Miłość a materializm..

ale nie chodzi tu o samo mieszkanie tam tylko o ten caly materializm... boje sie ze to sie nie zmieni a tak sie nie da zyc ;( obchodza go tylko pieniadze!

myślę że możesz wprowadzić sie tam na próbę... może warto spróbować co? może przekonasz sie ze ne jest zle. a jesli bedzie zle to chociaż nie bedziesz zalowac ze nie próbowałaś.

faceci tacy już są. nie zmienisz jego charakteru. lubi mieć kase ale ona zasłania mu oczy. zastanów sie czy chcesz być z kimś takim na dłużej bo powiem Ci z własnego doświadczenia ze takie związki są dość trudne i szybko sie kończą.

patusia- jestem tu nowa ale powiem ci tyle zazdroszczę Ci bo jesteś naprawdę MĄDRĄ I DOJRZAŁĄ KOBIETĄ.

Ja jako facet , wolałbym wynajmować i w między czasie kombinować co tu by zrobić , by się przenieść zupełnie na swoje , a żeby dać dziewczynę pod dach mamusi lub siebie pod dach teściowej (jakie kochane by nie były) to musiałbym już ostro głodem przymierać ...

Powiem tak.. zamieszkalismy razem bo oboje tego chcielismy, wynajmujemy kawalerke w bloku i bylo dobrze. Na poczatku kiedy wpadl mu pomysl mieszkania tam, rozumiałam go bo nie mialam pracy i utrzymywaliśmy się i żyliśmy tylko z jego pensji i dawaliśmy sobie dobrze radę, ale teraz i ja pracuję a on nadal mówi o tamtym mieszkaniu, zabolało mnie kiedy sam mi powiedział że pieniądze dają mu szczęscie. Kiedyś mówił, że jak znajdę pracę to na pewno  będzie nam lepiej, a ostatnio powiedział, że nawet iż mam pracę to jakbyśmy mieszkali tam to byłoby więcej pieniędzy. Boli mnie to bo pieniądze przekłada ponad wszystko. Na pewno nie ma żadnych długów bo ja wiem o wszystkich finansach i wydatkach bo zawsze wszystko konsultował ze mną. Boli mnie to wszystko bo myślałam, że dla nas nie ważne gdzie mieszkamy, ważne że jesteśmy razem, że budzimy się przy sobie i razem zasypiamy, a tu jednak on ma inną teorię... Wczoraj próbowałam porozmawiać na ten temat i powiedział mi, że on nie nawidzi bloków i nigdy nie będzie szczęśliwy mieszkając w bloku. Fakt faktem całe życie mieszkał w domu a ja znowu na odwrót bo i tu i tu, ale naprawde tego nie rozumiem.. Tłumaczyłam mu tyle razy że przecież nie będziemy mieszkać tu całe życie, tylko przez jakiś czas.. Nie wiem co możemy wymyślić innego żeby obojgu było nam dobrze Myślałam o jakimś kredycie żeby wziąć i wybudować jakiś malutki domek.. Ale my nie mamy ślubu i boje się tego.. Na prawde nie wiem jakie jest wyjście tego. Ja nawet zgodziłabym się dla niego zamieszkać u jego rodziców ale jeżeli miałabym pewność że to będzie na krótko i że on się nie zmieni pod wpływem rodziców i nie będzie na każde ich zawołanie jak zawsze A wiem że z tym może być problem.. Jak już tam zamieszkamy i jemu się spodoba bo będzie miał więcej pieniędzy to już nie będzie chciał odejść, tym bardziej że rodzice go namawiają cały czas Najgorsze jest jeszcze to, że jego brat także buduje się zaraz przy domu jego rodziców.. Więc cała rodzinka na głowie nie wiem czy jest jakieś wyjście z tego

tylko że ja sama sie nie utrzymam w kawalerce bo zarabiam mniej niż mój facet i nie dam rady utrzymac mieszkania i siebie...

