Odpoczynek od siebie - czy istnieje ?

Trudna sprawa, ale musisz też pomyśleć o sobie przez sekundę musisz stać sie egoista. Jeśli wciąż bedziesz robił wszystko pod nia to jej dasz wygodę ale ty wciaż bedziesz czuł się nie spełniony i nieszcześliwy! a życie w takiem poczuciu to nie jest nic miłego. Skoro tyle razy próbowałes,starałeś się i nie dawało to żadnego skutku to nie pozostaje ci nic innego jak faktycznie pozwolić jej zatesknić. Myślę że oboje musicie usiąść z dziećmi i razem im to powiedzieć niech wiedzą że panuje między wami pokuj i że ta pauza to decyzja was obojga. Musisz im jasno powiedzieć że w waszych kontaktach nic sie nie zmienia, że twoje drzwi są zawsze dla nich otwarte. Myślę że zrozumieją. Pamiętaj że życie jest jedno i przeżyć trzeba je tak by nie żałować ani jednego dnia.

Trzymam kciuki

Ps: życzę duuużo szczęścia!

Moim zdaniem rozstanie "na chwilę" nic tu nie zmieni. To dla niej wygodna wymówka, żeby nie męczyć się Twoim towarzystwem. To początek końca. Nie wiem, jaka jest przyczyna tego stanu rzeczy, ale nie sądzę, żeby Twoja wyprowadzka zmieniła cokolwiek na lepsze. Moim zdaniem powinieneś zaakceptować fakt, że Twoje małżeństwo się właściwie skończyło. A z żoną musisz twardo (kobiety lubią mężczyzn, nie ciepłe kluski) - powiedz, że się wyprowadzasz na ..... czasu (koniecznie określ ten czas, byle nie za długo, myślę, że miesiąc do trzech jest optymalnie). Dajesz jej ten czas na przemyślenie. Jeśli po tych, powiedzmy 3 miesiącach, nie uzna, że chce Wasze małżeństwo ratować to Ty wnosisz sprawę o rozwód. Bo nie ma sensu ciągnąć takiej szopki, dla dobra dzieci też nie, bo one świetnie czują, że coś jest nie tak. I przestań jej nadskakiwać, bo pozwalasz jej tym samym na zachowanie rozkapryszonej księżniczki.

Zastanów się, co miałoby się zmienić, kiedy nie będziecie mieszkać razem?
Nic.
Co najwyżej ona wymyśli, że jej tak dobrze, a Ty, że już Ci nie zależy.
Nie możecie robić takiego bałaganu w głowach dzieciom. Pomyśl jak one będą się czuły zastanawiając się czy tata wróci czy nie? ile one mają lat?

Masz małe dzieci... Niewiele zrozumieją z całego zamieszania, będą czuły się winne... To, że ona się z wyprowadzki rozmyśliła świadczy o tym, że jednak Wasze małżeństwo ma dla niej jakieś znaczenie. Porozmawiaj z nią szczerze, dlaczego tak się zachowuje, powiedz, że nie widzisz przyszłości dla Waszego związku. Postaw sprawę albo-albo: czyli albo oboje zaczynacie się starać o naprawę tego, co między Wami umarło, albo się rozwodzicie. Możliwe, że kiedy zauważy, że sprawa jest poważna zmieni trochę swoje nastawienie.
Aczkolwiek znam jedno małżeństwo, które się "na trochę" rozstało i wróciło do siebie. Moja ciocia z wujkiem - jakieś 3 lata temu wujek się na kilka miesięcy wyprowadził. Teraz mieszkają razem, wszystko wydaje się ok, ale szczegółów nie znam

W 10000% popieram to co napisała vinnga. Jeśli postawisz sprawę na ostrzu noża tzn. wprowadzam się, daje Ci czas na to abyś zatęskniła itd. jeśli nie to bierzemy rozwód to myślę, że takie stanowisko otrzeźwi Twoją żonę i da jej do myślenia. W obecnym układzie jest jej wygodnie a Ty ponosisz największe konsekwencje. Piszesz, że brak Ci motywacji do pracy, że stajesz się  zgorzkniałym, aroganckim człowiekiem - chcesz aby Twoje dzieci Cię takiego oglądały?? Oglądanie ojca w takim stanie nie będzie przynosiło im radości a wręcz przeciwnie, dzieci doskonale wyczuwają kiedy coś jest nie tak.
Nikt nie mówił, że w małżeństwie zawsze będzie pięknie i cudownie dlatego musicie walczyć o nie razem a nie jest to tylko inicjatywa z Twojej strony. Jeśli tylko Ty chcesz walczyć o swoje małżeństwo to jest to walka z wiatrakami.

