Brak pożądania w związku-Co zrobić żeby pożądanie wróciło ,

Nie wiem czy dopisze się pod właściwym tematem, ale nie chce zakładać nowego, bo drogie koleżanki moderatorki mogą mnie wkońcu zbanować:)Dlatego z góry przepraszam, jeśli źle trafiłam.

Chodzi o to, że ostatnio potrzebuję tak jakby więcej czułości. Jestem ze swoim facetem od prawie 6 lat, od niespełna roku mieszkamy razem. Przedtem to kochaliśmy się właście codziennie. Aż musiałam się opędzać, po zamieszkaniu razem było tak właście 3 razy w tygodniu a w weekend to obowiązkowo. Ostatnimi czasy właściwie wogóle się nie kochamy, chyba, ze ja to wymusze. Ale napewno nie jest tak, że on o to zbliżenie zabiega. Pare dni temu zapytałam go o co chodzi. Powiedział, że jest poprostu zmęczony po pracy. Tylko, że przedtem tez pracował, jeszcze w domu pomagał i potrafił chciec non stop. Wczoraj znowu to samo. Wkońcu się poryczałam, bo ile razy można być odtrącanym. Powiedział mi tylko, że chęć do seksu to popęd, a on ostatnio go nie ma. Spytałam czemu to powiedział, że nie wiem przejadło się mu. I pewnie myśle, że  on juz mnie nie kocha, a on poprostu nie chce okazywać mi miłości przez seks. Zrozumiałabym, gdybyśmy się kochali raz w tygodniu chociaz w ten weekend, ale tutaj nawet nie ma zadnego podszczypywania tak jak kiedys, zadnego erotycznego dotyku nawet jak ja próbuje to on mnie odgania. Nie wiem co o tym sądzić. Planujemy slub, ale skoro juz teraz mu się "przejadło" to jak mamy spędzić ze sobą resztę życia. Panikuje???!!! Doradzicie??

a dla mnie nie ma jak widać żadnych rad... no cóż:((

Randka bardzo chętnie:) (serio to żart ale czasami to juz sie zastanawiam w chwilach zwątpienia. Możę zazdrośc by go jakoś zmotywowała)
-tak jak juz pisałam wcześnie też pracował fizycznie, własciewie zawssze to robi, jest budowlańcem, tylko że teraz przeprowadził się do mnie do miasta, a przedtem jeszcze na polu rodzicom pomagał i mimo to był mnie spragniony.
-fasolki, ani niczego z grochem nie lubi, pozatym lubi jeśc owszem, ale gdy się naje to juz zupełnie nie ma o czym mówic bo zasypia:))
-śpie w czarnej koronce, staram sie urozmaicać moją "piżamę", nawet wychodzę z kąpieli w samym ręczniku niby ze zapomniałam bielizne ze sobą zabrać i nic ( przedtem działało)
-problemy mamy jak każdy, jego brat ostatnio wpadł w jakąs depresje i w problemamy zwraca sie do niego ( tylko, że brakk zainteresowania sfera intymna zaczął sie troche wczesniej) Rozmawiamy duzo na ten temat, ale ja mam o wiele wiecej problemów ( rozmowa nie ta ten post), ale mimo to chce jego bliskości, poczuć jego siłę, że moge na niego liczyć.
-Nie mam nadwagi, nigdy nie miałam właściwie od początku naszego związku waże tyle samo, czyli 67 przy wzroście 176. Właściwe to on przytył, ale mnie to  nie przeszkadza.
-śmiał się, żebym mu jakieś tabletki kupiła czy coś, ale tu nie chodzi o sam rytuał, tylko o to, że mnie odtrąca, nie jest mną zainteresowany, jakbym juz nie była dla niego "ładna". Tu nie chodzi o to, że chce w kółko seksu tylko o to, że nie czuję już, że się mu podobam. Poprostu, że nie chce mnie juz jako kobiety.:((

