co zrobić, żeby to on chciał wrócić na poważnie?

Cóż, najpierw zastanów się jeszcze raz, czy wszystkie jego wady, które tak bardzo Ci przeszkadzały, potraktujesz jako "to nic, da się z tym żyć". Na dłuższą metę to bardzo męczące, a i kiedyś na pewno przyjdzie czas, że Ty będziesz potrzebowała jakiejś opieki z jego strony. Kogoś, kto zrobi Ci herbaty jak zmarzniesz, kto pójdzie do apteki jak zachorujesz. Dlaczego masz być służącą? Tylko dlatego, że jesteś kobietą, że tak się utarło i tak ma być do końca? Po drugie- czy on się w tym względzie tak zmienił, że niczego się już nie obawiasz? To była pierdoła do przegadania i rzucenia mocnych argumentów na jego gadki "bo zarabiam więcej, bo jestem facetem, bo jestem zmęczony".
Nie pomyślałaś nawet przez moment, że on nie rozmawia z Tobą o "zejściu się" dlatego, że mu wygodnie? Ma wszystko, co miał kiedy byliście razem, a jednak bez zobowiązań (czytaj: mogę się spotykać z kim chcę, bo przecież ze sobą nie jesteśmy).
Porozmawiaj z nim o tym, co Cię męczy, jak to widzisz. Może być też tak, że dla niego sprawa jest oczywista- skoro spędzacie znów tyle czasu, to jasne jest, że między nami jest wszystko OK i jesteśmy ze sobą.

Lubi podkreslać, że nie jesteśmy albo nawet że nie będziemy. ja nie mówię, że on się zmienił... że nie ma już tych wad i odeszły. Nie. Nie odeszły, ale każdy człowiek je ma. Poznam kogos nowego, będzie wspaniale, ale przyjdzie czas że poznam go na tyle, że i jego wady odkryję i co wtedy zrobię? Powiem " sorry, ale mnie wkurzasz, masz wady więc nara", Od kiedy nie jesteśmy razem on się stara. I na tym polega różnica. Stara się o mnie, o spotkania, o to żeby  mi było dobrze. Poza tym, ja może wyolbrzymiłam, to nie było zupełnie tak, że on miał wszystko w domu totalnie gdzieś, pod koniec poszedł na kompromis bo zrozumiał, że to nie nalezy tylko do mnie, i zawsze ale to zawsze jak ja czułam się źle, to mi tę herbatkę robił, a nigdy o nia nie prosiłam. Ma ten instynkt w sobie.
I jasne, że wiem że jest mu wygodnie nie rozmawiac o zejściu się, bo ma wszystko czego chce, a ja nie truje mu dupy po byle bzdury i nie wymagam od niego na poziomie " mojego faceta" bo nie mam do tego prawa., ale najgorsze jest to, że własnie dzięki temu on się stara.(wiem, że nie chodzi tu o wolną ręke, bo wiem że z niej nie korzysta. Ani on, ani ja)
Przedmiotem mojego problemu jest to, że nie wiem co ja mam zrobić, żeby CHCIAŁ o tym porozmawiać, albo po prostu OKREŚLIĆ się ? Przecież widzę, że on to czuję, ale nie chcę o tym wspominać, bo boje sie że on poczuje że ja naciskam,a ja chce żeby to wyszło od niego...

P&P i co Ty na to?

musisz czekać. przykro mi ale tylko to Ci pozostalo. albo sie określi na tak albo na nie. ale wkońcu bedzie musial cos postanowić.

Jeżeli chcesz żeby on był Twoim facetem a nie tylko fuckingfriendem ... tzw dochodzącym to przede wszystkim musisz ukrócić seks z nim , nie powinno go być. Swoim zachowaniem dajesz mu sygnał , że przystajesz na ten układ i on Ci jak najbardziej odpowiada , a przecież tak nie jest ?
Niekiedy tak jest , że trzeba kogoś przystawić do muru żeby się przekonać jakie na prawdę ma intencje i czy jest sens w ogóle tracić czas i energię. Wóz albo przewóz. Powiedz mu,że albo jest z tobą oficjalnie bo Ty tego oczekujesz , albo koniec z Waszymi spotkaniami. No niestety .... koleżanko musisz się na coś zdecydować bo inaczej będziesz cierpieć w tym chorym układzie.
Nie znam ani jednej kobiety , która by była z takiego układu zadowolona ... zawsze to się kończy tak jak u Ciebie. W pewnym momencie przychodzi jedna wielka frustracja zaistniałą sytuacja... i zaczyna czegoś brakować bo kobieta się co raz bardziej angażuje ... i tym się różnimy od facetów ... oni potrafią tak ciągnąć w nieskończoność bo im tak wygodnie a my nie , więc nie łudz się , że to się zmieni bez Twojej interwencji.

