Niepełnosprawni a nasze społeczeństwo

Nie zrozumiałyśmy się chyba do końca, bo ja również uważam, że podobne problemy ludzi głównie łączą i zawsze jest przecież łatwiej razem walczyć z przeciwnościami losu. Chodziło mi w tym przypadku o znalezienie odpowiedzi na pytanie czy kiedy nie ma w związku zdrowej osoby to czy nie jest wówczas jeszcze trudniej funkcjonować w społeczeństwie, które, jak z moich obserwacji wynika, wcale nie jest jakieś szczególnie chętne do ułatwiania innym życia?

Nie ma wielkiej różnicy w funkcjonowaniu? Weźmy np. małżeństwo dwóch osób niewidomych. Czy naprawdę ograniczają ich tylko pieniądze? Zamknij na chwilę oczy i spróbuj cokolwiek zrobić. Ja także jestem niepełnosprawna, ale w stopniu umiarkowanym. Nie przeszkadza mi to praktycznie w niczym. Wtedy można mówić o tym, że ograniczają mnie jedynie pieniądze. Znam też wiele osób niepełnosprawnych, które bez asysty całkiem zdrowego człowieka na poradzą sobie.

Co do problemów i dylematów w małżeństwach osób sprawnych - owszem są. Ale nie są to problemy, które mają osoby np niedowidzące, głuche itp. Oprócz problemów związanymi ze swoją niepełnosprawnością, mają tak samo problemy dnia codziennego. Ja nie będąc w małżeństwie jeszcze spotykają mnie sytuacje typu: czy wydać pieniądze na lekarza, czy kupić sobie bluzkę. I szlag mnie trafia, że inne dziewczyny w moim wieku, nie muszą się martwić o pieniądze na lekarza i badania, poprostu kupują to na co mają ochotę.

Możesz podać przykład małżeństwa z niepełnosprawnością jakie znasz?

Prosze bardzo trzy najbardziej podziwiane przeze mnie pary:
-dwie osoby niewidome, w tym jedna uposledzona umyslowo,
-osoba sparalizowana ( lekki ruchy prawa reka ) i osoba glucha
-2 osoby gluche z czego jedna nie potrafi nauczyc sie nawet jezyka migowego

Wystarczy?

A mam takie kontakty, gdyz sama jestem niepelnosprawna.

Osoby zdrowe tez nieraz choruja i maja taki sam dylemat: kupic ciuch czy wydac na leczenie. Malo kto bowiem kupuje to na co ma ochote, gdyz zarobki w Polsce sa uwlaczajace godnosci czlowieka.

edit:  poddajesz w watpliwosc moj tekst, ze bariera sa pieniadze a sama podalas wlasnie taki przyklad.

Mam to szczęście, że mieszkam nad pięknym zalewem, nad którym zresztą bardzo często lubię wypoczywać. Jest to akwen, po którym z powodzeniem można pływać rowerkiem, żaglówką czy na surfingu. Kilka razy, zupełnie przypadkiem, zdarzyło mi się oglądać regaty osób niepełnosprawnych. Przesiadali się ze swoich wózków do żaglówek, często niestety z pomocą innych osób, za to potem już tylko żeglowali . To co szczególnie rzuciło mi się w oczy to ich wzajemna życzliwość, radość życia, wola walki samego ze sobą. Tam nie było przegranych, każdy kto dopłynął czuł się zwycięzcą.

Mam też koleżankę, którą niestety kilka lat temu dotknęło porażenie mózgowe, pozostawiając ślad w postaci niedowładu układu ruchowego. Dziś jej miłością i sensem życia są konie. Swoją pasją z powodzeniem zaraża też ludzi zdrowych. Kiedy jednak dosiada swojego konia, a potem odbiera kolejne medale czy nagrody, błysk, który widać w jej oczach jest czymś naprawdę bezcennym.

Tak, to od niepełnosprawnych powinniśmy uczyć cieszyć się chwilą, sukcesami, na które oni muszą zwykle wielokrotnie ciężej niż my pracować, a my ich po prostu zbyt często nawet nie zauważamy, uznając niejako za rzecz oczywistą. Nie daje nam też radości to co posiadamy, co nas otacza, a to jest przecież wielki błąd. Spójrzmy więc na Nich...