W jaki sposób powinna być uczczona rocznica katastrofy smoleńskiej?

Wystarczy minuta ciszy, bo już dość jazgotu różnego rodzaju oszołomstwa nad tymi trumnami!

O Apoteoza fajna myśl z tym rokiem ciszy...

Ponieważ zginęło sporo polityków i głowa państwa to powinno byc urzędowo. W jednym miejscu  typu na lotnisku Okęcie . Tam zrobić msze i już.

Żadnych wycieczek do smoleńska, na motorach , koniach rowerach i na czym jeszcze,  żadnych marszy z pochodniami , chodzą tak od roku to im chyba starczy?

Ludzie są zmęczeni i z żalu po naprawdę wielu fantastycznych ludziach został niesmak co do całej szopki smoleńskiej.

Ja prawdę mówiąc mam już serdecznie dość Smoleńska, osobnego marszu pewnego przykurcza i jego insynuacji nt zamachu. Dlaczego nie uczcić tego minutą ciszy czy nabożeństwem ekumenicznym ( wszak zginęli nie tylko katolicy)? Bez rozgłosu, w ciszy i zadumie?

Stanowczo mówię dość. Jak dla mnie temat powinien być już dawno zamknięty, a nie ciągle robić szum na ten temat. Codziennie dzieje się tysiące ludzkich katastrof i nieszczęść a jakoś nikt nie porusza tego tematu.

Dlaczego wszyscy mamy obchodzić rocznicę katastrofy smoleńskiej? Czy obchodzimy rocznicę zawalenia się hali MTK, katastrofy samolotu CASA, wypadków polskich autokarów zagranicą czy w Polsce? Nie. Rocznica śmierci powinna być okazją do refleksji, do przemyśleń ale głównie dla rodzin. Jeśli ktoś chce to może się pomodlić lub w inny sposób oddać hołd ofiarom.
Minuta ciszy, msze w intencji ofiar, szczere intencje-tak. Polityczna zagrywka, kłótnie-nie.

O mamo. Mam nadzieję że nie dożyję tego momentu

Jeszcze pamiętamy tę histeryczną, rozdmuchaną i nagłośnioną przez media rozpacz całego narodu, która to rzekomo towarzyszyła nam w tamtych dniach, a cały świat patrząc na tę histerię zwyczajnie się z nas śmiał, a już temat zaczynamy od nowa??? Owszem, 10 kwietnia ubiegłego roku był szokiem, tak po ludzku, w pokłonie nad śmiercią i ludzką tragedią, w hołdzie wartościowym ludziom i cierpieniu tych, których pozostawili, ale po tygodniu przymusowej żałoby naród był już nią nie tylko zmęczony, ale i poirytowany. A dziś? Dziś wielkim aktem łaski okazuje się, że rodziny ofiar mają wybór i mogą zrezygnować z udziału w tych naciąganych i wydumanych obchodach. Tak, tak, naciąganych, bo w moim pojęciu wciąż upajamy się celebrowaniem rocznic, organizowaniem marszy, uroczystych mszy, wielkich wieców i spotkań, tak jakby w naszym kraju władza naprawdę nie miała się czym zajmować, jakby panowała wszechobecna sielanka i dobrobyt. Pytanie: czemu tak naprawdę ta rocznica ma służyć??? Bo raczej nie narodowi niestety...

Wiesz co mnie jeszcze złości? Dlaczego to ta tragedia ma być wyjątkowa? Dlaczego na tę kładziemy wyjątkowy nacisk? Ktoś tu słusznie zauważył, że w ostatnim czasie mieliśmy wiele tragedii, gdzie ginęli Polacy. Czy im nie należy się taki sam pokłon? Dlaczego wciąż w naszym kraju są równi i równiejsi? A przecież tamci, którzy zginęli też byli dla kogoś całym światem, też kogoś osierocili, ich śmierć też stworzyła komuś piekło. I aż chce mi się krzyczeć z bezsilności po sto razy zadając to samo pytanie: czy naprawdę tak trudno jest zachować umiar? Przecież my jesteśmy już tym zwyczajnie zmęczeni...

Bo to temat "zastępczy" trzeba Naród "zmęczyć", by się nie zorientował, co rząd tu boczkiem, cichaczem sobie robi. A jak Naród się obudzi (z ręką w przysłowiowym nocniku), to tych ludzi nie będzie już u władzy, będą mieli swoje "dobre życie", a pasztet niech jedzą następcy. Tu nie chodzi o cierpienie, o stratę ukochanych czy tego typu tragedie, to jest czysta polityka w najbardziej wyrachowanym wydaniu.

Szczerze nienawidzę epatowania symbolami, nabożnej estymy dla bufonady z głupotą, czyli tego, co aktualnie dzieje się wokół katastrofy smoleńskiej.

Nie byłam zwolenniczką poprzedniego prezydenta, ale ze względu na pełnioną przez niego funkcję (i pozostałych ofiar katastrofy) uważam, że ten dzień należy jakoś uczcić. Ale "jakoś" to wg mnie minuta ciszy, która dla mnie ma ogromną wagę, jest tak krótka, a zmusza do pochylenia głowy. Chociaż wiem, że to pobożne życzenie, bo pewnie skończy się na wałkowaniu w mediach tego tematu, szukaniu winnych wszędzie tylko nie na swoim podwórku, mitologizacji ofiar i szoł dla moherów na pięciuset księży, a jako after party będzie przegląd pomników powstałych po katastrofie. Szkoda, bo tym sposobem jawimy się jako naród pozbawiony klasy i niezdolny do refleksji.

Też mam tego serdecznie dosyć mija rok od tragedii a ja jestem tym wszystkim zmęczona.

Jest taka piękna tradycja w Warszawie. 1 sierpnia o 17.00 miasto zamiera na minutę, wyją syreny, stają ludzie, stają auta...ludzie wysiadają i przez minutę na baczność oddają cześć...Warszawa pamięta. Nikt nie trąbi, nie chichocze...pełen szacun. Od 5 lat mieszkam w Warszawie i wcześniej, nigdzie nie spotkałam się z taką atmosferą.

Minuta CISZY w wydaniu warszawskim uważam za najwłaściwszy.

Każdy z cierpiących który stracił bliska osobe powienien sam z rodziną lub w gronie najblizszych przezywac ten dzien...