"seperacja"-odpoczynek od siebie

Nie wiem czy w Twoim mniemaniu jestem kumatą i dojrzałą osobą ale spróbuję odpowiedzieć na Twoje pytanie

otóż sądzę, że postępujesz źle. Każdy człowiek ma prawo mieć dość. Rozumiem, że chcesz by do Ciebie wrócił i by było wszystko dobrze ale skoro on potrzebuje przerwy to po co go męczysz i wypisujesz ciągle jak bardzo go kochasz, jak tęsknisz itd? Chcesz by wrócił do Ciebie z litości bo płaczesz? Daj mu trochę odetchnąć i zatęsknić za Tobą. Jest takie mądre przysłowie: Jeśli coś kochasz, puść wolno... jeśli wróci, jest Twoje. Zastanów się dlaczego Twój ukochany zapragnął przerwy i oddechu. Czy w związku też ciągle "wisisz mu na szyi"?
pozdrawiam

Aktualnie jestem w takiej separacji. Trwa od mniej więcej od trzeciego tygodnia listopada z kilkudniową przerwą na przełomie miesięcy. Do naszego związku wdarła się rutyna i dodatkowo uważam, że pojawił się ktoś. Ona oczywiście tej drugiej opcji się wypiera, ale ja swoje wiem i wiem, że koleś smali cholewy do niej.. ale do rzeczy. To była jej inicjatywa. Stwierdziła, że zaczęła mieć wątpliwości, czy chce być w ogóle w związku. Jedna impreza sprawiła, że powróciły wspomnienia z czasów studenckich itp. Przez cały czas naszej rozłąki kontaktowaliśmy się rzadko, przy czym na początku częściej. Teraz od kilku dni zupełna cisza. I o ile na początku bardzo to przeżywałem, o tyle teraz łatwiej mi jest o tym nie myśleć i łatwiej tłumić w sobie emocje.. Przy czym nie umiem tego wyłączyć zupełnie i dzień w dzień mam kłopot z zaśnięciem w pustym łóżku itp.

Osobiście nie rozumiem istoty takiego "rozstania". Wydaje mi się, że jak się z kimś jest, to na dobre i na złe, zwłaszcza mając >25 lat wydawałoby się, że w głowie już niektóre sprawy powinny być poukładane. I jeśli są w tej "niepewnej" osobie jakieś szczątki uczuć do drugiej osoby, to zawsze jest warto starać się spróbować wszystko poukładać.. A nie dawać sobie czas na to, żeby zatęsknić.. Ale to chyba moje zbyt "zerojedynkowe" podejście do tematu. W mojej osobie czas, który ma nas uleczyć robi ogromne spustoszenie i nie wiem co z tego wyjdzie.

W każdym bądź razie postaraj się nie odzywać do niego. Skoro chciał zatęsknić, niech zatęskni. A już na pewno nie okazuj żadnych uczuć, zagryź zęby i nie daj po sobie poznać, że Cię to cokolwiek obchodzi.

3mam kciuki..

dziewczyny co mam sobie myslec...moj facet powiedzial,ze chce sobie odpoczacod od zwiazku po 2,5 roku,ale powiedzial mi,ze przez ten okres niczego glupiego nie zrobi,bo go na tyle znam...kurde a teraz swieta i sylwester....przykro jest mi,bo zostane sama ;( co robic? odzywac sie,nie odzywac? poczekac,az sam zateskni?! prosze o pomoc

Aghi - teraz Twoją najważniejszą misją jest wprosić się na jakąś sylwestrową imprezę do którejś z koleżanek. Jemu nawet nic nie mów - to przecież zgodne z ideą "odpoczywania". Idź tam sama, baw się dobrze i za nic na świecie nie odzywaj się do niego z wyjątkiem standardowego głupiego wierszyka z noworocznymi życzeniami przesłanego smskiem o północy.

Powód, kiedy facet chce "odpoczywać" jest tylko jeden (zakładamy, że nie chce przerwy aby bez wyrzutów sumienia przetestować jakąś inną panienkę) - czuje się ograniczony i zaduszony w związku. A 90% dziewczyn na taką propozycję reaguje jeszcze większym zacieśnieniem pętli. Wydzwaniają, rozpaczają, błagają o powrót. I jak ten biedny chłopak ma zatęsknić? Jedyną szansą na zatęsknienie i powrót faceta w takim wypadku jest posłuchanie jego sugestii - zerwanie kontaktu, pokazanie, że umie się żyć bez niego. Wtedy on będzie miał szansę zobaczyć w takiej dziewczynie tę osobę, która urzekła go na początku zamiast bluszcza, który oplatał go przez ostatnie miesiące czy lata...