Wiecie co zrozumiałam właśnie w tej chwili?
Że jest tak jak on chce, ktoś napisał " musisz czekać", a dlaczego ja nie mogę wziąć spraw w swoje ręce i obrócić ich, by było tak jak ja chcę? czemu to ja nie podyktuję warunków do których on będzie musiał się dostosować i czekać...
Bo mi bardziej zależy. Gdyby jemu zależało równie mocno, to zrobiłby coś. Dotarło do mnie, że nie zależy, a ja nie chcę robić z siebie idiotki i błagać o jego miłość. Nie kocha mnie tak jak ja jego? Nie chce poważnie mnie traktować? To niech spada.
Całą drogę do domu z pracy zastanawiałam się - a czego ja chcę? Chce tylko usłyszeć, że mnie kocha i chce do mnie wrócić, żeby mieć tę dziką satysfakcję, a potem i tak to zakończyć? Tyle razy mówiłam sobiie, że nie chcę do niego wracać, bo wiem że on się nie zmieni. Mam rację, nie zmieni się. Jak wrócimy do siebie, i określimy nasz związek, to będzie tak jak było. Jesli nie od razu, to po jakimś czasie, kiedy znów przestanie się starać. Chyba muszę pogodzić się z tym, że ten związek jest już stracony i zakończyć tę jego sielankę. Nie łudzić się, że dzięki wspaniałemu seksowi on będzie mnie znów chciał.
Ale... problem z tym, że nie umiem być stanowcza i kiedy mam mu coś powiedzieć, to wystarczy jego jedno słowo a ja zmieniam zdanie.
Dlatego boję się. Z jednej strony powinnam mu to powiedzieć prosto w oczy, że zasługuję by traktowano mnie inaczej i nie chcę już tego układu, ale z drugiej wiem, że w sytuacji vise a vise nie powiem tego, umiem dobrze pisać. I napisałabym co czuję, ale uznałby że to brak szacunku dla jego osoby, że nie miałam odwagi mu tego powiedzieć.
Nie wiem...

Moim zdaniem on wlasnie sie okresli choc jeszcze nie zdaje sobie moze z tego sprawy, chyba ze jest jakims idota ktory nie ma niczego w glowie. Pisalas ze pasowaliscie do siebie, ze dalo sie ten stan wytworzyc, wiec wiedz ze nie mozesz pozwolic na takie cos. Nie musisz go zostawiac, bo z nim nie jestes. Wystarczy jak wytlumaczysz mu swoje emocje i odsuniesz sie od niego na czas kiedy powie co o tym mysli i uwierz ze jestem na 80% pewny ze zrobi dla ciebie wszystko by stac sie twoim partnerem. A jesli nie, to to tylko strata czasu i sytuacja bedzie oczywista....

PS: Nie mowcie ze faceci sa zli, bo podusze ! Jest jak z wami ! 50% na 50% !

Edit: Pozostaje pytanie: Co zrobic, by chcial wrocic na powaznie ;]

