teściowa - co zrobić by zrozumieć tą bestię?

Udręczona, to jakas komedia omyłek!
Z Twojego opisu wygląda, że teściowa się stara, czasem aż za bardzo. Chodzi tu o zmienianie waszej pościeli i sprzatanie w waszym pokoju, co absolutnie nie powinno miec miejsca.
Musisz zrozumieć, że dla teściowej, tak samo jak dla Ciebie, wspólne mieszkanie jest trudną sprawą. Każda z was ma swoje przyzwyczajenia, że nie wspomnę już o uprzedzeniach i potrzeba czasu i dużo dobrej woli, zeby się wszystko ułożyło. Najlepiej byłoby zamieszkac osobno, ale czasem to niemożliwe i trzeba sie przystosować. Radziłabym Ci nie hodowac urazy tylko starać się wyjść teściowej na przeciw. Porozmawiaj z nią, ale nie z agresją i wyrzutami tylko powiedz jej jak się czujesz, gdy zmienia waszą pościel i gdy izoluje Cie od kuchni. Nie "dawaj jej do zrozumienia" odmową jedzenia przygotowanych przez nia obiadów, tylko jej powiedz, że czujesz jakbyś nadużywała gościnności nie pomagając w gotowaniu. Może ona nie lubi, gdy dwie gospodynie kręcą się jednoczesnie po kuchni. Zaproponuj, że czasem Ty coś ugotujesz i że Ci na tym zależy bo poczujesz się potrzebna. Powiedz jej, tak jak nam tutaj na forum, że gdy Cię tak wyręcza we wszystkim to nie możesz poczuć sie jak żona i ciągle czujesz się jak dziecko.
Największym problemem kobiet jest mówienie nie wprost. Nie licz na zmiany, jeśli nie mówisz o co chodzi. Jeśli nadal będziesz dusiła w sobie to co czujesz, to Twoja uraza urośnie do rozmiarów, których nie będziesz w stanie kontrolować. Wybuch będzie niekontrolowany i szansa na pokojowe współistnienie z teściową odejdzie w niepamięć.
Piszesz o dulicowości teściowej w stosunku do nielubianej szwagierki. To nie tak, ona jest po prostu grzeczna w stosunku do goscia w swoim domu. Ma z nią zerwac stosunki, z siostrą swojego męża? Na niektóre rzeczy nie mamy wpływu i musimy się z tym pogodzić, po co robić awanture ze szwagierką, przecież zaraz sobie pójdzie.
Nie wyciagaj z tego wniosków, że teściowa Ciebie tez nie lubi, bo jest tak samo miła i grzeczna. Powiedziałabym wręcz, że to dobrze o tesciowej świadczy, że potrafi trzymać swoją niechęć do szwagierki pod kontrolą. I myslę, że to tez dobrze rokuje dla Waszych stosunków, jeśli tylko zechcesz byc bardziej otwarta. Nie zależy Ci na tym, żeby teściowa Cię lubiła, ale zawsze milej się razem mieszka, gdy jest życzliwość, a nie jawna wrogość.
Sa takie przekonania, że TEŚCIOWA ZAWSZE JEST WROGo NASTAWIONA DO SYNOWEJ, ale to nieprawda. Prawdą natomiast jest, że jest to najtrudniejsza relacja międzyludzka ze wszystkich, trzeba otwartości, delikatności, empatii i asertywności żeby bylo dobrze. Warto sobie zadać troche trudu i spojrzec na sytuację cudzymi oczami, w tym przypadku oczami teściowej i starać się rozumieć.
Twojej teściowej poradziłabym, żeby się troche posunęła, by zrobic Ci miejsce, ale to nie ona pisze na forum, tylko Ty!
Życze powodzenia!

Dziękuję za szybką odpowiedź.
Niestety moja teściowa nie potrafi rozmawiać, uważa, że to ona jest najmądrzejsza i potrafi wszystko najlepiej zrobić. Nie raz mówiłam, że czuję się niepotrzebna i nieużyteczna to ona na nic nie odpowiadała.
Ona narzuca się ze swoją pomocą, a nie chce jej od nikogo.
Ja staram, się spojrzeć na to wszytko jej oczami i widzę swoje błędy. Wiem, że nieraz powinnam się zachować inaczej. Ale to cholernie trudne, kiedy sytuacja zaszła tak daleko. Nie potrafię tak po prostu wejść do kuchni i powiedzieć, że pomogę, bo wiem że zaraz teściowa powie że da sobie radę.
Wiem, że niejedna ma jędzę-teściową i nie powinnam narzekać na moją, ale...

