Czego oczekujecie od teściowej?

Chciałabym aby
- była uczciwa
-nie spiskowała po kątach
-nie ,,adoptowała" nie swoich rzeczy
- na równi traktowała dzieci swojej córki jak i swojego syna
-nie porównywała ciężkiego porodu swojej córki, która rodziła pod opieką położnej do porodu synowej, gdy ta dopiero zdązyła urodzić swoje dziecko
-chciałabym aby przynajmniej gdy dziecko leży po wypadku była człowiekiem i odwiedziła swoją wnuczkę
- chciałabym aby nie wchodziła bardzo wcześnie rano do mieszkania bez pukania
- chciałabym aby była poprostu człowiekiem dla mnie i dla dzieci
a swojego syna nie traktowała jak wroga tylko dlatego że odważył się sprzeciwić i stanąć po naszej stronie

Co za piękny temat - pomarzyć każdemu wolno

Chciałabym żeby pod naszym wspólnym dachem - bo tak się upiera mój narzeczony - były dwa osobne piętra, gdzie kobiety nie zamieszkujące będą same decydować o wszystkim, co się w ich obrębie dzieje
Miło było, gdyby teściowa nie otwierała nigdy drzwi naszej sypialni. To NASZA sypialnia.
Żeby nie była tak bardzo natrętna, niezadowolona, z wiecznymi problemami że my gdzieś wychodzimy, gdzieś jedziemy, planujemy wakacje!
Żeby się nie wtrącała w nasze wydatki skoro w nich nie partycypuje.
Żeby zajęła się swoim życiem.
Żeby nie była toksyczną matką swojego synka, piorącą mu majty, ścielącą łóżko i robiącą kanapki do pracy.
Gdyby obdarzała równą miłością swojego syna i córkę, która jest po prostu IDEALNA, też byłoby dobrze.

Nie musi niańczyć moich dzieci, nie musi mi gotować ani sprzątać. Świetnie dam sobie radę sama.

Ave

Ten punkt to święta racja, na którą pewnie nikt nie zwraca uwagi. A dokładnie tak się dzieje w wielu przypadkach, że jak się z żoną nie układa, to leci do mamusi i mamusia robi mu kolacyjkę, pociesza, że tak, tak, ta żona to podła zołza. I co potem, godzić się czy nie, skoro mamusia mówi, że ona taka zołza?

Nigdy tego nie doświadczyłam, żeby tak było, bo raz mój narzeczony w trakcie "jakby" sprzeczki z matką o nas powiedział jej "I tak z nią nie w wygrasz" mówiąc o mnie, więc matka już nie próbuje podważać tego, co jest między nami.
Choć osobiście nie podobało mi się bardzo, że tak jej powiedział, bo przecież to jest jego matka. Ale cóż, padło.

A co do listy życzeń:

tu takie moje bardziej prywatne - żeby moja teściowa nie miała takich ograniczonych horyzontów - żeby wszystko co nowe, nie wydawało jej się takie niespotykane i z kosmosu, żeby obejrzała czasem w telewizji jak się ładnie dekoruje mieszkania, co się nowego gotuje, co się w ogóle w świecie dzieje. Bo niestety tematów wspólnych brak ...
Jej się niestety wydaje, że to, co było 30 lat temu, teraz też jest super i nie ma co tego zmieniać. Smutne jest to, że to samo przekazała córce, która po wprowadzeniu się do męża nawet kroku nie zrobiła w stronę tego, żeby mieć to mieszkanie jakoś tak fajnie urządzone, ładnie. Niestety pospolicie tak bardzo zostało, wiem że każemu wolność tomku w swoim domku, ale smuci mnie że w moim nowym domku to wszystko takie zaniedbane, zapuszczone i nikt poza mną i moim facetem (bo zaszczepiłam w nim to po tych kilku latach) nie widzi, że trzeba się starać, żeby było ładnie, bo dom jest najważniejszą przestrzenią życia.

Witam ja także się wypowiem bo tez posiadam teściową.

Na poczatku podchodziła nie ufnie do mnie, widziała mnie dwa razy przed ślubem wiec wcale jej się nie dziwie.

Zapracowałam sobie na to by moja teściowa miała do mnie szacunek. Nie wtrącałam się w jej sprawy, nie pouczałam swojej teściowej i ona nie pouczała mnie.

