy. Bardzo pomagała mi Tomka mama. W trakcie zachorowała bardzo ciężko moja mama a ja zaszłam w druga ciąże. I to juz chyba było za dużo. Fakt narodziny córci dały nam obojgu dużo szczęścia ale opieka nad moja mamą, życie nie juz na takim poziomie finansowym jak poprzednio i dwójka dzieci chyba przerosły Tomka. Dodam iż przed byciem z Nami, Tomek miał spokojne, poukładane życie w dostatku, mógł sobie pozwolić na wszystko. Pa paru latach tak naprawdę nie ma nic - sprzedane mieszkanie.
Na dzień dzisiejszy kłótnie to chleb powszedni. Zaczyna się to samo piekło co pare lat temu w poprzednim związku. Tomek nie różni się od mojego poprzedniego partnera niczym, no może tylko tym, że nie wychodzi na imprezy, nie spotyka sie z kolegami i pomaga mi bardzo dużo. Ale pod wzgledem psychicznym wykańcza mnie, wygadujac, że zniszczyłam mu zycie, że przeze mnie wszystko stracił. Straszy, że odbierze mi córke i skontaktuje sie z ojcem mego syna i bede miała pozamiatane. Tak jest praktycznie każdego dnia, nastepnego kiedy wstaje zachowuje się tak jak gdyby nic nie powiedział poprzedniego dnia, pare godzin jest spokoju gdy nagle znów zaczyna wyzywać i krzyczeć. Pytam sie DLACZEGO? Co ja takiego robie aby tak cierpieć? Dla wszystkich jestem JA, nie mam czasu nawet iśc do fryzjera, nawet nie chce bo wiem że krucho jest finansowo. Teraz zaczełam pracować choć corka ma 10 miesięcy, dbam o dom i dzieci, nigdzie nie wychodzę. Nie wiem co mam robić. Pragne w koncu ułożyc sobie życie, życie z Tomkiem. Ale jest pytanie. Czy to gehenna sie skończy? Nie chce odejśc ponieważ podejrzewam, że zawsze w kazdym związku są problemy. Z jednej strony serce mówi "zostań, wszystko sie ułoży" a z drugiej nie wiem czy mam siły?
Pozdrawiam i prosze o radę.