pewnie, że robisz źle. jeśli chce w ten sposób przekonać się, czy będziecie za sobą tęsknić (czy on za Tobą szczególnie) to musisz go zrozumieć. daj mu czas na poukładanie sobie wszystkiego, nie dręcz smsami, telefonami, itd... zniechęcisz go tym do siebie. daj Wam czas.. a może akurat w świeta przyjdzie i Cie przytuli?? kto wie... czas pokaże.

a co jezeli facet chce tzw separacji, bo nie wie czy mnie kocha czy nie, a jednoczesnie podczas tej separacji sam do mnie ciągle wydzwania i pisze ?
odpisywalam mu, ale nie pzresadzalam z uczuciami, ale w koncu wyszlo tak ze sie rozstalismy, a on nadal pisze do mnie tak jakbysmy byli razem (z jego inicjatywy wyszlo ze sie rozeszlismy)
co o tym sadzic?

mozliwe ze tak jest, bo nasza sytuacja jest dosc zlozona, on w pewnym sensie zaczal si dusic w związku i potrzebowal samotnosci teraz mowi ze nie chce szukac nikogo nowego.
Wydaje mi sie ze chce sprawdzic czy zatęskni albo co.
Ogolnie ja tez gdy sie dowiedzialam ze mnie juz chyba nie kocha - zaczelam mu wysylac tony sygnalow ze ja go bardz kocham.
Teraz widze ze to nic nie dalo bo on i tak zerwal. Moze nawet to go zniechecilo.
Ale ja wciaz go kocham i chce by wrocil.

Jego kolega mi napisal w tajemnicy, ze rozmawial z nim o tym, i moj ex facet mu napisal ze dzis rano czul sie beznadziejnie ale wieczorem juz czuje sie świetnie, ma dobry humor bo jest wolny... i ze zerwanie przeiegalo lepiej niz sądzil

a jednoczesnie do mnie pisze mile wiadomosci...

Nikt nie lubi być "zaduszany" i opleciony bluszczem, nie mogąc złapać oddechu.
Powiedział wyraźnie, że chce byś miała jakieś życie poza nim. I nie ma w tym nic złego, to raczej dojrzała postawa. Nie "zagłaskuj" kotka na śmierć niekończącymi się sms-ami i płaczami. Daj mu czas. I oddech. Wszystko się wyklaruje 3maj się

a PROPOS TWOJEGO TEKSTU- ,, 25lat na karku''
kobieto poczytaj inne wątki faceci po 30stce i po 40s tce i po 50 stce głupieją...i powiedzmy sobie szczerze- kobiety nimi manipulują..
niestety...

Jutro mam rozmowę w sprawie pracy -trzymajcie kciuki.

I JESZCZE JEDNO PROSZĘ WEJDZCIE NA TEN LINK I DAJCIE KOMENTARZ- TO PIOSENKA MOJEGO SYNA- JEGO TEKST. ZARAZ BĘDZIE WIĘCEJ

http://www.youtube.com/watch?v=rr0Kx1xUhzM

Skoro nie odpisał, to widać w jakimś sensie mu to pasuje.. Ja nie pamiętam już takich świąt jak te obecne, tuż przed dowiedziałem się, że jednak NIE tęskni za mną, że dobrze jest jej samej, więc w zasadzie to już koniec naszej wspólnej drogi. I co mam zrobić?? Chyba mi tylko pozostało zapomnieć, choć nie dociera to do mnie i gdzieś w głębi duszy pozostaje jakaś iskierka nadziei, że może jednak się jeszcze to ułoży.. ale to chyba bez sensu. Oby u Ciebie nie było w ten sposób. Tego Ci życzę, głowa do góry!

moje nowe mott : Jak kochasz puść wolno,jak wróci jest Twoje może jestem naiwna,ale mam jeszcze nadzieję...

Focus...
Wiem ze to boli...miłość..już nie odwzajemniona..ale czas leczy rany...
Może kiedyś powiesz..dobrze się stało...a moze juz na zawsze w twoim sercu będzie miała szczególne miejsce..
jak napisałeś- ,,czas pokaże''

Focus...
obejrzyj sobie film "sekret" dzisiaj go obejrzalam i dodał mi wiary
dzisiaj ten mój się odezwał...nie wiem czy jest to za sprawą tzw.prawa przyciągania czy jak czy może przez to,że miałby dzisiaj wypadek,bo zemdlał prawie za kierownicą...i chyba powoli sobie uświadamia,że jednak jesteśmy sobie pisani...trzymam za ciebie kciuki tylko uwierz,że będzie dobrze i grunt to pozytywne myślenie

Focus , każde zdarzenie w naszym życiu czegoś nas uczy,, po cierpieniu i bólu który czujemy obiecujemy sobie ze nastepnym razem nie popełnimy tego błędu.I...niestety przychodzi podobna sytuacja i /jak to napisałeś/ schemat się powiela, tyko tyle że moze szybciej dochodzimy do siebie po kolejnym upadku....
Powodzenia:)
jak to Stachurski napisał- cali jesteśmy zbudowani z ran..

