dziwne ale sama

Co się stało? To chyba coś bardzo powaznego prawda?

Dlugo by o tym pisac ale moze tak w skrucie.Jestesmy z mezem 19 lat po slubie,roznie to bywalo raz pod wozem raz nad ,przewarznie z czestego braku finansow.Ciezko bywalo ale zawsze razem,a moze  tylko mi sie tak wydawalo jak patrze z perspektywy czasu.Trzy lata temu zaczelam wyjerzdzac za granice ,wielkie kokosy to nie byly ale zawsze cos.Mamy wspolna znajoma ,jest nawet matka chrzestna mojej cztero letniej corki .Jak mnie nie bylo wmiare czesto sie odwiedzali ale zawsze mnie zapewniali oboje ze to tylko przyjacielska pomoc.NO OK sobie mysle przeciesz byl sam przy dzieciach.Ale gdy przyjechalam miesiac temu do domu to moja szesnastoletnia corka opowiedziala mi takie rzeczy ze  stracilam grunt pod nogami.zostawil swoj telefon w domu a tam takie rzeczy, ze dziecko spytalo sie- mamus ty z nim to nie bedziesz co?Z tego wynikalo ze oni sa juz od dobrych trzech lat ,wymysla teraz ze mam urojenia a ja nie potrafie powiedziec wprost ze ja to wszystko mam na papierze[telefonie] bo nie chce wydac corke ze grzebala w jego prywatnych rzeczach.On nadal ja odwiedza a mnie potrafi ponizyc okropnie.JUZ MI brakuje sil i odwagi na to wszystko.

Magdaleno4-piszesz że masz szóstke dzieci, pisz wiec pozew o alimenty i do dzieła! Przypuszczam że kilkoro dzieci to jeszcze maluchy, ale z tego co piszesz są i starsze pociechy(16-letnia córka). Postrasz męża odejściem(okazany pozew będzie tu bardzo pomocny) i powiedz że o wszystkim wiesz, nie mów z jakich źródeł. Sytuacja jest ciężka ale nie bez wyjścia. Oczekuj i wymagaj dla siebie szacunku,nie daj sie zastraszyć-pamiętaj że to on sie zachował jak śmieć, Ty nie masz sobie nic do zarzucenia. Powodzenia, wytrweałości i duuużo odwagi życze!

Nie mów, że chcesz rozwodu, bo chyba go nie chcesz. Skoro on zachowuje się tak jak się zachowuje, to niech on weźmie na siebie odpowiedzialność i on zdecyduje. Jak będzie obarczony decyzją, to będzie musiał zastanowić się nad skutkami (alimenty, skrzywdzenie dzieci, rozwalenie rodziny), a jeśli Ty bierzesz na siebie całą odpowiedzialność, to on już nie musi się martwić co będzie. Myślę, że zabieganie o niego aż dwóch kobiet łechce jego ego.  Pokaż, że masz go gdzieś i  jego zachowanie Cię nie dotyka, tak na chłodno, wiem, że to trudne ale możliwe. Kiedy ja dowiedywałam się o wybrykach mojego męża, ogarniała mnie rozpacz, złość i żal i te wszystkie emocje wylewałam na niego. Miałam wrażenie, że im więcej  ja się emocjonuję tym on jest silniejszy a ja zdruzgotana.  Miał mnie w graści, poniżał mnie, okazywał obojętność i pogardę, umniejszał mnie i wszystko co robię na kazdym kroku. Nie raz mówił: i co ty beze mnie zrobisz, albo ,,zginiesz beze mnie". Od jakiegoś czasu (od dwóch lat) postanowiłam zmienić swoje zachowanie -przestałam okazywać choćby w najmniejszej formie (spojrzeniem, gestem) jakiekolwiek uczucia smutku, żalu.  Jego ataki odpierałam rzeczowo i z dużym spokojem, tak, żeby miał wrażenie że odbijam bez trudu jego piłeczkę a nie że wystrzelił we mnie armatę, która mnie powaliła. Jak nie widzi, to nieraz wyję w poduszkę. Ale jemu nie pokażę, że mnie coś dotknęło, bo i tak współczucia żadnego od niego nie dotanę a jedynie będzie miał satysfakcję. Przez wiele lat znosiłam upokorzenia i  dewalucję własnej osoby. Potrafił bardzo szybko odebrać mi jakąkolwiek chęć do działania.   Teraz stracił nade mną władzę. Jego działania już mnie tak nie dotykają a nawet jesli to i tak tego nie pokażę, bo jesli pokażę to on będzie rósł w siłę.  Musiałam znizyć się do tak prymitywnej metody w związku, bo nie miqałam wyjścia. Zauważyłam, że ten prymitywny i nieprzyjemny mechanizm działa. Stałam się silniejsza i ciągle pracuję nad sobą. Tak nie powinno absolutnie być. Ale lepiej zachować swoją godność niż liczyć na to, że osoba, która jest przyczyną twojej rozpaczy nagle stanie się inną osobą i zacznie wspólczuć i przepraszać.