Życie towarzyskie w domu czy poza nim?

Witam... Nie wiem jak inni, ale ja nie prowadzę ożywionego życia towarzyskiego... Czasami ktoś wpadnie na kawe albo my wpadniemy do kogoś... ale nie przywiązuje uwagi do takich spraw jak popularność towarzyska. Nie mam nic przeciwko wizytą znajomych w moim domu, ale wolę żeby mój przyszły gość wpierw zapowiedział swoją wizytę. Wiecie, nie wiadomo w jakim momencie wpadnie

Wydaje mi się że przeniesienie spotkań do kawiarni, restauracji czy pubów to kwestia wygody.. Pieniążków pójdzie tyle samo, co na przyjęciu w domu, a przynajmniej nie ma bałaganu, niespodziewanych incydentów (a to ktoś coś rozleje na dywan, a to ktoś zbije talerz itp.) i na drugi dzień po takim spotkaniu człowiek budzi się w swoim łóżku bez zbędnych dodatkowych zajęć.

Jeśli chodzi o spontaniczne wizyty.. nie przepadam za takowymi. Zdecydowanie preferuję gdy umawiam się ze znajomymi wcześniej, tak, że mam czas na porządki, przygotowanie (np. deseru czy drinków). Wpadanie bez zapowiedzi to poza tym wg mnie spory nietakt..

Olinka, temat jak dla mnie bardzo na czasie , jako że jutro mam urodziny i postanowiłam w odróżnieniu do niemalże wszystkich poprzednich lat nie urządzać imprezy w domu Zaprosiłam przyjaciół do kawiarni. Dlaczego?
Co roku bardzo przykładałam się do wyprawiania urodzin. Z dobry tydzień przed już kompletowałam jedzenie i napoje, kombinowałam, czym by tu ugościć, jak zabawić itd, a w dniu imprezy cały dzień spędzałam na sprzątaniu i przygotowywaniu domu, w tym - w kuchni.
W tym roku zaczęłam studia zaoczne, więc co drugi weekend "kradnie" mi uczelnia, mam sporo stresów w pracy, którą zwyczajowo późno kończę i czuję się zbyt zmęczona na te wszystkie przygotowania. Nie chcę się stresować całą organizacją spotkania, nie chcę stać w kuchni, kiedy tak naprawdę padam z nóg i wolałabym spędzić weekend w domu, po prostu wolę spotkać się z przyjaciółmi i naprawdę pobyć razem, mając wszystko, że tak powiem "podane na tacy"

Pomysł zaczerpnęłam od przyjaciółki, która w maju też zamiast robić urodziny zaprosiła nas symbolicznie na deptak. Wypiłyśmy jakieś winko, pogadałyśmy, pośmiałyśmy się, wręczyłyśmy prezenty, nawet odśpiewałyśmy "Sto lat" i już Nie powiedziałabym, żebyśmy bawiły się gorzej niż na mojej domowej imprezie w październiku, więc jestem zdania, że jeśli się nie ma siły na cały "cyrk" imprezowy to świetnie się można socjalizować w mieście

Ja wolę w domu u siebie albo u kogoś. I tak się to u nas odbywa. Wzajemnie się zapraszamy:-) W lokalu zwykle spotykałam się ze znajomymi z pracy. Bez zapowiedzi mogą sobie wpadać niektóre sąsiadki na kawę, najwyżej zastaną bałagan, nikomu korona z głowy nie spadnie z tego powodu;-) Co do prywatek to często takowe urządzałam, ale bardzo zabawowy klimat mi już minął, tyle że przynajmniej mogłam decydować o muzyce, bo takich typowych dyskotek nie cierpię:-)

Yvette, co do własnych urodzin ja również jestem zdania, że to jest ,,nasz" dzień i ostatnie co powinnyśmy w takim dniu robić to siedzieć w kuchni. Imprezy w lokalach rzeczywiście i wbrew pozorom wypadają kosztowo porównywalnie, a całe przygotowania, pichcenie, zajmowanie się gośćmi, a potem jeszcze sprzątanie nam odpada. Jest to więc zwyczajnie wygodne, a poza tym faktycznie pozwala poczuć, że jest to nasze święto.

Ja zresztą bardzo lubię spotkania czy imprezy w lokalach, na tzw. neutralnym gruncie, które są niekłopotliwe dla żadnej ze stron i gdzie dołączyć można w zasadzie w każdej chwili, podobnie jak i wyjść. Nikt nikogo nie stresuje, nikt na nikogo krzywo nie patrzy, nikt nikomu nie sprawia kłopotu, słowem totalny luz.