Wiesz, Twoja sytuacja trochę przypomina sytuację mojego mężczyzny. On również pozwolił swojej byłej żonie stać się księżniczką, panią sytuacji. Był gotów na uszach stanąć i jej nadskakiwać, żeby tylko ratować małżeństwo. No i dla dobra ich córeczki. A z jej strony był chłodek i obojętność. W końcu i tak się wyprowadziła i wniosła sprawę o rozwód. Teraz jest ze mną, chyba jest szczęśliwy i czasem twierdzi, że dobrze się stało, że ona taki krok  zrobiła, bo uratowała go przed kolejnymi latami w namiastce małżeństwa. A z córką ma dobry kontakt, mała nie wygląda na skrzywdzoną przez los. Oglądając awantury rodziców pewnie bardziej by przez ten los skrzywdzona była.

Co nie zmienia faktu, że jestem za tym, żeby małżeństwo ratować. Ale do tego trzeba dwojga. Jeśli druga osoba nie chce - nie zmusisz jej. Pozostaje tylko się z tym pogodzić.

Pod zadnym pozorem , nie wyprowadzaj sie z domu, jezeli jej tak bardzo zalezy to niech sama to zrobi. A ty teraz powinienes wziasc sprawe w swoje rece i zawalczyc , jezeli ci naprawde zalezy. Jezeli ja kochasz okazuj jej to na kazdym kroku, przytulaj , pocaluj w czolo i mow jak bardzo ci na niej zalezy, jezeli chcesz ja odzyskac to musisz walczyc, chyba ze masz to gdzies.  Za kazdym razem gdy ona jest oschla i mowi cos niemilego , nie reaguj zloscia tylko miloscia. Wiem ze latwo sie mowi, ale uwierz to dziala, tylko potrzebujesz zapalu i checi.

Pozdrawiam i przepraszam za blendy.

Niestety przeważnie sami wyznaczamy granice, których nie pozwalamy przekraczać, jak również te, na które innym pozwalamy, a Ty niestety zdaje się wyznaczyłeś je zbyt płynnie. Być może Twoja żona w tym związku czuje się zbyt pewnie, wypowiada słowa nie zdając sobie tak naprawdę sprawy z ich konsekwencji, wie, że cokolwiek zrobi, cokolwiek powie Ty będziesz przy niej trwał. Czasem lekka niepewność okazuje się dla związku zbawienna, wtedy zaczynamy się bardziej starać, bardziej też ważyć słowa, nie wypowiadamy życzeń w myśl zasady, że mogą się rzeczywiście spełnić.

Piszesz, że zawiniła monotonia, rutyna, może więc pora ją przełamać, coś w tym związku zmienić, sprawić, żeby Ona znów zaczęła Cię jak kiedyś kochać. A jeśli i to nie przyniesie pożądanego rezultatu myślę, że najlepszym rozwiązaniem będzie zacząć podejmować bardziej radykalne działania. Niech żona naprawdę poczuje strach, obawę, że może Cię za chwilę w jej życiu nie być, niech poczuje, że to co wydaje jej się dziś tak oczywistym wcale takim być nie musi. Porozmawiajcie o tym tak jak dwoje dorosłych i dojrzałych ludzi (wszak jedno i drugie nie zawsze idzie w parze), powiedzcie wprost czego od siebie nawzajem oczekujecie, a co Wam przeszkadza, co chcielibyście i możecie zmienić, a czego nie jesteście w stanie. Niech to będzie czas wyłącznie dla Was, wszystko inne zostawcie na chwilę z boku, być może pierwszy raz będziecie musieli tak szczerze ze sobą porozmawiać, potraktujcie to więc jak ostatnią szansę i solidnie się do tego przyłóżcie. Może być ciężko, a ten czas decydujący, ale nikt nam przecież nie obiecywał, że zawsze będzie łatwo.

Wyprowadzka to ryzyko, może się nie sprawdzić. To czas, żeby się przekonać jak będzie Wam oddzielnie, jak każde z osobna dacie sobie radę, takie złapanie oddechu, nabranie dystansu. Może się niestety okazać, że tak jest Wam łatwiej, lepiej, że Jej jest tak lepiej, wtedy przegrasz. Choć z drugiej strony może być też dokładnie odwrotnie, może przyjść otrzeźwienie, prawdziwa tęsknota i uświadomienie, że żona nie chce, żeby Ciebie w Jej życiu już nie było. Ale zawsze istnieje duże ryzyko, chyba nie warto ryzykować.