Mianowicie ! Musisz zrozumiec ze najwazniejsze w zwiazku to rownowaga. Nie mozesz pozwalac zapominac sobie
o sobie i manipulowac sie tym co do niego czujesz, zapominajac o konsekwencjach. Lepiej konfrontowac sie z tym
co w odczuciu moze nawet cos popsuc, ze bedzie zly, ze pomysli tak ona mnie nie kocha albo cokolwiek ! Lecz
musisz nauczyc sie dawac swoja milosc za milosc, za to ze czujesz spelnienie, ze czujesz cieplo, ze czujesz ze
on ciebie rozumie i wysluchuje do konca a nie daje tylko palca myslac ze Tobie to dac palca a ty odgryziesz cala reke !
Jesli zrozumiesz jak waznym jest patrzenie na wlasne emocje, to zrozumiesz ze zdobedziesz go droga szczescia, a
nie udreki, i stanie sie oczywistym czy to ten z ktorym mozesz spedzic cale zycie, czy to poprostu jakis nieudacznik !
Nie pozwol byc ta gorsza i czekajaca ! Nie dawaj mu uczucia gdy nie bedziesz czula rownowagi, bo tym sposobem wyniszczysz siebie za cene zwiazku, a pozniej zwiazek zje cie i stracisz go tak czy siak nieodwracalnie, bo i twoje szczescie zniknie, zaczniesz zyc jego zyciem nie patrzac na siebie, co z pozoru jest wzorem na poswiecenie w najpiekniejszej milosci, a w efekcie jest utrata wiekszej czesci siebie a na koncu i partnera. Wiecej wiary w siebie, nie zapominaj o sobie dla niego ! Bo jesli cie kochac ma, to niech wkoncu zacznie zyc jak przystalo na kogos kto ma byc twoim Aniolem a nie udreczycielem pod przykrywka !

Przedstawilem ci wzor na milosc, gdy partner kocha cie naprawde i jest w stanie byc twoim Aniolem. Pamietaj ze jesli nim nie chce byc, i nie bedzie mu przeszkadzalo to co mowisz, ze bedzie cie olewal, to naprawde nie jest tym kims !

aaaa i jeszcze...nie czekaj aż on zacznie rozmowę że chce ..czy nie. Ty chcesz...i powiedz mu o tym. " W zyciu nie ma żadnego kiedyś- jest tu i teraz!!!!"

oj raczej nie można zarzucic mi braku doświadczenia...naprawde

Mowilem o Lady_Kate, czy ona umie tak postepowac czy sie przejedzie. Niektorzy faceci (wiekszosc) potrzeboja kobiety z pazurkiem, niestety, wiele kobiet przekonuje sie o tym codziennie. Przez to trzeba wiedziec jak sobie razic z wszystkimi. I to nie jest dlatego ze my jako faceci tacy zli jestesmy, tylko jak pisze wkolko jesli np dziewczyna odda cala siebie i zapomni o swoim wlasnym szczesciu a bedzie robic wszystko dla takiego wlasnie faceta, to zacznie zyc jego szczesciem a on nie bedzie mogl w niej odnalesc jej wlasnego szczescia, bo sama je nieswiadomie przykladowo zabila, nie wiedzac o tym nawet, zyjac wlasnie kims zamiast z kims ! Na koncu taka zagubiona osoba patrzy tylko co tu zrobic by ktos oddal nam czesc siebie, to szczescie i milosc, a zapomina sie ze samemu tez jest sie szczesliwym. Lecz jesli pominiemy tak zwana rownowage, gdzie mamy szczescie i nie ma chwil gdzie na kogos ciagle czekamy, gdzie ciagle tylko sie martwimy czy ktos bedzie zadowolony itp. Moza tak zyc ze soba ze 2 osoby sa ciagle pelne szczescia i zadna nie czeka, a jesli zatraca ktos nieswiadomie rownowage, to traci swoje szczescie i zaczyna zyc w swiecie "czekam", "czy dobrze robie", "czemu mi go tak brak", "kocham go niesamowicie, jest mi najwazniejszy, ile bede musiala jeszcze czekac, czemu mi nie odpisuje" itp, etc !

Powtorze. Albo jestesmy swiadomi ze jestesmy tak samo warci jak ktos, wymagamy rownowagi, albo jestesmy "ala" podwladnymi, nieswiadomymi, zagubionymi osobami, bioracymi przyklady z innych, gdzie takich zwiazkow gdzie brak rownowagi jest chyba wiecej, niz tych wyjatkowych z szacunkiem i obudstronnym zrozumieniem oddania i poswiecenia.

Trzeba nauczyc sie wyrabiac w sobie to ze my partera swojego uczymy, tak jak on nas. Zapomnimy o wlasnych pragnieniach, jestesmy przegrani.