Udręczona - dobrze Cię rozumiem i - może narażę się na gromy - ale nie spotkałam jeszcze w życiu ani niedoszłej ani doszłej teściowej, z którą relacje byłyby do ułożenia. Możliwe że problem tkwil po części w moim charakterze - zawsze byłam osobą bardzo niezależną i samodzielną, toteż wychodziłam z założenia, że skoro moja mama nie mówi mi co mam robić - gdybym pozwoliła na to właściwie obcej osobie, byłoby to nie fair.
Zawsze mieszkałam sama lub ze współlokatorką na identycznych prawach, toteż kiedy tymczasowo wprowadziłam się do domu rodziców mojego ówczesnego chłopaka zaczęły się jazdy. Z niedoszłą teściową znałyśmy się już jakieś 5 lat, praktycznie nas pożenili z exem, kobieta miała swoje przyzwyczajenia, ja z całych sił próbowałam się dostosować, zaprzyjaźnić, pomagać. Gotowałam, sprzątałam, woziłam ją po lekarzach, w końcu zaczęła mi się zwierzać. Kosztowało mnie to bardzo dużo pracy a i tak było coraz gorzej. Kiedy coś ode mnie chciała była miła jak miód, by w momencie osiągnięcia celu zmienić się o 180 stopni. Jazda trwała pół roku - nie wytrzymałam, zwiałam i od niej i od niego. Niestety bruździła w naszym związku, świetnie wyczuwała "słabsze" chwile - na przykład kiedy się pokłóciliśmy - i zaczynała swoje podchody. Ex swoją drogą był w siódmym niebie - dwie baby o niego wojowały. Paranoja. Kiedy pomyślałam że w takiej atmosferze miałabym zakładać rodzinę - spakowałam się w jedną torbę i zwiałam gdzie pieprz rośnie.
Przerobiłam jeszcze kilka takich niedoszłych teściowych i mimo moich każdorazowych wysiłków zachowania właściwych proporcji - relacje nie układały się. Miałam pecha do kobiet które próby zaprzyjaźnienia się traktowały jako zaproszenie do dawania bezcennych rad i wymagania ode mnie posłuszeństwa. Każda próba pokazania siebie jako niezależnie myślącej jednostki kończyła się fiaskiem.
Moja śp. prawdziwa teściowa na początku była jak miód. Oczywiście nie mieszkałyśmy razem. Dzieliła nas odległość około 200km. Dzwoniłam ,pytałam o zdrowie, jak pomóc, pierdoły. Znowu przeszłam etap "starania się" nawiązać przyjazne kontakty - w końcu ta kobieta wydała na świat mojego ukochanego. Szacunek należy jej się z automatu niejako.
Niestety oakzała się tak wojującą radjomaryjną aktywistką, że biorąc moje zabiegi o względy za dobrą monetę - zaczęła nas zasypywać literaturą, gadżetami, pismami, etc przy każdej naszej bądź dziadków wizycie. Na delikatne sugestie że "już wystarczy i mamy wszystko" nie reagowała. W końcu mąż powiedział konkretnie "nie" i zaczęła się jazda.
Kiedy zadzwoniłam - próbowałam sytuację załagodzić - mimo że nie uczestniczyłam w kłótni - na mnie wszystko się skupiło. Zostałam posądzona o konszachty z diabłem etc i nasze kontakty ulegly znacznemu ochłodzeniu. A zapowiadało się naprawdę fajnie.
W związku z moimi doświadczeniami mogę tylko poradzić jedno - WIEJCIE NA SWOJE JAK NAJSZYBCIEJ SIĘ DA!

Ja bym zaproponowała jakiś podział obowiązków obiadowych - na przykład że to ty i mąż razem w kuchni zrobicie na przykład niedzielny obiad U mnie w domu siostra z mężem mieszkają na dole i kiedy mama cały tydzień gotuje, to w niedzielę schodzimy na dół do siostry na dobry obiadek - i wszystkim to bardzo pasuje. Siostra w tygodniu zarobiona, nie ma czasu na kuchnię, a w niedzielę ona zaprasza bo ma czas a mama wniebowzięta że choć w niedzielę nie musi stać przy garach

A co więcej - konkretna rozmowa i postawienie sprawy jasno - że chcesz sobie sama sprzątać pokój i mieć możliwość ugotowania czegoś samodzielnie - grzecznie oczywiście