Zasługuje na mój wielki szacunek bo to kobieta która pięknie wychowała mojego męża, kocha go bezgranicznie gdy go widzi płacze ze szczęścia.
Jednak wychowała i kochała mądrze, miłością nie zaborcza a mądrą.
Odeszła sama z 5 małych dzieci w czasach prlu i dała sobie rade. Urabiała sobie ręce by w ich skromnym domu było czysto, bezpiecznie i żeby była miłość.

Teraz ma swoje pasje na emeryturze, śpiewa w zespole, ma koleżanki wyjazdy. Jak do niej pojadę godzinami mi opowiada ile widziała.

I nie jest nadskakująca, nie stara się wyróżniać  gdy jestem u niej. Traktuje mnie jak swoje dzieci. Nie oczekuje przytulania, wspólnych wypadów na zakupy , wybierania farb do włosów i innych pierdół.

Moja teściowa jest ode mnie starsza o ponad 30 lat, akceptuję ja jaka jest z jej wadami bo i ja mam swoje.

Jedynym moim życzeniem może być by się nigdy nie zmieniała.

Jestem teściową, ale też od bardzo dawna synową. Moja tesciowa ma 84 lata, ale nie jest niedołęzna staruszką, wręcz przeciwnie, elegancką , inteligentną damą w kapeluszu!
Ma swoje życie i to najbardziej w niej lubię. Oczywiście ma wady i to sporo, ale żyje swoim zyciem, nie naszym. Odkąd owdowiała częściej u nas bywa, w zasadzie pomieszkuje. Lubię gdy przyjeżdża. Lubię z nią pogadać przy porannej kawce. Potem zajmujemy się swoimi sprawami. Jej obecność nie jest ciężarem, bo teściowa szanuje zwyczaje naszego domu, wpasowuje się w nie. Gdy jest pogoda wędruje po okolicy, bo jest maniaczką przyrody i zbierania grzybów. Gdy pada, siedzi z nosem w książce i przeczytała już chyba wszystko co zostało napisane. Nie narzeka, nie wygłasza referatów na temat swoich chorób, nie komentuje naszego życia. Bardzo o siebie dba, by jak mówi, pozostac samodzielną jak najdłużej i nie byc ciężarem dla nas. Po tygodniu wakacji u nas wraca do siebie, bo ma "sprawy do załatwienia". Śmiejemy się, że babcia zatęskniła za lataniem po sklepach. Wyjeżdża, ale wróci znów za dwa tygodnie. I oby było tak jak najdłużej!

Myslę sobie, że kluczem do bycia normalną teściową jest posiadanie własnego zycia, jakichś pasji, zainteresowań, którym poświęcimy czas.  Różyczka pisze o swojej teściowej, że ma pasje, śpiewa w zespole, ma koleżanki, wyjeżdża. Kobieta zajęta swoimi sprawami nie ma pustego życia i nie musi go zapełniać wtykając nos w życie swoich dzieci.

Anhedonia, napisałaś coś bardzo ważnego "jeśli mam żądania - np.zamieszkam u ciebie- to godzę się żyć wg twoich reguł - bo to ja wchodzę w zastany porządek" . Wspolne mieszkanie jest wyzwaniem, ale jeśli osobie wchodzącej przyświeca ta myśl od razu łatwiej jest o kompromis.

Ja nie zgodziłam sie na wspólne mieszkanie z synem i synową, nie czułam się na siłach by decydować się na rewolucję w swoim poukładanym zyciu. Młoda rodzina zyje innym rytmem, a ja lubię swój rytm. Nie da się zachować odrębności w domu, gdzie jest jedna kuchnia, schody na poddasze w salonie. Siłą rzeczy byłabym w środku żywiołu, wśród małzeńskich sprzeczek, smoczków i kolek. Gdzie miałabym sie podziać ze swoimi przyzwyczajeniami, psem i kotami? Nie, to nie wchodziło w grę, znaleźlismy inne rozwiązanie. Synowa mi to wytyka, to, że ich nie chciałam!
Tak, nie chciałam, bo uważam że mam PRAWO żyć tak jak chcę i lubię w SWOIM domu! Niektórzy mówią, że to egoizm, ale mam to gdzieś, bo wiem co by było gdybym sie zgodziła. Byłabym zła, sfrustrowana, wiecznie niezadowolona i zmęczona, aż w końcu zamieniłabym się z pogodnego człowieka w jędzę, o której moja synowa pisałaby na tym lub innym forum. Dziękuję, nie!
Współczuję wszystkim teściowym i synowym, które z KONIECZNOŚCI muszą razem mieszkać. I powiem Wam, że nie znam ani jednej kobiety, która z tego wyszła z dobrymi wspomnieniami i dobrym nastawieniem do tej drugiej.