Teraz odpowiedz na pytanie czemu osoba ktora sie zatraca jest nieszczesliwa i szuka szczescia w partnerze. Przykladowo:

Bo osoba nieswiadoma pozwolila wlasnie na to by nie patrzec na siebie tylko by zadowalac kogos. Robiac to, popadamy coraz bardziej i nie czujemy sie wolni, tylko szczescie czerpiemy gdy ktos nas poglaska. A to nie jest dobra droga. Jesli wywalczymy, a raczej ustalimy wartosci, reguly, ze to mi sie teraz nie podoba, zmieniamy to, bo nie czuje sie z tym dobrze, a jesli ci to nie pasuje to ja nie bede dawac tego (np rozmowy, przytulania), bo jest mi zle. W takim momencie dla osoby ktora walczy o swoje prawa i mowi ze czegos nie bedzie dawac, moze zmanipulowac sie w starchu i wziasc to poglaskanie, na szybko, lecz ta droga stanie sie przegrana. A jesli wywalczy to szczescie, bo kazdy tego jest warty, to poczuje nie wiem jak to opisac "blogoslawienstwo", doslownie, takie porownanie jest miedzy byc z kims, a zyc kims....

Sprostowanie: Wlasne szczescie, to nie szczescie gdzie mamy wlasne i bez partnera, choc to tez, lecz wlasne szczescie to, ze mamy czyste mysli, bez mysli ze czekamy na cos, ze jest nierowno. Tylko gdy wszystko sie wyczysci i gdy wybudowywuje sie rownowage i gdzie nigdy nie ma nic nie tak, wlasnie wtedy zaczyna czuc sie wlasne szczescie z zwiazku, a jesli tego nie ma to lapiemy sie tego zeby ktos mowil wkolko, czy nas kocha itp, ale to nie tedy droga, najpierw rownowaga, szczescie wlasne z tego ze jest wszystko idealnie, i wtedy bedzie sie slyszec wkolko ze ktos nas kocha automatycznie.

Tisha mowi tu idealnie !

* Co zrobić? Postawić sprawę jasno - albo w tą, albo w tamtą. Inaczej będzie na Tobie psożytował, nie będziesz miała prawa sprzeciwu, bo przecież nie jesteście razem.

Pasozytowanie = brak rownowagi ! Wiele osob kocha sobie na nas pasozytowac, i sztuka jest nauczyc sie nie pasozytowac na nikim, i nikomu tego nie pozwolic.

Załóżmy nasz własny NetKobietowy Ruch Oporu: "Precz z pasożytnictwem"

luX!!!!!

Tak, z pierwszą miłością, pierwszym poważnym związkiem jest najgorzej - nie masz porównania i nie wyobrażasz sobie, że mogłabyś poznać kogoś innego przed kim mogłabyś się otworzyć. Przy kim mogłabyś być sobą i nie musiałabyś nic udawać. Ja mam za sobą 4 związki [trwały od 1roku-3lat] i teraz już wiem, że po rozstaniu śwat się nie kończy bo można znów kogoś poznać, znów budować związek i się otworzyć, ale przyznam, że będąc w pierwszym związku też myślałam, że już nigdy przed nikim się nie otworze, nie wyobrażałam sobie, że mogłabym mieć kogoś innego i mu ufać. A jednak - można.

Nie daj sobą pomiatać, każdy zasługuje na bycie szanowanym, kochanym docenianym, bycie tym jedynym, wyjątkowym. Życzę powodzenia w rozmowie - napisz jak Ci poszło i jak to się rozwinęło. Trzymam kciuki