Mój facet ma prawie 27 lat także stary nie jest, czasami mogłabym powiedzieć, że to ja mimo wieku jestem o wiele starsza od niego. Odpowiedzialniejsza, powiedziałabym nawet bardziej oschła w okazywaniu uczuć. Dzieci też nie mamy i może całe szczescie, bo ostatnio sama juz nie wiem czy ślub to jest dobry pomysł.Boję się, że po takim czasie bycia razem poprostu mu się znudziłam ( wprawdzie seksualnymi parterami byliśmy dla siebie pierwszymi, ale ja miałam innych chłopaów przed nim, a dla niego ja byłam pierwszą dziewczyną) miłośc to nie wszystko, pierwsze zauroczenie juz nam opadło i teraz nasz związek zabija rutyna życia. Chciałam wprowadzić coś do naszej sypialni nowego innego. Proponowałam pozycje, które niekoniecznie mi pasują, na które wcześniej się nie zgadzałam, starałam się jakos zachęcić, ale  on zamiast zbliżyc się do mnie zaczął się zajmowac sprzataniem, praniem itp. byle tylko zapełnicz czas, gdzie nie bede go "zachecać". A potem to juz nadchodzi wieczór, telewizor i spanie. Wiem nie powinnam narzekać, facet pomaga mi w domu i wogóle, ale równie dobrze mogłabym powiedzieć to samo o kumplu z którym bym mieszkała i każde ma dzień ma konkretne obowiązki. Zaburze to wewnętrznie moją samoocenę. Przestaję się czuć atrakcyjna, chociaz dbam o siebie. Fajna fryzura, zadbana, nie wychodze z domu bez makijażu. Czasami robie sobie "dzień leniucha", ale i tak włosy w schludna kitke spinam, na pudzie puder, podkoszulek i dzinsy. Chyba ze w domu to obcisły top i spodnie od dresu. Kiedy są takie dni, że jest mi naprawde źle zastanawiam się, czy mogłabym teraz zostać sama. I odpowiadam sobie, że napewno nie, bo gdzie ja teraz kogos poznam. Skoro tylko praca dom. Kto będzie chciał ze mną byc. I dlaczego mam tracić cos w co zainwestowałam 6 lat swojego zycia. Co pozwoliło mi się otrząsnąc z innego trudnego dla mnie zawodu miłosnego, gdzie jest mi przeciez dobrze, tylko cos nagle zaczęło się psuć, a ja nie wiem co i jak temu zaradzic.

Proponujesz mi randke z podtekstem erotycznym czy spotaknie typu mitind u psychologa?

na imie mam daniel apropos propozycji to zapraszam na to na co masz ochote lubie przebywać z kobietami ale tylko do pewnego momentu gdy one zaczynają sie angazowac za bardzo ja znikam

syla znam kilka dziewczyn z nadwagą które kręcą mnie tak samo jak szczupłe dziewczny. wszystko zalezy od preferencji niektórym facetom moze to przeszkadzac ponieważ maja takie a nie inne gusta a nie znam upodoban partnera asiek wiec nie moglem tego wykluczyc.

osobiście sam wolę pełniejsze bioderko i dorodniejsza piers niz widoczne zebra i kosci udowe

A więc tak Danielu widzisz ja z natury jestem monogamistką. Nie uznaje zdrady nawet gdybym miała przez to cierpieć katusze. Taki twór ze mnie. Pozatym angażuje się bardzo, dlatego spotkanie z podtekstem erotycznym raczej nam tu w grę nie wchodzi chociaz na kawe czy piwo chetnie bym sie wybrała Ciekawe doswiadczenie pogadac z kims kogo sie niby troszeczke zna ale nie zna sie wcale:)
Teraz odpowiedx dla Ciebie droga Syla135 ( czytam dośc często akurat Twoje wypowiedzi na tym forum:)). Obojetność z mojej strony (bo owszem próbowałam olać na jakiś czas wszystko) niestety na długo nie działa 2-3 dni góra. A co chwile olewać, obojętnieć- moim zdaniem to nie jest do końca dobre, bo wkońcu mozna dojść do wniosku, że nie trzeba się starać, bo wtedy jest dobrze, a to moze zabic uczucie, zniszczyc to ze Ci na kims zalezy. Moje starania wynikły  równiez z tego, ze widzać, iż powiedzmy to tak jest "znudzony" chciałam mu pokazac, że zalezy mi na nim. Wychodze do kumpeli, nawet często, on równiez spotyka sie ze swoimi przyjaciółmi, ale nie mamy takiego czegoś swojego, co moglibysmy robic razem. Mamy odmienne charaktery, zainteresowania, ale uważam ze to wcale nie jest przeszkoda do stowrzenia czegos fajnego. I wierz mi podgadywałam nawet, że co mam iśc i znaleźc sobie kogos innego. Z chumorem naturalnie, ale efekt zaden. Lekki foch i nic pozatym. Trudna sprawa, ale zobaczymy jak to wszystko sie rozwnie. Jeszcze jest czas na  decyzje, które zmienic moga całe zycie. Moze jednak to ja jestem problemem, łapie jakies dołki psychiczne, nie mam marzen ( serio, nie moge powiedziec ze o czyms marze, ze czegos pragne tak naprawde-czasami czuje sie tak jakbym juz wszystko przezyła, straciła wszystkie szanse jakie dał mi los, nie wykorzystała ich). Mam ochote wyjechać na chociaz pare dni i zastanowic sie nad wszystkim, ale nie moge. Nie dostane urlopu a do konca umowy zostało mi zaledwie 11 dni. A potem co dalej (kolejny problem), czy bede miała kase, prace, jakis powód by ruszyc sie z łózka ?? Moze moja chustawka nastrojów tez na niego tak działa. Zawsze byłam twarda, ze wszyystkim radziłam sobie sama od nikogo nie chciałam pomocy, ale czasem potrzebuje takiego wsparcia, nie pomocy, czy rozwiązania podanego na tacy, tylko zwyczajnego akumulatora, poczucia, że jest ktoś kto poda mi rękę kiedy się potkne i nie bede juz miała siły wstać. No własnie...