Separacja... co to do uja znaczy?!

Jak miałam 17lat to używałam tejże "metody" na zakończenie związku, gdyż byłam zbyt niedojrzała by móc szczerze powiedzieć komuś w twarz, że nie kocham, że nie chce już z nim być, że poznałam kogoś innego.. Wtedy sprzedawało się bajkę o separacji po której nigdy nie następował powrót.

Od ludzi dorosłych jednak wymaga się więcej. Nigdy nie zrozumiem, jak ktoś może potrzebować separacji wierząc, że to coś naprawi. Kiedy czujesz, że nie kochasz, że coś się kończy bądź skończyło to nic już tego nie naprawi, a na pewno nie oddalenie się od partnera i ograniczenie kontaktów z nim. Co to ma znaczyć, że chcę opocząć? Że powinnaś nauczyć się autonomiczności? Zwłaszcza w długich związkach kiedy nie znacie się jeden dzień, a ileś set dni i dokładnie wiecie oboje czego się spodziewać po sobie, jakie macie nawyki i styl bycia. Przez kilka lat nie przeszkadzało partnerowi, że nie jesteś autonomiczna, a teraz nagle to problem?! Coś się zepsuło, coś się kończy i takie teksty o separacji to zwykła ściema. Jeśli będąc razem nie potraficie zawalczyć o Wasz związek to jak możecie naprawić go odcinając się od siebie?! Paranoja jak dla mnie. Kiedy jedno zaczyna się dusić to znaczy, że coś już nastąpiło, jakaś nieodwracalna zmiana. I co? Odseparujecie się na kilka dni/tygodni/miesiecy, odpoczniesz od tej drugiej osoby, nawet i zatęsknisz i co potem? Dwa tygodnie w raju i abarot to samo jak już pierwsza tęsknota opadnie. To nieodpowiedzialne. Jeśli się z kimś wiążę to robię to na dobre i na złe tak? Szukam partnera na całe życie, deklaruje mu miłość i oddanie i nawet w złych chwilach albo walczę o związek, albo stać mnie na konkretne podejście do sprawy rozstając się z tą osobą, a nie takie zawieszanie decyzji w powietrzu nazywanym separacją. I co ta druga osoba ma zrobić? Czekać, czy szukać kogoś nowego? Pozostaje w stanie lewitacji emocjonalnej i nie wie na czym stoi. Sorry za wyrażenie, ale jak dla mnie to kur***wo. Takie zostawienie za sobą drogi powrotnej na wypadek jakby coś poszło mi w życiu nie tak.

Jak dla mnie to w takiej sytuacji powinnyście przede wszystkim myśleć o sobie i wskrzesić w sobie tyle egoizmu ile to tylko możliwe. Nie przejmując się partnerem, który [uświadomcie to sobie] ma Wasze odczucia głęboko w d***e.

Trzymajcie się cieplutko, jestem z Wami <przytul>

DORIS.. Niejednokrotnie już myślalem nad tym, że gdybym był typem zimnego skur...., to nie mialbym tego typu problemów. A że taki nie jestem, to niestety dostaję w dupe za kazdym razem. Może kiedyś znajdę taką dziewczynę, która to doceni, a może nigdy tak się nie stanie, bo Wy, kobiety, już takie jesteście..?

aghi.. na mój gust, to koleś zostawia sobie jakieś wyjście awaryjne.. tak jakby dobrze wiedział, o co mu chodzi, tyle, że nie chce Ci robić przykrości - w jego mniemaniu oczywiście.