Myślę, że rozumiem Twój pogląd Numer0. Trzeba kochac i szanować samego siebie tylko wtedy człowiek jest szczęśliwy i potrafi naprawdę dać miłość drugiej osobie. Bardzo ważne jest też być szczerym samemu ze sobą, dobrze wiedzieć czego się chce, a czego nie i umieć to komunikować. Jeżeli ze strachu przed odrzuceniem będziemy wycofywać się i zaniedbywać siebie i swoje pragnienia w końcu taki człowiek zaczyna czuć się wykorzystany, sfrustrowany i jest w nim wiele utajonej agresji. Nie jest egoizmem dbać o swój komfort psychiczny i być szczerym ze sobą. Co innego egoistycznie wykorzystywać innych dla swoich celów, a co innego dbać o samego siebie. Kiedy cały czas czekamy na czyjeś uczucie, podporządkowujemy siebie, dbamy tylko o tą drugą osobę i żyjemy tym co ta druga osoba czuje, poczuje to zaczynamy żyć życiem tej drugiej osoby, a nie z nią jak to napisał Numer0. Każdy powinien żyć swoim życiem i nieuzależniać siebie i swoich emocji od drugiego człowieka bo jest to chore. Aby kogoś naprawdę kochać nie trzeba rezygnować z siebie i swojego życia. Tylko będąc sobą, żyjąc swoim życiem i będąc ze samym sobą szczęśliwym można prawdziwie kochać, dawać i być w tym wolnym.

Kochani...
Zrobiłam to. Dałam mu tyle czasu wolności i braku zobowiązań, że miałam nadzieję, że coś wtedy zrozumie. Nie zrozumiał. Wciąż powtarzał że nigdy ze soba nie będziemy, i czy to do mnie w końcu dotrze? Takie słowa mnie bolały, zrozumiałam jak on mnie traktuje, i jak ja daję się traktować. Zrozumiałam, że zasługuję na więcej, że zasługuję na faceta, któremu nie będzie zależalo tylko na " trzepaniu ze mną" . Jestem naprawdę wspaniałą kobietą. Mam świadomość swojej wartości, a przez niego czułam się ostatnimi czasy jak kupa. Macie rację, muszę zadbac o swój komfort psychiczny, i w życiu nie podporządkowywać wszystkiego jemu, a tak faktycznie robiłam do tej pory. Wczoraj sie od tego uwolniłam. Nie jestem dumna ze sposobu w jaki to sie stało, ale nie byłabym chyba w stanie powiedzieć mu tego podczas spotkania, bo podczas spotkania było miło i fajnie... zawsze. A złość i frustrracja następowały dopiero po jego wyjściu... tak więc nawet tego nie planowałam aż tak szybko, ale zaczelismy rozmawiac na GG i nagle to ze mnie wypłynęło i powiedziałam mu co czuje i że to już jest koniec.
Dupek jeszcze na koniec chciał mnie zmanipulować, jakby za mało to robił... i powiedział, że naprawde rozważał powrót do mnie, bo czuł że się do siebie znów zbliżamy. A powiedział to tylko dlatego, żebym czuła że źle postąpiłam i jednak wiele straciłam. Jednak... tym razem nie bolało tak bardzo. Tym razem, wiem że dobrze postapiłam i uwolniłam sie od niego, naprawdę poczułam ulgę. Wyniszczało mnie to, a teraz znów mogę być sobą.
I jestem pewna, że trafię na faceta, który będzie potrafił mnie docenić i przede wszystkim szanować. Bo ten nie potrafił, i od tego się zaczął cały problem. Obiecałam sobie, że już nigdy nie pozwole by facet przekroczył pewną granicę, w stosunku do mnie... nigdy nie pozwole na to, by czuc sie jak ostatnie gówno i śmieć przy nim, jak intruz, jak ktoś kto zatruwa mu życie. To tak bardzo boli słyszeć takie rzeczy, kiedy się kogos kocha. Nigdy już na to nie pozwolę. Dzięki niemu dużo się nauczyłam, a Wam naprawde dziękuję za otworzenie mi zaślepionych oczu.
Wiem, że dobrze zrobiłam.

Chcial tylko wywolac poczucie winy i nic wiecej.
Gratuluje Ci, wiem, ze beda dni gorsze i lepsze, ale nastaw sie, ze pozniej beda tylko te lepsze. Wytrwalosci.

Powodzenia.

Oczywiscie. Pamietaj: moja Mama powtarzala mi to jak zaklecie jakies: szanuj sie dziewczyno, bo jesli Ty tego nie zrobisz to nikt tego nie bedzie robil. I miala racje, nie raz sie juz o tym przekonalam.

Jest taka piosenka, nawet znalazlam ja dla Ciebie:

http://sweetshadow.wrzuta.pl/audio/4Sdu … uszowy_mis