Nie popełnj tego błędu!nie wyprowadzaj się!Wiesz przeczytałam Twoją wypowiedź i tak się zstanawiam co oznacza "robiłem wszystko żeby ratować nasze małżeństwo"!?Jest to stwierdzenie bardzo ogólen, a wam facetom zawsze się wydaje, że z waszej strony jest wszystko super tylko kobietki się czepiają. Pomyśl jeszcze o tym. Być może nie słuchasz żony-tego co do ciebie mówi, a wystarczyłoby się przez chwilę skupić...

Popieram was dziewczyny, przeszedlem przez rozwod i jes to naprawde tragedia. Tylko staralem sie zrobic co wmojej mocy ,zeby uratowac malzenstwo. Terapia malzenska jest naprawde super i polecam, tylko jezeli chce tego jedna strona to efektow raczej niebedzie.

Podjęcie takiego kroku przez pańską żonę to bez podstawnie sygnał - dzieje się coś zlego. Nikt, kto jest szczesliwy w zwiazku, nie chce przerw! Oczywiscie sa panstwo para juz dosc dlugim stazem, wiec nie wchodzi w gre wylacznie fizyczna potrzeba bliskosci. Ale ja jestem kobieta i powiem Panu, ze gdy kobieta odmawia seksu, to cos jest nie tak. Dla faceta seks to z reguly tylko aspekt fizyczny, zaspokajanie potrzeb, wyladowanie napiecia. Kobieta widzi to raczej jako wyjatkowa bliskosc, specyficzny rodzaj okazywania milosci. Hmm.. do odpoczynku w zwiazkach ja podchodze raczej sceptycznie. A to dlatego, ze sama jestem teraz w podobnej sytuacji (z tym,ze to moj chlopak). I boje sie, ze to koniec, to idzie poczuc, poznac. A najgorsze niestety co nam pozostaje to zludne nadzieje, wyciagnanie zlych wnioskow i niepotrafienie przyznac sie do tego, ze cos sie konczy. Oczywiscie mozna, a nawet trzeba walczyc o milosc zawsze. Ale tylko jesli chca tego DWIE strony. Tylko i wylacznie wtedy. Pozdrawiam i zycze powodzenia.

Witajcie,

Stało się W październiku wyprowadziłem się z domu, byliśmy na terapii, mieliśmy się ratować. Przyjeżdżałem do domu, spędziliśmy kilka wieczorów razem, było wino, rozmowy, mówiła, że chce to wszystko naprawić ale nie potrafi. Wczoraj coś w niej pękło, zaczęła płakać. Przyznała się do zdrady, zdradziła mnie z kolegą z pracy. Mój świat się zawalił. Tyle lat razem, dwójka kochanych dzieci, dom, wszystko pękło jak mydlana bańka. Jak dalej z tym żyć, co mam zrobić. Dlaczego dzieją się takie rzeczy? Jak mam sobie z tym poradzić

Czyli wychodzi na to, że całe niezrozumiałe zachowanie Twojej żony było spowodowane zdradą.
Chciała to naprawić, ale wiedziała, że zdrady można jej nigdy nie wybaczyć, więc uzdrowienie Waszego związku bez przyznania się zabijałoby ją wewnętrznie.

Jeżeli ją nadal kochasz, możesz walczyć o swoją rodzinę. Daj sobie teraz trochę czasu, nie podejmuj gwałtownych, nieprzemyślanych do końca decyzji. Mówi się, żeby nie wchodzić dwa razy do tej samej rzeki, ale...wszystko w Twoich rękach. Masz dwa wyjścia - skończyć to wszystko raz na zawsze, albo spróbować uratować (o ile Twoja żona chciałaby tego, ale prawdopodobnie nie poprosi o to, bo wie, że to jej wina). Zrób po swojemu. I jeszcze jedno, przemyśl od kiedy zauważyłeś takie zmiany w zachowaniu żony i pomyśl, co zrobiłeś lub czego nie zrobiłeś, że żona straciła z Tobą silną więź i uległa innemu. Równie dobrze nie musi być w tym Twojego zaniedbania, tak po prostu się stało i nic na to nie poradzimy.