Pocieszające, że nie jest odosobniony w takiej definicji "separacji". Chyba jedynej słusznej definicji..

nie rozumiem facetów ;/ dzisiaj do mnie dzwonił jakby nigdy nic i chciał mnie podwieźć do pracy...i zaczynamy normalnie rozmawiać...

focus-a co tam u Ciebie?mam nadzieję,że dobrze...:)

Od człowieka , który chce od kogos odpoczywac , nalezy odejść. I to szybko.
Nie ma innej opcji.jesli ktos chce od Ciebie odpoczywać(hehe) , nie chce byc z Tobą , wymiga sie od Ciebie to odpuśc. Lub traktuj jak lekkoduch tego "odpoczywacza", lub" odpoczwaczke".
Gdyby komus zależało, to by rwał kudły by nie dopuscic do rozstania. Popatrz,jak nasi mężowie co nas opuścili rwa kudły by zdobyc i utrzymac swoje kochanki.
Rzucaja domy , dzieci.Ktos tu napuisał że działa chemia. U odpoczywaczy juz nie działa. hehe. 

Witam!!!
A ja jak zawsze musże się narazić..........bo w tej dyskusji to ja jestem ta ZŁA---niedobra,bez uczuć,bez łez,bez serca............
Kochani! Tak! Ja dusze się w małzeństwię,dusze...........i to nie sa łatwe sprawy,ale może pomoge Wam nieco zrozumiec takie osoby.........czuje się jak w klatce,bez wyjścia,,,,,,,,,dzisiaj mąż otworzył mi drzwiczki od furtki,powiedział: jak chcesz nic ci nie będe utrudniał,((mamy córeczkę małą))...........i poczułam ze oddycham,sam fakt że on daje mi możliwośc pozwoliła poczuc ze jestem wolna.........psycholog mi mówiła,czasami jest tak ze myslimy że coś ,,musimy,, kiedy my nic nie musimy........wszystko co robimy to dlatego ze sami chcemy...........nieiwem jeszcze czy skorzystam z wolności,choć myślę ze tak............ale sam fakt mnie uwolnił,,,,,,,,,,,,pozdrawiam

Czy ktoś tu jeszcze zagląda?

ewemis,
jeśli jesteś "kochająca za bardzo", to proponuję Ci przeczytanie wątku: http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?id=17705
Przekonasz się wówczas, do czego doprowadzi Cię oplatanie drugiego człowieka.
Przekonasz się, ile po latach bycia uzależnioną, trzeba stoczyć walki samej ze sobą, by z tego uzależnienia wyjść na prostą, by cieszyć się życiem.

Jesteś młodą osobą, jeszcze tak bardzo w to uzależnienie nie zabrnęłaś. Zobacz, że możesz być partnerką, nie musisz być bluszczem. Możesz być osoba zrównoważoną, nie musisz być histeryczką. Zobacz, że lepiej jest żyć obok siebie, że nie trzeba nikomu wchodzić na głowę.

Uwierz, że życie z osobą "kochającą za bardzo" jest gehenną.

Co masz robić?
Żyć własnym życiem, mając u boku partnera, nie swego niewolnika.
Kotka też można zagłaskać na śmierć.

Niby przyjęłaś do wiadomości informację, ale w dalszym ciągu ani na jotę nie zmieniłaś swego sposobu myślenia.
Chcesz dokonać zmian w sobie, ale pod jego okiem, w jego obecności.
Nic bardziej błędnego.
Te zmiany, jeśli mają być trwałymi i prawdziwymi, musisz wprowadzić wyłącznie ze względu na siebie.

Nie wiem, czy wasza rozmowa cokolwiek zmieni w jego postanowieniach. Być może tylko potwierdzi informację SMS-ową. Niezależnie od tego, namawiam Cię do uporania się z samą sobą. Zrób to dla siebie. Zrób to po to, byś kolejny Twój związek (jeśli nie rozstaniecie się jednak, to też będzie musiał być to nowy związek) budowała na zdrowych podstawach.

Powodzenia.

Główny problem tkwi chyba w tym, że mam bardzo dużo kompleksów... Doszukiwałam się nie wiadomo czego, ponieważ nie wierzyłam, że mogę być dla niego najpiękniejsza. Znajomi są zawsze zdziwieni co mi się w sobie nie podoba. Grubość, figura, twarz itd. Ważę 58kg/174cm wzrostu odchudzałam się przez pewien czas, na początku ważyłam niecałe 70kg przy takim samym wzroście, a teraz chcę więcej, wbiłam sobie do głowy że facetom podobają się tylko te TopModel, a przecież wcale tak nie jest. Biorę również udział w sesjach zdjęciowych do portfolio, a niedługo do reklamy hotelu...

cześć Wam...
przeczytałam cały wątek, troszkę podniósł mnie na duchu, ale prosiłabym o spojrzenie na moja sytuacje indywidualnie...

