Wolontariat- zajęcie po godzinach czy sposób na życie

Wolontariat może być zajęciem po godzinach i sposobem na życie. To pierwsze może sprawić bardzo dużo satysfakcji zwłaszcza wtedy, gdy praca "w godzinach" jest nudna i nie rozwija. Wtedy wiesz, że oprócz tego masz zajęcie, które ma sens, że jesteś komuś potrzebna: dzieciom z domu dziecka, pacjentom hospicjum, organizujesz sale na spotkania kulturalne. Wykonują taką pracę natychmiast widzisz jej efekty i to jest właśnie jej największą zaletą. Choć niby z założenia wolontariat jest bezinteresowny, mój znajomy-wolontariusz twierdzi, że zajmują się tym z pobudek egoistycznych: po prostu ma poczucie, że jest potrzebny, i to niesamowicie podnosi samoocenę. Człowiek staje się pewny siebie, nabywa nowych umiejętności i łatwiej mu podjąć decyzję o zmianie pracy na bardziej satysfakcjonującą.

Może to wszystko brzmi jak reklama, ale zawsze będę promować wolonariat. Dzięki niemu nie załamałam się na bezrobociu. Teraz, chociaż mam pracę, myślę też o wolontariacie, być może właśnie jako o sposobie na życie. Trzeci sektor wciąga

Pracowałam jako wolontariusza przez 4 lata. Od pon-pt  dwie godziny dziennie uczęszczałam do hospicjum.  Pod swoją opieką miałam  zazwyczaj 4 babcie. Praca z nimi to była czysta przyjemność. Bardzo miło wspominam ten czas.  Rzeczywiście taka pomoc przynosiła satysfakcje.

Jednakże taka praca obciąża psychicznie ponieważ człowiek się przyzwyczaja do drugiej osoby. Pierwszy raz to uświadomiłam sobie kiedy biegłam po zajęciach do jednej z moich podopiecznych a ona już niestety odeszła na tamten świat. Strasznie to przeżywałam .

Oprócz hospicjum prowadziłam zajęcia plastyczne po dwie godziny dwa razy w tygodniu  w Ośrodku dla Dzieci Niepełnosprawnych.  To było coś. Nie miałam pojęcia jak te dzieci są cudowne! Mają w sobie tyle energii... Tego nie da się opisać słowami.

I tak jak Olinka zajmowałam się zbiórką pieniędzy, sprzątaniem zaniedbanych cmentarzy itp.

Wolontariat to bardzo pozytywna sprawa przede wszystkim dla naszego samopoczucia. Nic nie daje takiej motywacji do działania jak poczucie, że robi się coś dobrego dla innych. Owszem wymaga zaangażowania, bardzo często wiąże się brakiem czasu na swoje zachcianki. Są też takie dziedziny gdzie człowiek nabywa woli walki i uczy się nie przejmować porażkami. Ja osobiście udzielam się w organizacji ratującej konie i tu bardzo często spotykam się z obojętnością. Niestety ludzie chętniej pomagają osobom starszym czy dzieciom niż zwierzętom. Mimo wszystko ostatecznie widok kolejnego uratowanego, szczęśliwego konia wynagradza wszelkie niepowodzenia.