On ma dziecko z poprzedniego zwiazku - jak zaakceptowac te sytuacje...

Czytam i nie wierzę własnym oczom. Wyszłaś za mąż za zupełnie sobie nie znanego człowieka, tak sobie jakbyś wpadła gdzieś na kawkę? I teraz masz ochotę wyskoczyć? Nie rozumiem. Twoje dziecko nie będzie potrzebować ojca? Tzw. pełnej rodziny? No bo wychodząc za mąż bierze się człowieka z "dobrodziejstwem inwentarza". Jak długo znaliście się przed ślubem, że zdołał przed tobą ukryć fakt posiadania dziecka? I jak sobie wyobrażasz, że "zapomni" o istnieniu tamtego dziecka - to jakim on będzie ojcem dla twojego dziecka? Jeśli się rozstaniecie to ma o nim również zapomnieć? Wyobrażasz sobie, że można wychowywać dziecko nie utrzymując żadnych kontaktów z jego matką? To wydaje mi się zupełnie nierealne. Wiele pytań - nasuwa się konieczność odpowiedzenia sobie na nie a przede wszystkim co dalej? Z twoim życiem, z życiem waszego dziecka i tamtego dziecka też Życzę owocnych przemyśleń

Dziecko Twojego męża jest dla niego tak samo ważne, jak dla Ciebie Wasze wspólne. Nie ma dzieci bardziej lub mniej potrzebnych. Zarówno Wasze dziecko, jak i jego starszy brat potrzebują miłości, troski i opieki. Jako dorosła osoba a przede wszystkim matka powinnaś takie rzeczy wiedzieć. Nie możesz zachowywać się jak rozkapryszona mała dziewczynka, która domaga się by tylko jej poświęcano uwagę. Dziecko Twojego męża JEST, żyje i rozwija się- tego faktu nie zmienisz.

Piszesz, że dowiedziałaś się o tym fakcie dosyć późno. Jeśli byliście wtedy już po ślubie jest to powód, dla którego małżeństwo można unieważnić. A jeśli nie, to cóż- nasuwa się wtedy tylko jedno pytanie.... Dlaczego wyszłaś za mąż za człowieka, którego nie akceptujesz w pełni, razem z jego przeszłością...?

wchodzą w ten związek zgodziłaś się na wszystko,zaakceptowałaś fakt,że ma dziecko.
Przykro mi,ale trzeba było myśleć wcześniej.Teraz pozostaje Ci się męczyć lub rozwieść.
Innego wyjścia nie widzę.

Dziekuje za wszelkie odpowiedzi.
Ale - prosze o wybaczenie -  rozbawila mnie ta o tym, ze nie jestem dobrym czlowiekiem... Moze rzeczywiscie nie jestem...

I moze na przyszlosc niekoniecznie nalezaloby formulowac osady wartosciujace moj charakter. Nie pytalam o to, czy jestem zla czy glupia itp. Pytalam o te sytuacje.

Dlaczego zgodzilam sie na malzenstwo? Istnieje cos takiego jak milosc, Drogie Dziewczyny

To nie jest tak, ze zabraniam mu kontaktow z dzieckiem z poprzedniego zwiazku. Po prostu nie chce, zeby to w jakikolwiek sposob wplywalo negatywnie na mnie i na moje Dziecko. Tak jak wspomnialam, matka jego syna jest osoba konfliktowa, ktora nie przebiera w slowach, obrzuca inwektywami jego, mnie i wszystkich, ktorych tylko moze obrazic. W pewnym momencie zaczela go przekonywac, zeby mnie zostawil i wrocil do niej...
A ciaza, z ktorej narodzil sie ich syn, byla elementem szantazu, zeby go przy sobie zatrzymac - ona jest o 14 lat starsza od mojego malzonka i malzonek byl jej jedynym partnerem, poznali sie tez dosc pozno, bo ona byla juz grubo po 30-tce. Nie udalo sie jej osiagnac celu, wiec nie ustaje w zatruwaniu nam zycia.