Za to niezapowiedziane wizyty w domu bywają kłopotliwe, raczej więc wymagam wcześniejszego zapowiedzenia się, chyba, że jest to ktoś z mojej rodziny, sąsiadka czy jakaś serdeczna koleżanka, dla której nic nie będzie dziwne, ani nie muszę się specjalnie do takiej wizyty przygotowywać. Osobiście też nie lubię nikomu sprawiać kłopotu swoją osobą i również uważam, że po to są telefony, a nawet maile, aby wcześniej się po prostu umówić.

Z drugiej jednak strony miła wizyta, nawet ta bez uprzedzenia, ma w sobie ten urok, że jest w pełni spontaniczna. No chyba, że ktoś wpadnie kiedy mam akurat farbę na włosach albo totalną rozsypkę w domu, wtedy to po prostu jestem zmuszona robić dobrą minę do złej gry, ale... nie jest to niestety przyjemne.

I chyba właśnie dlatego też coraz większe wzięcie mają firmy kateringowe, których usługi nie tylko nie są przecież jakoś specjanie drogie, a jeszcze często przywiozą jedzonko wprost do domu.

W takim razie trzeba będzie jeszcze pomyśleć o dobrej firmie sprzątającej . No i w końcu i tak jednak wyjdzie na to, że lepiej zorganizować imprezę w lokalu.

A ja właśnie lubię te spontaniczne wizyty, takie typowe "wpadanie" - czy to do kogoś, czy ktoś pofatyguje się do mnie. Oczywiście z telefonem - jak to ktoś wcześniej napisał - 15 minut wcześniej. Na takie spotkania mogą sobie pozwolić tylko naprawdę bliscy znajomi, a przed tymi nie krępuje mnie to że nie mam idealnego porządku czy lodówka świeci pustkami. Zawsze mogą kupić coś po drodze Ogólnie podchodzę na luzie do takich spontanów.
Co do ważniejszych imprez, typu urodziny czy imienimy, to też raczej nie bawię się w wielkie przygotowania. Owszem, przygotuję coś smacznego, zrobię większe zakupy ale raczej nie zajmuje mi to tak jak np. Yvette tydzień. Raczej ze dwa dni, uwzględniając sprzątanie.

A nasiadówki pubowe też lubię, zwłaszcza ze znajomymi widywanymi rzadziej.

ja uwielbiam, kiedy ludzie mnie odwiedzają Chyba jestem domatorką i wolę organizować spotkania towarzyskie u mnie w  domku, niż wychodzić na miasto kiedy wszyscy wychodzą spokojnie sobie sprzątam i idę spać

Ja tam lubię domowe imprezy, nawet jeśli się muszę napracować (chociaż w dobie piecyków elektrycznych i zmywarek można sobie zmniejszyć trochę ilość pracy). Ale co do polskiej gościnności typu "czym chata bogata" mam pewne wątpliwości. Zauważyłam to podczas proszenia gości na wesele. W większości przypadków zapowiadaliśmy swoje wizyty. Wchodzimy, a tu herbatka i ciasto. Hmm... No u mnie w rodzinie to zapowiedzianego gościa (a tym bardziej młodych proszących na wesele) wita się ciepłym daniem, wędlinką, ogóreczkami, jajeczkami, jakimś alkoholem (winko, piwko, wódeczka), czymś na słodko itp. Szczególnie, że często były to osoby, które my u siebie gościliśmy zawsze dość suto, albo ktoś, u kogo będę tylko ten jeden jedyny raz w życiu. Nie wyobrażam sobie, żebym ja w podobnym przypadku poczęstowała jedynie herbatą (a też się nam tak zdarzało). Co ciekawe, nie jest to kwestia pieniędzy, bo przykładowo byliśmy też w rodzinie mniej zamożnej i to niezapowiedziani, bo nie mieliśmy do nich kontaktu telefonicznego, a do tego trafiliśmy na zbieranie siana (tereny wiejskie). I co? Chłop wziął torbę i do sklepu, kobitka wstawia wodę, kroi wędlinkę, zastawia stół. W 20 minut siedzieliśmy, jedliśmy i piliśmy. A nie wspomnę też, że zdarzyło się nam nie być zupełnie zaproszonym do domu i prosiliśmy na wesele w drzwiach... Ja jednak pochodzę z tradycyjnego domu i lubię sobie pobiesiadować, więc czasami było mi po prostu przykro.