Jestem z chłopakiem (on 25, ja 26lat) 9mcy, były różne upadki i wzloty.
Przeprowadziłam się do jego miasta, nie znając tutaj nikogo. Od jakiegoś czasu powtarzał mi, żebym umówiła się z jakimiś dziewczynami na spotkanie. Mówił, żebym nie naciskała... w kwestii np o pojechania do moich rodziców, o zamieszkanie razem). On mieszka z mamą (która ma problemy zdrowotne), z babcią i dziadkiem- z którymi się nie dogadują (co dla mnie jest normalne...bo pokoleniom ciężko jest się porozumieć). Jest ambitny - chce w pracy jak najlepiej, jak najlepiej napisać pracę mgr, i jest troskliwy: martwi się o mamę, o jej zdrowie, czasami mówi, że mama długo nie pożyje.. Nie rozmawia ze mną o tym zbyt wiele i do tego dochodzi mu zamartwianie się o mnie, bo ja stawiam go na piedestale w swoim życiu.
Mam za sobą kilka związków, ale to przy nim dopiero się odnalazłam, byłam zagubioną duszą- a przy nim stałam się sobą.

W tę sobotę co była, był u mnie...widziałam, że coś jest nie tak z humorem jego... Pierwsza myśl: chodzi o związek. Wyszło, że nasze zamieszkanie zależy od sytuacji życiowej mamy. Zdenerwowałam się, że nasze szczęście musimy uzależniać od jego mamy, więc znowu zamiast przyjemnosci i relaksu we dwoje - ja zaczęłam wiercenie dziury. Ale nie chodzi mi o to, że mamy zamieszkać już teraz, tylko o ten fakt, że to zależy od mamy.. a ja mu przecież nie każę zostawiać mamy samej, nie zabronię kontaktu, wiem, że mama będzie potrzebowała jego pomocy. Chodzi mi tylko o to, żeby miłość do mnie i miłość do mamy rozgraniczył...
W niedzielę zapowiedział, że się nie widzimy, bo pracę pisze. Byłam na spacerze, dzwonił do mnie i mówił, że będzie zaraz zaczynał pisać pracę, więc postanowiłam iść po ciasto i zjeść z nim na dobry początek pisania. Nie chciałam mu zająć więcej niż 20minut...
Pokłóciliśmy się... Jak mnie zobaczył na klatce, powiedział, że nie lubi takiego zachowania, że przesadziłam, że go wkurzyłam tym, że przychodzę bez zapowiedzi... Ja coś w złości powiedziałam, że jest głąbem... a on mi napisał (bo poszedł do domu, a ja zostałam na klatce..) że nie ma ochoty mnie widzieć ani ze mną rozmawiać, żebym do niego nie dzwoniła...
Po 15min stania na klatce, zapłakana, poszłam stamtąd... i dziś rozmawialiśmy chwilę na necie... i powiedział, że musimy sobie zrobić "odpoczynek" od siebie. Powiedział, że jesteśmy razem, ale on potrzebuje przemyśleć to co napisałam (a napisałam o swoich potrzebach: żeby mama nie wpływała na nasze szczęście, żeby mnie "wpuścili" do swojego życia i dopiero wtedy małymi kroczkami my zaczniemy tworzyć nasze szczęście, że nie chcę jego mamy zostawić samej sobie, bo wiem że go potrzebuje..że chcę po prostu być częścią ich życia na dobry początek..)

Wiem, że M. mnie bardzo kocha, jestem jego pierwszą dziewczyną...pierwszym związkiem...
Ja go kocham szalenie, ale chyba zepsułam...................
sama myślałam o "odpoczynku" kilka dni, ale ja się bałam o tym powiedzieć wprost, bo bałam się, że go stracę... a teraz on to wypowiedział głośno... i teraz już w ogóle boję się, że go stracę....
Szanuję jego decyzję i nic nie piszę, nie dzwonię...
boję się bardzo.....

Witam mam podobna sytuację jestem z partnerem 9 miesięcy od miesiąca zacza nam się kryzys partner stwierdził że chce odpocząć na tydzień od środy tamtego tyg się nie widzimy 1⃣ raz tylko wybuchłam bo już nie wytrzymałam i chciałam sama to zakończyć  lecz zauważyłam że on nie chce tego, tyle że chce odpocząć napisał mi chcesz mieć szczęśliwego faceta czysta takiego z przymusu wczoraj nie odezwałam się wcale koniec naszej kwarantanny miał być we wtorek
Dziś dostaje sms 6,31 "może jutro zjemy razem objad jak masz ochotę"
Co zrobić zęby nie pomyślał sobie ze odrazu lecę cieszę się że chce się spotkać