Mirko nie będzie łatwo ,ból pozostanie .Wybaczyć możesz ale zapomnieć nie dasz rady.Ta rana trochę się zabliźni ale już zawsze pozostanie raną .Wiem jak się czułeś jak o nią walczyłeś ,chciałeś dotyku a ona cię odpychała .Ja też to przeszłam ,czułam się jak trędowata nie mogłam zrozumieć ,dlaczego mój dotyk i widok tak go zaczął drażnić .Oni nie potrafili spojrzeć nam w oczy .Kiedy z dnia na dzień dowiedziałam się ,że mam nowotwór złośliwy i,że jeżeli przeżyję noc to są jakieś szanse ,to świat mi się zawalił .Mąż bardzo o mnie walczył ,obiecywał ,że jeżeli to przetrwam to będzie nosił mnie na rękach.Rok czasu chemioterapia ,utrata włosów i ciągła walka .Gdyby nie mąż i myśl o dzieciach nie dałabym rady .Moje leczenie polegało na podaniu chemii i tego samego dnia powrót do domu,Mąż cały czas się mną opiekował.Po roku to wszystko zaczęło go przerastać ,miał już tego dość i zaczął się oddalać .Mimo ,że seksu mu nigdy nie brakowało ,nawet podczas mojej choroby,a miał duże potrzeby,to coś zaczęło się zmieniać .Praca ,koledzy ,piłka trzy razy w tygodniu ,ciągłe rozmowy przez telefon i ta odraza kiedy mnie widział.Myślałam ,że to dlatego ,że przez długi czas ,nie miałam włosów ,tylko nie mogłam zrozumieć ,dlaczego dopiero teraz mnie nie chciał ,gdy już wracałam do normalnego wyglądu,seks raz w tygodniu ,żeby nie było że zaniedbuje żonę .Powodem jednak okazała się pielęgniarka którą poznał ,mężatka z dwójką małych dzieci.Przez pół roku poniżał mnie krzyczał ,wszystko mu przeszkadzało ,nie miałam żadnych praw i mimo tego nie domyśliłam się, że on mnie zdradza.Dowiedziałam się ,po pół roku ,gdy przeczytałam smsa od niej,w którym pytała się na co on czeka ,aż ja uschnę  .Świat mi się zawalił ,myślałam ,że umrę ,czułam się jak śmieć .Wtedy czekałam na wynik potwierdzający nawrót choroby.Powiedział ,że nigdy by mnie nie zostawił ,a ja poprosiłam go by mnie nie zostawiał ,że nie chcę umierać sama .Minęło już 9 miesięcy .Początki były bardzo trudne ,to ja przede wszystkim walczyłam .Zastanawiałam się ,czy kiedyś o niej zapomni .Teraz twierdzi ,że ona już dla niego nic nie znaczy .Ja nadal cierpię mimo tego ,że jest ze mną ,że się stara na swój sposób.Ja się zmieniłam ,coś we mnie umarło,żyję z dnia na dzień .Do bólu się już przyzwyczaiłam ,ale łatwo nie jest .Decyzję ,którą musisz podjąć nie jest łatwa ,ale nikt za Ciebie tego nie zrobi.Sam musisz zdecydować jak będzie dla Ciebie lepiej.DajSobie trochę czasu.Pamiętaj,że spróbować można ,decyzję zawsze potem można zmienić.Jak widzi to Twoja ,żona ,czy ona nadal ma romans?

witam wszystkich i prosze o pomoc bo nie wiem co mam robic. we wrzesniu zostawil mnie chlopak po 4,5 roku bycia razem, stwierdzil ze juz mnie nie kocha i nie wyobraza sobie byc ze mna. ukladalo nam sie jak w kazdym zwiazku raz dobrze a raz gorzej. ale od pewnego czasu znalazl sobie towarzystwo dla ktorych liczy sie alkohol, imprezy, poznawanie dziewczyn. dlatego zaraz po tym oznajmil mi ze koniec miedzy nami. wspomne ze wczesniej bylam wazniejsze niz koledzy teraz zmienil sie i tylko mu w glowie picie, kolezanki. po naszym rozstaniu przez pewien czas niemielismy wogole kontaktu, ale kiedys napisl do mnie i od tametj pory prawie ze piszemy co dzien po pare sms tak trwa to z miesiac. nawet spotykamy sie w weekend ale on twierdzi ze wylacznie spotykamy sie jako koledzy. powiedzcie mi jak mam rozumiec jego zachowanie. pisze ze mna spotyka sie ale twierdzi ze wrocic nie chce bo mnie nei kocha i nie chce byc ze mna, a z tego co wiem to dosc czesto spotyka sie z tamtym towarzystwem noi imprezy picie itd.  sylwestra spedzilismy razem ale nie nalezal on do udanych poniewaz po pewnym czasie po wiekszej ilosci alkoholu zapomnial ze przyszedl ze mna i bawil sie z innymi kolezankami a mnie zostawial sama przy stoliku nie patrzac na to ze siedze sama tyylko swietnie sie bawil. powiedzcie mi czy on pod wplywem tego towarzystwa zmienil sie i z jednej strony chce sie bawic z kolegami i spotykac ze mna? czy poprostu bawi sie mna? czy jest szansa na powrot z jego strony?