Tak wiec nie jest to tak, ze ja jestem ni stad ni zowad zla kobieta:)

A dla malzonka tamto dziecko nie znaczy tyle, ile moze powinno. Przez dlugi czas tamta kobieta zabraniala mu kontaktow z dzieckiem, tak wiec nie wytworzyly sie pomiedzy nim a synem normalne wiezi. Dziecko traktuje go jako kolege do zabawy, i tyle. On moze i chcialby byc autorytem dla tamtego dzieciaka, ale teraz kiedy dziecko ma juz 7 lat, jest to dosc skomplikowane.

Rzecz jasna, nie mozna nazywac tamtego dziecka bratem mojej Coreczki, bo coz, tylko ojciec jest ten sam... I nie chce, zeby Ona byla jakos zmuszana, zeby go poznac... Wszystko w swoim czasie. Tak jak wspomnialam, postac matki tamtego dziecka jest bardzo negatywnym aspektem i mam podstawy, zeby przypuszczac, ze ona bedzie sie starala zachowywac niewlasciwie wobec mojej Corki - a ja chce jej zaoszczedzic przykrych sytuacji. W koncu nie moze odpowiadac za przeszlosc ojca.

I mam przeswiadczenie, ze nikt nie powinien za jego przeszlosc odpowiadac. To on splodzil to dziecko, to on sklamal - choc moze moja reakcja na jego klamstwo powinno byc rozstanie,  ale coz, milosc czasem sklania nas do podejmowania dziwnych decyzji - tak wiec, jego zadaniem jest starac sie zorganizowac wszystko tak, aby nie powodowac "nadmiernych szkod".

Nie jest tez tak, ze calkowicie nie dopuszczam do siebie mysli o istnieniu innego dziecka. Po prostu w dalszym ciagu mam problemy z akceptacja tej sytuacji.

A moj malzonek jest osoba o trudnym charakterze... Walcze z pewnymi jego zlymi cechami, staram sie pokazywac istnienie czegos takiego, jak kompromis, ale jest to trudna walka...

tak jak napisała vinnga - to dziecko jest bratem Twojej córeczki czy Ci się podoba to, czy nie! I wiedz, że córka będzie miała do Ciebie kiedyś pretensje i ogromny żal, że nie umożliwiłaś jej kontaktów z bratem! Ona ma prawo znać swoje rodzeństwo. A Ty jesteś zwykła egoistą i po prostu panicznie się boisz, że tamto dziecko może zabrać Ci męża i zostaniesz sama. I nie pocieszę Cię bo jeśli dalej taka będziesz to on zwieje od Ciebie szybciutko! I tak jak pisała vinnga - przypadkiem nie chciej aby utrzymywał kontakt z Waszą córką bo jego nowa partnerka może sobie tego nie życzyć!