Nigdy nie uważałam, że kocha się kogoś za coś. Miłośc jest albo jej nie ma. A za coś można zdobyć szacunek, zaufanie, etc. Jestem z nim, bo wiem, że mnie kocha, że mnie nie zdradzi, daje to jakąs stabilizacje.Jestem tego pewna. Nie bije mnie, nie wraca pijany i sie nie awanturuje ( tak jak mój ojciec). NIe upokaża mnie i nie traktuje jak szmaty (tak jak niektóre dziewczyny tu piszą). Wiem, że gdybym w danym momencie zachorowała to byłby przy mnie do końca nawet gdybym tego nie chciała. Miałam już powazne problemy ze zdrowiem (stwierdzono u mnie guza w piersi-potem okazało się ze nie jest to tak poważne jak sie TEJ pani doktor wydawało), ale wtedy był przy mnie, a jak mu oznajmiłam, z przekąsem ze nie bedzie sie juz musiał ze mną męczyć, bo mam raka, rozpłakał się, że mnie straci, i potem naprawde był przy mnie. Takich rzeczy sie nie zapomina. Poprostu teraz to wszystko jakos sie pokomplikowało, zoobojetniało i trzeba znaleźć sposób, a na samym początku siłe, aby to zrealizować, aby znowu było dobrze.

Właściwie to miesiąc tak że wogóle praktycznie, chyba ze ja juz wymusze. A ograniczone to 2-3 miesięce. Zdaje sobie sprawę z tego, że zabija nas rutyna, ale próbuje coś zmienić chociaz w tej swerze łóżkowej.  Wyjechać nie mozemy od tak poprostu, bo ja nie dostane przynajmniej narazie urlopu, poniewaz sama pracuje w sklepie i nie ma mnie kto zastąpic a szef ma inne sprawy na głowie, a i on ni emoze od tak poprostu wziąśc wolnego. Ja jestem własciwei nawet na telefon i jak trzeba to musze przyjsc do pracy. No cóż takie zycie, a z praca teraz nie jest łatwo. Raz wyciagnełam go w niedziele abysmy pojechali do Wieliczki (poprostu zrobili cos innego). Podszedł do całości z entuzjazmem, ale juz w trakcie i po odniosłam wrażenie, ze nie jest zadowolony. No poprostu nie podobało mu się chyba spędzanie w taki sposób ze mną czasu. Na co strzeliłam focha, bo narzekał ze niczego nie robimy razem. Ja rozumiem, że sa problemy niekoniecznie nasze, ostatnio ja zyje problemami swojej rodziny, a on problemami swojej (chyba to nas własnie łączy, wszyscy członkowie naszych rodzin tylko w nas szukają wsparcia i pomocy), ale kiedy wracamy do wspólnego domu to chciałabym, abyśmy pobyli poporstu razem, tylko ze nie tak ze siedzimy przed telewizorem i wchrzaniamy chrupki a potem kimonko. Tylko poprzytulali sie do siebie, pomiziali, wycałowali i spac. Nie musi byc wcale niewiadomo jakich uniesień. Ale kiedy ja mówie pomiziałbyś mnie, to on od razu jak oparzony. Przytulic Cię moge ale miziac nie bede. Nie wiem czym to jest spowodowane i mnie to martwi. Moze faktycznie powinnam odpuścić na jakis czas, dac sobie spokój. Czasami mysle ze decyzja zamieszkania razem nie była dobra. Moze poprostu nie spotykalismy sie codziennie i tęskniliśmy troche za sobą a teraz to juz tak nie jest. Z drugiej strony przeciez po slubie tez nie bedziemy mieszkac osobno:(