Mam taki problem.
Jestem z moim chłopakiem już ponad dwa lata, ale chyba go nie kocham:/ Kiedy go poznałam nie oczarował mnie jakoś specjalnie, ale wiedziałam od mojej kumpeli, że jest porządnym facetem. I rzeczywiście tak jest. Zgodziłam się z nim być, bo myślałam, że może z czasem się zakocham. Poza tym szukałam przeciwieństwa mojego poprzedniego chłopaka. Chciałam spokoju, bo po tym poprzednim związku miałam całkiem zszarpane nerwy. No i popadłam ze skrajności w skrajność, popadłam w nudę.
Wiem, że on świata poza mną nie widzi i wiem, że to ja doprowadziłam do tej idiotycznej sytuacji. Chciałby mi się oświadczyć, coraz częściej wspomina o ślubie, a ja już nie wiem, co mam robić 
Wygląda na to, że nie można zakochać się na siłę On oczywiście ma też swoje wady, które, być może, ja wyolbrzymiam, ale uwierzcie mi, że czasem już nie mam siły udawać przed nim i przed sobą. Denerwuję się kiedy ma do mnie przyjechać i oddycham z ulgą kiedy odjeżdża. W domu zawsze mi powtarzali, że nieważny jest wygląd, pieniądze, nawet inteligencja, byle tylko był dla mnie dobry. Jest dobry, ale czegoś mi brakuje. Czasem przyłapuję się na stwierdzeniu, że on mi się fizycznie nie podoba Kiedy próbuje mnie dotykać, odwracam się i płaczę Ale z drugiej strony mam poczucie bezpieczeństwa, nie muszę być zazdrosna (choć nie wiem, czy to takie dobre), wiem, że mam w nim oparcie. problem w tym, że zupełnie nie mam o czym z nim rozmawiać 
Wiem, że sprawiam mu przykrość. Kilka razy sugerowałam, że na pewno byłby szczęśliwszy z inna dziewczyną, ale on nie chce o tym słyszeć.
Doradźcie coś, proszę...
Podobne tematy
2 2010-12-02 00:14:45 Ostatnio edytowany przez kanapka_1985 (2010-12-02 00:15:38)
ja uwazam ze powinnas bardziej swobodnie zachowywac sie przy chlopaku i mowic o sobie..bardziej otwarcie..
na pewno poczulabys sie z tym lepiej i sama ze soba..
mysle ze wtedy sytuacja sama by sie rozwiazala.. w cudzyslowiu "sama"
Droga Katarino, jeśli sytuacja tak wygląda, jak ją przedstawiłaś to lepiej skończ ten związek. Męczysz się Ty i pewnie on też, gdyż odczuwa dystans, który stwarzasz między Wami. Daj szanse sobie i jemu w ułożeniu sobie życia na nowo. Bycie z nim z litości nie jest rozwiązaniem i długo też nie będziesz sobie wmawiać, że coś do niego czujesz. Kiedyś byłam w podobnym związki ale wytrzymałam tylko pół roku. Też byłam z litości, bo głupio mi było odkręcać to, że się zgodziłam żeby być z nim. Myślałam, że będąc z nim zapomne o kimś innym, ale tak się nie stało. Na pewno to będzie nieprzyjemne, tym bardziej, że tak długo jesteście ze sobą, ale bycie z kimś kogo sie nie kocha nie ma najmniejszego sensu. Niedługo poznasz kogoś kto Ci się spodoba, będzie dla Ciebie bardziej atrakcyjny i co wtedy? Bedziesz go oszukiwać, ale zaraz z nim zerwiesz bo będziesz miała nowy obiekt zainteresowania. Takie zachowanie będzie nie fair. Musisz być wobec niego szczera. Sam już powinien zastanawiać się, co się dzieje skoro jest wobec Ciebie czuły, a Ty płaczesz. Im szybciej skończysz tym lepiej dla Was.
Witaj:)
Jako mloda mezatka moge Ci tylko powiedziec, ze milosc moze pojawic sie z czasem.
A silne emocje od samego poczatku moga z kolei przerodzic sie w zniechecenie i obcosc...
Tak bylo ze mna, a staz malzenski mam niewielki, bo nieco mniej niz 1,5 roku.
Jedyne, co mnie cieszy, to obecnosc Mojej Coreczki, ktora urodzila sie 6 tyg. temu.
Rady starszych nie sa pozbawione sensu... Emocje nalezy czasem odlozyc na bok.
Oczywiscie sytuacji, kiedy nie mozesz zniesc jego dotyku, nie nalezy ignorowac... ale przemysl, jak stabilna i poukladana przyszlosc mozesz znalezc u boku takiego mezczyzny...
Bo na poczatku wszystkie chcemy fajerwerkow, ale potem doceniamy to, co daje bezpieczenstwo.
Pozdrawiam i zycze podjecia udanej decyzji:)
B.
jestem na nie
Katarina87..
W związku trzeba być bardziej egoistą, aniżeli poświęcać się i rezygnować z siebie dla drugiej osoby..