a ja go troche rozumiem, nie umie mieszkac w bloku, ja i maz tez jestesmy wychowani w domu a mieszkamy w bloku od ponad 3lat, naprawde sie meczymy. czuje sie jak w sloiku zamknieta  sasiedzi...sa ok ale dla mnie to szok ze ktos idzie klatka i wrazenie jakby szedl po pokoju takslychac-przez pierwsze pol roku tak myslalam, a jak mlodzi biegli po klatce to patrzylam na drzwi ze zaraz do domu wbiegna...masakra. mu tez sie meczymy a latem to wogole masakra.
oczywiscie ze fajnie ze jestesmy sami na swoim i moge se pokrzyczec(oczywiscie nie za glosno bo sasiedzi slysza) i moge nago se po mieszkaniu pobiegac i zadna mamusia mi nie wejdzie w droge, ale z drugiej strony powiem ci szczeze jakbysmy mogli budowac sie u rodzicow to bym skorzystala, bo na samodzielny dom nas nie stac a na wybudowanie na podworku czy na gorze to co innego...wazne ze mielibysmy podowrko i wlasne sciany, ale nie powiem pewnie takie milajnie sie z tesciowa z rana musi byc okropne:P
napewno musicie sie dogadac a twoj taki tekst patusia=niechcem mieszkac u tesciow bo nie to nie argument. wymysl konkterny powod, powiedz swemu afcetow to co i nam ze:
boisz sie ze bedzie na kazde zawolanie rodzicom
boisz sie ze nie bedzie tobie miejsca tak sie zajmie cala rodzina
boisz sie ze zostaniecie na stale u rodzicow a ty chcesz swoj kont
boisz sie ze jak nie jestes z rodziny to bedziesz czula sie nie swoja
powiedz mu to zeby mogl sie odniesc do tego, i nie bedzie juz egoista gdy bedzie znal powody-daj mu szanse sie zrozumiec

syla135 ja wiem dlaczego nie chce tam mieszkać i mam odpowiednie ku temu argumenty które on zna.. Ja rozumiem ze nie lubi mieszkać w bloku ale przecież nie będziemy tu mieszkać przez dłuższy czas..
paula1408 dopuki nie pracowałam to było ciężko z kasą ale nigdy nam nie brakowało na nic. Czy on ma jakiś cel.. ? hmm ostatnio tylko powiedział mi że on chciałby gdzieś wychodzić na kolacje wyjeżdzać na wakacje gdziekolwiek bawić się a nie ma za co bo musimy utrzymywać mieszkanie itp.. A ja tłumaczyłam że nie po to decydowaliśmy się na wpólne mieszkanie ( na poważny krok w dorosłość) żeby teraz się bawić.. Zresztą ja pracuje i nawet na to teraz było by nas stać, tylko że uważam że zamiast wydawać pieniądze na zabawe moglibyśmy odłożyć na ślub na przykład..
Naprawde nie mam pojęcia co zrobić zeby obojgu nam było dobrze, żeby znaleźć między tym jakiś kompromis...

EJEJ. 21 lat, "krok w dorosłość" i już nie ma miejsca na zabawę? A jeśli już pieniądze są, to lepiej zbierać na ślub? Nie no, nie mów tego facetowi, bo się przerazi, że skoro już mieszkacie razem, to to oznacza koniec przyjemności z życia i smycz na szyi.

Ja też bym odradzała mieszkanie z rodzicami, bo to zawsze źle się kończy. I zgadzam się z vanilą. Może po prostu nie jesteście gotowi na mieszkanie razem? Osobne mieszkanie dałoby Wam czas na przemyślenia, bo skoro nie układa się Wam w mieszkaniu razem, to to jest spora przeszkoda.

Nie możecie wynająć czegoś mniejszego/tańszego, żeby oszczędzić?

Widzę, że tu dochodzą jeszcze dodatkowe problemy, kłamstwa, picie.. hmm...

Powinnaś się wyprowadzić, poszukaj tańszego mieszkania, może w innej dzielnicy? Albo wynajmij pokój..

Czasem wydaje mi się że jest ze mną po prostu. Czasem myślę że mu nie zależy bo kompletnie nie potrafi tego okazać.. A wczoraj po pijaku powiedział mi że on nie wie dlaczego ze mną jest, nie chce ze mną być... Chyba jedynym wyjściem będzie wyprowadzka. Chciałam stworzyć normalny dom, normalny związek,żeby był szczęśliwy.. Ale tak się chyba nie da.. On chyba ma inne podejście do życia.. Widocznie nie daje mu tego czego chce ...

Tylko dlaczego po dwóch latach.. Kiedyś wszystko było piękne i byliśmy tacy szczęśliwi To trudne odejść i zapomnieć po dwóch latach.. po tych wszystkich przeżyciach.. Tyle już razem przeżyliśmy a teraz nic już nie jest takie jak kiedyś.. On myśli tylko o sobie:( a Tyle wspólnych planów, ślub, dom, dzieci i wspólna przyszłość.. i przez jego głupotę wszystko zniszczone... To tak boli ;(

To nie tylko ja planowałam, bo to on zawsze wychodził z pomysłem ślubu itp... No nic.. tzreba sie porządnie zastanowić Ale kłamstwa jak się zaczną to chyba już nigdy się ich nie pozbędę