Bandosia-- pierwsze co mi sie nasowa po przeczytaniu twojego posta to:
- widzialy galy co braly- facet od samego poczatku byl nie fair wobec ciebie po oszukal ciebie i nie przyznal sie do posiadania dziecka.
Jak zwykle bywa w tych historiach rozkochal do szalenstwa a potem po wielkim ach wyznal ze jednak nie jest tak kolorowo jak bylo na poczatku.
Bylas zaangazowana , rozumiem ciebie poniekad ale w koncu wiazac sie z dzieciatym rozwodnikiem powinnas brac pod uwage to ze twoj partner zawsze bedzie zwiazany z tamtym domem.
To normalne w takiej sytuacji ze on ma 2 domy i tak jest przez dlugie lata do momentu az dzieci sie nie usamodzielnia i nie dorosna.
Tu piszesz ze ma 7 letniego syna no to musisz byc swiadoma tego ze jeszcze przez 11 lat bedzie na niego lozyl az do uzyskania pelnoletnosci.
Jak byl czas to trzeba bylo sie wycofac--> powiedziec ze nie jestes w stanie zaakceptowac tego faktu ze ciebie oszukal i ze jest dzieciaty--> bo ty nie widzisz siebie w przyszlosci jako macochy.
Od samego poczatku trzeba bylo liczyc sie z tym ze on bedzie w stalym kontakcie z dzieckiem i matka dziecka. Za 2 lata te dziecko bedzie mialo komunie jak ty sobie to wyobrazasz--> ze wlasny ojciec nie bedzie uczestniczyl w waznych momentach zyciowych swojego dziecka i wykresli je ze swojej pamieci i skupi sie wylacznie na tobie???
Jezeli tak myslalas to znaczy ze jestes straszna egoistka i zylas w bledzie--> bo to jest jego syn, plynie w zylach tego dziecka jego krew i on nigdy nie zaprzestanie kontaktow z dzieckiem.
Bo gdyby to zrobil to zalowalby tego do konca zycia.
Powinnas miec w sobie troche wyrozumialosci to jest male 7 letnie dziecko ktore zawsze musi znalezc miejsce w zyciu swojego ojca.
Nie da sie wymazac od tak obowiazku rodzicielstwa.
Skoro tobie przeszkadzaja kontakty meza z dzieckiem z 1 malzenstwa to trzeba bylo odpuscic sobie faceta i poszukac sobie kogos wolnego kto nie ma obowiazkow wobec 1 zony.
Ja mam wrazenie ze ty mialas cicha nadzieje ze po slubie wszystko sie zmieni i twoj maz bedzie skupiony wylacznie na tobie i waszym dziecku. Jednak tak sie nie stalo bo widzisz ze on nadal utzrymuje kontakty z 1 zona i pewnie jezdzi w odwiedziny do syna.
Jestes oczywiscie oburzona ta sytuacja bo w koncu zawsze marzylas o tym aby byl tylko do twojej dyspozycji.
Nie zabronisz mu kontaktow z tamta kobieta i z jego synem bo on i tak sie ciebie nie poslucha, miedzy wami bedzie dochodzilo do spiec, facet w koncu tego nie wytrzyma uzna ciebie za toksyczna i egoistyczna babe i zostawi ciebie.
Bo skoro juz po ponad roku masz dosc tego malzenstwa i ci to przeszkadza to ja nie widze dalszego zwiazku.
Zadaj sobie pytanie czy kochasz meza i chcesz byc z nim.
Jezeli kochasz go no to zostalo ci pogodzic sie z zaistniala sytuacja: zaakceptowac tego syna i matke jego dziecka.
Wiesz nie musisz miec z nimi kontaktu poprostu toleruj ich.
Musisz zrozumiec ze nie jestes najwazniejsza i wszystko nie bedzie sie krecilo wokol ciebie.
Ja jakbym byla na twoim miejscu to bym to zaakceptowala z uwagi na miesieczne dziecko ktore niedawno urodzilas.
Przynajmniej nie odbieraj ojca swojemu dziecku.
Facet jest z toba, widac ze ciebie kocha musisz mu poprostu zaufac i pogodzic sie z losem.
Chyba ze juz go nie kochasz i nie zalezy ci na nim i wiesz ze bedziesz sie meczyla w tym zwiazku to odejdz od niego, ale bedziesz pozniej tego zalowala.
Wiec masz 2 wyjscia:
1. Ratowac swoj zwiazek i pogodzic sie z losem--> po czesci to jest twoja wina bo po jakiego grzyba pakowalas sie w zwiazek z zajetym gosciem, jak sie chcialo miec faceta tylko dla siebie to trzeba bylo szukac faceta bez bagazu, A skoro wzielas z bagazem to musisz wypic piwo ktore sama nawarzylas.
Jezeli tego nie zaakceptujesz to oddalicie sie od siebie i twoje dziecko bedzie sie wychowywalo bez ojca ktory bedzie wpadal raz w tygodniu.
Wiec ja bym wybrala na twoim miejscu mniejsze zlo.
2. mozliwosc to rozwod i szuzkanie sobie nowego faceta skoro tak ciezko jest ci zyc z mysla ze twoj maz odwiedza byla zone i syna. Tylko tutaj duzo stracisz i mozesz zalowac swojej decyzji.

Ja mysle ze musisz zdecydowac sie z partnerem na powazna i szcera rozmowe, niech maz ciebie utwierdzi w przekonaniu ze ty tylko sie dla niego liczysz a tak napewno jest skoro wzial slub z toba i macie dziecko.
Jak by chcial wroci do zony to juz by wrocil i nie zenil by sie z toba.
Jestes poprostu zazdrosna o niego i jedyne wyjscie to szczera rozmowa ktora wyprowadzi ciebie z bledu.