Niestety po jednym nieudanym związku szuka się przeciwieństwa (lecz podświadomie tęsknisz za podobiznami), mówisz że się nudzisz, płaczesz przy nim ?? - i on niczego nie zauważa,
W ogóle nie macie o czym rozmawiać- to jak Ty się z nim komunikujesz ? Jak wytrwaliście te 2 lata ?..
Miłości sobie nie wmówisz, ona się pojawia z zaskoczenia..
Nie bój się odważnych kroków, stagnacja i trwanie w czymś co nie ma sensu jest beznadziejne..
Informuj nas co i jak 
Katarino,odpowiadając na pytanie - myślę, że trzeba to zakończyć i czekałaś zbyt długo. Na pewno bardzo zranisz swojego chłopaka tą decyzją, ale jeszcze gorzej będzie, jeśli będziesz dalej w to brnąć, np. ślub, dziecko, a potem pojawi się jakiś amant, który zawróci ci w głowie....i spowodujesz jeszcze więcej cierpienia dla wszystkich.
Pisałam niedawno, ze chyba nic nie czuję do chłopaka, z którym się spotykam 1.5 miesiąca, napisałam to własnie, żeby nie znaleźć się w takiej sytuacji, jak ty opisujesz. Postanowiłam jednak dać sobie trochę czasu i zauważyłam, że coraz bardziej go lubię - a jego dotyk sprawia mi przyjemność - choć do niczego nie doszło, na razie to niewinne przytulanie. Mamy wiele wspólnych tematów, poglądów i zainteresowań. Ktoś mądry powiedział mi, że nie ma reguły na związek, a od przyjaźni do miłości niedaleka droga. U ciebie jednak sytuacja wygląda źle, nie macie wspólnych tematów i wręcz cię od niego odrzuca Posłuchaj więc siebie, czy jesteś coś w stanie do niego poczuć? Nie możesz byc z kimś tylko ze względu na poczucie bezpieczeństwa, to ważne, ale dla szczęśliwego związku potrzeba czegoś więcej - uczucia (jakkolwiek się je definiuje ;)fascynacji, podziwu, szacunku dla drugiej osoby.
- caameron
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Powinnaś pomyśleć o sobie. Dlaczego godzisz się na bycie nieszczęśliwą? To ma być jakaś kara dla Ciebie? Rozumiem, że nie chcesz faceta ranić ale właśnie to robisz w tej chwili, a będzie jeszcze gorzej. Moim zdaniem, jeśli uczucie nie przyszło przez dwa lata to już nie przyjdzie. a zmuszać się do bycia z facetem, który nie pociąga nawet fizycznie? bez sensu. Jeśli naprawdę uważasz, że jest to wartościowy facet i zasługuje na szczęście to powiedz mu otwarcie: "nie kocham Cię!" na pewno sprawisz mu ogromny zawód ale lepiej teraz niż później, bo im dłużej związek trwa tym ciężej odejść... i im dłużej będziesz robiła mu nadzieję, że kiedyś będziecie małżeństwem, rodziną, prawdziwą parą, tym bardziej go zranisz. Daj mu szanse na szczęście. Będzie Cię błagał i prosił byś nie odchodziła ale przejdzie mu i z czasem znajdzie sobie kogoś, kto go pokocha. Zrób to dla siebie i dla niego...
pozdrawiam serdecznie
Dzięki dziewczyny widzę, że większość z Was uważa, że lepiej nie ciągnąć tego dalej. Ja coraz częściej też tak myślę, ale biorę też pod uwagę to, co napisała Bandosia. Stabilizacja i bezpieczeństwo jest ważne. Tylko może z kimś innym też mogę to mieć, a przy okazji coś jeszcze... Może odrobina ryzyka i niepewności jest dla związku korzystna... Nie wiem, co zrobię. Zaczęłam kombinować, że może dobrze byłoby, gdyby któreś z nas wyjechało na jakiś czas. Ja na razie nie mogę, bo studiuję, ale w wakacje... Może dwa miesiące przerwy pokazałyby, że jednak za sobą tęsknimy?
uwazam ze wyjazd moglby dobrze zrobic tzn..pokazalby Ci czy warto to ciagnac czy tez nie.
jak widac masz watpliwosci co do rozstania.
tylko szkoda ze do wakacji tyle czasu.
On niby wspominał kiedyś, że na wiosnę ktoś miał mu załatwić pracę w Niemczech no i ja się chwyciłam tego pomysłu. Tylko że jak mu zasugerowałam, że dobrze by było gdyby pojechał, to to zadziałało jak hamulec. Wydaje mi się, że o teraz będzie kombinował, żeby zostać. Więc wtedy ja się będę musiała "poświęcić" i znaleźć jakąś pracę za granicą na wakacje. Pod warunkiem, że uda mi się obronić w czerwcu
Odpowiem na pytanie zawarte w tytule - tak, trzeba zakończyć ten związek - mamisz porządnego człowieka, robisz mu niepotrzebną nadzieję. A sama nie masz z tego związku żadnej satysfakcji ani szczęścia. Po co żyć w takim zakłamaniu?