Olinka, ja bardzo nie lubię, wręcz nie cierpię niezapowiedzianych gości-szczególnie w porze obiadowej!!!! bo nigdy nie wiadomo co robić jeść obiad czy dac tylko dzieciom a samemu siedziec głodnym? czy podzielic na wszystkich!!

mam jedną kolezanke która lubi przyjeżdzac na kawe o 19!!!!! nie pracuje wiec ma w d... ze ja musze połozyc dzieci spać, czy cos zrobić
ja pracuje do 18, wiec w domu jestem kolo 18.30 sorry ale w tygodniu to nie jest dla mnie pora na wizyty!

jezeli chodzi o domówki to tak spotykamy sie jak jest to grono mieszane czy rodzina ja z przyjaciólkami spotykam sie w lokalu, mamy taki ulubiony z rewelacyjnymi sałatkami, tak samo m z kumplami, tylko poza domem

U mnie jest różnie. Czasem się zdarzy jakaś wizyta w domu, czasem ja odwiedzam moje przyjaciółki. Czasem urodziny urządzamy w domu, czasem robimy solenizantowi niespodziankę i zapraszamy na herbatkę do nas, a tu wszyscy czekają z tortem i %;) Raz koledze zrobiliśmy urodziny na działce innego kolegi.  Czasem spotkamy się na campusie akademickim, wyskoczymy na imprezę, na kręgle, bilard, do kina, do kawiarni, herbaciarni, pizzerii, restauracji, do pubu. A czasami po prostu wybieramy się na spacer;)
Co do niezapowiedzianych wizyt to nie lubię takowych, bo ja mam każdy dzien zaplanowany, poza tym zdarza mi się biegać po domu ubranej byle jak, z byle jak spiętymi włosami, mieć w domu bałagan albo uczyć się na kolokwium.

U mnie w domu wizyty gości(zaproszonych jak i niespodziewanych) są dość częste. Mamy bliskie kontakty z sąsiadami,więc na różne imieninowo-urodzinowe okazje schodzi się sporo ludzi i to od wielu lat;) Restauracje nie mają takiego klimatu prywatności,a że mieszkam w średniej wielkości  miejscowości to i znaleźć jakąś przystępną knajpkę byłoby ciężko.
Choć sprzątania owszem-mnóóóstwo ...;/

Odwiedzanie kogoś bez uprzedzenia faktycznie uważam za objaw złego wychowania nawet wśród przyjaciół ale po uprzednim telefonie czemu nie:)
Ja osobiście robię raz na jakiś czas większe imprezy i jeszcze mi się to nie znudziło, wiadomo nie wszyscy robią takie spotkania większe ale też nie wszyscy mają na to możliwości.

OK, zwłaszcza, jeśli ma się ze sobą naprawdę dobre winko każdy gospodarz się wtedy ucieszy...

Dom traktuje jako moje krolestwo. Wstep do niego maja tylko nieliczni i zaufanie.
Nie przepadam za hordami luda zostawiajacymi aleje brudu za soba (szklanki, kubki, talerze plus buty)
Wole wyjsc z domu na jakies spotkanie w gronie znajomych.
No i tez lubie zobaczyc nowe miejsca, zakatki, sprobowac czegos nowego...

Bardzo się cieszę, gdy mnie ktoś odwiedzi. Ale to się wiąże z pewnym mhm.. chyba trochę stresem.
Dużo od siebie wymagam. A to oznacza, że dom musi być na błysk, wszystko poukładane, ogarnięcie, rzeczy pochowane. No idealnie, inaczej czuję się z tym źle
Jeśli są goście chcę ich czymś poczęstować. A więc zabieram się za jakieś babeczki, albo małe ciasto. Jeśli to dłuższa wizyta to jeszcze jakiś obiadek przyrządzam.
Dlatego wybieram knajpę. Bo tam idę i się nie przejmuję. Po prostu miło spędzam czas
Ale to mój problem - zawsze za dużo od siebie chcę

U nas tez zawsze tylko domowe imprezy - lubie przyjmowac gosci choc grono znajomych mam raczej skromne.

Dziś już nie, ale kilkanaście lat temu miałam dwie koleżanki, które kompletnie nie znały umiaru - sądzę, że z nudów. Raz, że zupełnie nie przejmując się tym, że mam już męża, małe dziecko (one wciąż same), dom na głowie, a przy tym studiuję i pracuję, zarówno jedna, jak i druga, potrafiły niezapowiedziane wpadać o dowolnej porze dnia i prawie nocy, a dwa, że czasem niemal codziennie, a do tego siedzieć długimi godzinami. Przyznaję, że choć każdą z nich wcześniej lubiłam, to powolutku zaczynałam mieć po dziurki w nosie, co z czasem przerodziło się wręcz w niechęć, nie wspominając już o niechęci ze strony mojego męża. Wiele razy bywało, że starałam się dać im znać, że jest już późno, jestem zmęczona, czasem wręcz przy nich (każda przychodziła z osobna) zaczynałam brać się za kąpanie dziecka czy inne czynności sugerujące, że wypadałoby się zwinąć, ale one głuche i ślepe. Doszło do tego, że zaczynałam robić uniki, a potem wprost mówić, że nie mam czasu.

Z takich uciążliwych znajomości zwyczajnie wyleczyłam się i dziś po prostu do takich sytuacji nie dopuszczam. Poza tym zrobiłam ostrą selekcję wśród znajomych i są tacy, z którymi jeśli w ogóle się widuję, to wyłącznie poza domem, czyli na neutralnym gruncie.