ps: postaw sie na miejscu tego 7 letniego dziecka jak ty bys sie czula gdyby twoj ojciec ciebie olal i nie chcial miec nic z toba wspolnego bo jego nowa partnerka zyciowa zabronila mu kontaktow z toba.
Jakbys sie czula w dniu urodzin gdyby ojciec nawet by ci zyczen nie zlozyl.
Tak smao komunia, wszystkie twoje kolezanki bylbyby otoczone obojgiem rodzicow a ty bys stala sama z matka pod kosciolem bo ojciec mial cie wtedy gleboko w nosie.
Podejrzewam ze zaczelabys nienawidzic macochy z calego serca i mialabys wielki zal do niej.
A pamietaj to jest 7 latek teraz jest ksztaltowana jego osobowosc on wkracza w zycie i do jego prawidlowego zycia jest niezbedny matka i ojciec.
Twoje dziecko jest i tak w komfortowej sytuacji bo ma ojca na codzien a tamte dziecko tylko raz na jakis czas.

No tak. Mogłyśmy napisać - biedna kobieto jakże my Ci współczujemy, że Twój mąż ma dziecko z poprzedniego związku. Może powinnaś je zabić żeby nie przeszkadzało Ci w Twoim poukładanym życiu? Może wspólnie wymyślimy spisek jak pozbyć się tej strasznej "rzeczy" jaką jest dziecko? Jak ono śmiało się w ogóle urodzić?! Przecież to absurd! Źle się zachowałyśmy krytykując Twoje postępowanie, bo przecież każdy ma prawo być egoistą i nie lubić czyiś dzieci my niedobre Polki

chcialas obiektywnej oceny to ja dostalas:P zgadzam sie z poprzedniczka forum nie sluzy do potakiwania i glaskania po glowce. kazdy wyraza to co mysli a piszac taki temat trzeba bylo sie liczyc z tym ze opinie beda niepochlebne.
Gdybys moze zalozyla topik jak to poniewierana przez faceta to odpowiedzi jakie bys uzyskala bylyby napewno inne.
a powiedzenie widzialy galy co braly--> to nie zadny chamski tekst tylko przyslowie, ktore od lat funkcjonuje w naszej kulturze.
A jak o tym nie wiesz to twoja strata:P
Ja na twoim miejscu gdybym pisala prace na taki temat to bym sie zarejestrowala na forum kafeterii--> tam bys miala pole do manewru poniewaz tam poziom niektorych uzytkownikow siega dna:)
Zegnam.

może nie doczytałam, ale mam pytanie, po jakim czasie dowiedziałaś się o synu męża?

Oj, duzo było już na forum zakapiorów, którzy widząc odmienny od swojego punkt widzenia na koniec rzucali tekst: "piszę pracę...", "prowadzę badania" itp. to taka najprostsza próba zachowania twarzy. Różnica między nimi a Bandosią jest taka, że oni robili to umiejętnie, a ściema Bandosi gruba nicią szyta... Zwróćcie uwagę, że post, w którym pisze o swojej pracy jest zwykłą odpowiedzią na nasze posty, jest próba obrony. W żadnym wypadku nie jest wstępem do tego, co napisała w PS.

Więc żegnamy Bandosię. Wprawdzie w karierze naukowej jej nie pomogłyśmy, ale może mimo wszystko coś jej w życiu osobistym zaświtało?

Bandosia, nikt nigdy ciebie nie zrozumie jak nie bedzie w twjej sytuacji. Ja jestm, i ciebie bardzo dobrze rozumie:-)

witam .... nie chce zakładać nowego wątku i napiszę tutaj moją sytuację ...

więc tak poznałam faceta starszego od siebie o 9 lat ... jest bardzo miły , sympatyczny , dobrze czuję się w jego towarzystwie i chciałam żeby coś z tego wyszło ... lecz dowiedziałam się od niego że ma syna ...

teraz nie wiem co mam zrobić ... chciała bym poznawać go dalej , jego dziecko nie jest dla mnie problemem chyba ... ale boje się że to mnie przerośnie , cała ta sytuacja jak poznam jego syna , czy syn mnie zaakceptuje ... ( syn ma 8 lat ) ... miała któraś z was podobna sytuacje ?? ja nie mam dziecka jestem młoda i nie wiem co mam teraz myśleć , co robić ... podzielcie się swoimi opiniami na ten temat ... pozdrawiam ...