Jak połączyć naukę, życie towarzyskie i wysypianie się na studiach?

Życie na krawędzi

Oj dokładnie jestem też zdania, że wszystkich tych rzeczy nie da się połączyć. Wydaje mi się, że głównie to zależy od kierunku jaki się studiuje i uczelni, czyli od tego ile się ma nauki podczas semestru, a ile podczas sesji. Pierwszy semestr jest rzeczywiście takim wyrwaniem się spod skrzydeł rodziców, którzy przestają sprawdzać godzinę powrotu do domu. Ale pierwszy semestr to też stres i strach, a więc nauka. Obserwując siebie i swoich znajomych stwierdzam, że im dalej w studia, tym mniej wszystkiego. Mniej nauki, mniej imprez (co nie oznacza: więcej snu)

Ja muszę pogodzić studia dzienne, praca na cały etat i życie towarzyskie, niestety to ostatnie praktycznie umarło....

moim zdaniem można to pogodzić, tylko trzeba wszystkie te trzy aspekty ograniczyć do satysfakcjonującego nas minimum;)
Z tych trzech rzeczy najbardziej lubię spać, więc temu poświęcam najwięcej czasu;) Jestem raczej typem samotnika, tzn, że wolę się ewentualnie spotkać tylko z chłopakiem, albo z jedną koleżanka, a nie latać po klubach, których nie trawię, bo dla mnie to co tam się dzieje to jeden wielki burdel. Jeżeli nie jest się na studiach językowych, albo takich gdzie trzeba się uczyć z zajęć na zajęcia to jest dużo łatwiej w pogodzeniu studiów z innymi atrakcjami;) A np. w czasie sesji trzeba ograniczyć imprezowanie i ewentualnie sen, przez resztę semestru można się całkiem miło urządzić;)
Przykład z wczoraj:
-wstałam o 6 poszłam na zajęcia trwające do 12,potem na dodatkowy kurs (język migowy) do godziny 14.30, potem pojechałyśmy z koleżanką do niej i opracowywałyśmy  materiał na piątek (oczywiście jak typowe studentki na ostatnią chwilę, nie zdążyłyśmy zrobić całości) o 20 już byłyśmy na karaoke. Jeszcze dodam, że u kolezanki jakieś 2 godziny zajęło nam picie piwa i robienie/ jedzenie obiadu, oraz słuchanie muzyki:P. Do domu wróciłam o 1 w nocy, dzisiaj wstałam o 8, o 9.30 byłam na uczelni i kończyłysmy opracowywać artykuły. Babeczka powiedziała, że bardzo dokładnie i skrupulatnie podeszłyśmy do sprawy, czyli pochwaliła nas;) Po zajęciach przyszłam do domu i spałam od 16.30 do 20. Można? można.
Ale i tak uważam, że lepiej bawić się w weekendy, niestety karaoke zawsze jest w czwartek;)

Nemezys, ja do tego wszystkiego dołączam jeszcze prace, a kierunek do łatwych nie należy ( medyczny)
Jak to godzę? Nie godzę, ograniczyłam sen, mój organizm jakoś się nie buntuje przyzwyczaił się, z resztą nie lubię wstawać o 12, zdecydowanie lepiej czuje się jak wstaje o 7. ( wiem dziwne, ale to wiele ułatwia )
Co poza tym? Wyważam wszystko, jak idę na imprezę to nie wracam o 5, 6 tylko np o 1,2 co daje mi 5 całkiem fajnych godzin snu.
Dodatkowo staram się nie marnotrawić okienek na zajęciach - często ten czas jest spędzany bezproduktywnie, a ja zamiast siedzieć to idę do biblioteki, robię pracę etc bądź czytam notatki ( to ostatnie często mi się zdarza) dzięki temu zyskuje czas podczas sesji bo z tego czytania coś tam w głowie zostanie zawsze co powoduję, że nie potrzebuje aż tyle czasu na naukę.

Babieniedogodzisz: studiując na kierunku medycznym dajesz radę z pracą - to podziwiam

Impreza imprezą, ale przeważnie dochodzi do tego kac dnia następnego, który nie wszystkim pozwala normalnie funkcjonować na zajęciach

Jak to się mówi "są rzeczy ważne i ważniejsze" My po I roku mieliśmy imprezę pożegnalną, ale nikt do tej pory nie wie dlaczego zorganizowaliśmy ją akurat dzień przed ostatnim egzaminem - z informatyki. Wiadomo, uczyć się dużo nie trzeba było, ale fakt, że impreza skończyła się o 5, a o 8 już wszyscy przed komputerami robiliśmy zadania był przerażający. Wydech w sali nie do zniesienia, obraz się rozmazuje - wszyscy wychodzili jak najszybciej, ale egzamin dla większości był do przodu

Z tym zgodzę się w 100 % - im więcej zajęć tym lepsza organizacja. Czasami zajęcia od 9 - 17, to wrócę i raz dwa na imprezę się zbieram A jak zajęcia do południa, to jest dylemat - iść, czy nie iść.
Do pracy na kacu iść nie można - to niepodważalny fakt! Na zajęcie - owszem. I to jest właśnie ten plus początku studiów, gdzie człowiek jeszcze o pracy nie myśli

Ja mam też trochę takich znajomych. Pisałam nawet o tym w wątku "Magister magistrowi równy?", bo naprawdę zdumiewające, jak niektórzy mają bujne życie towarzyskie, a przy sesji trochę odpiszą, trochę ubłagają i zaliczą. Za to wspomnienia są
Ja nie mam jakoś nie wiadomo jak ciężko na studiach, zwłaszcza teraz na ostatnim roku, więc to życie towarzyskie kwitnie, ale czasami trzeba zostawić czas na naukę (w tym przypadku pisanie pracy i projektów, co właśnie czynię ), no i na sen - czego dzisiaj nie uczynię

O właśnie; wydaje mi się, że bardziej.... wyspani są ci studenci, którzy mieszkają z rodzicami

Kiedyś to docenią .... że porządnie jadali chociażby.

Na myśl o mieszkaniu z rodzicami i studiowaniu dostaję drgawek. To musi być straszne.

Co do niewyspania... pamiętam że grałem chyba do 3 w nocy, potem wykład był i sobie przysnąłem. Trzymałem w ręku długopis, tą ręką podparłem głowę. I wiecie co mnie obudziło? Jak ta ręka spadła spod głowy i wbiła mi długopis w udo. To było straszne. Głowa o mało z szyi się nie urwała, czołem o mało w blat nie przywaliłem, a tutaj jeszcze "ktoś" wbił długopis w mięsień.

Bardzo duże znaczenie ma samoorganizacja, odkładanie na później nie ma sensu, wiem to po sobie potem tylko dodatkowy stres i gonienie ze wszystkim. Znam życie akademickie i mieszkanie ze znajomymi, wszyscy mieli sesje w jednym czasie i gdy każdy miał w innym czasie. Wszystkiego nie da się pogodzić, czasem trzeba zrezygnować z wypadu ze znajomymi na rzecz nauki, by potem zrezygnować z nauki by iść na ploty do koleżanki Ja musiałam się przestawić na poranną naukę ponieważ wtedy jest najwięcej spokoju, przez większość dnia zdążyłam wszystko załatwić a wieczorem można było sobie pozwolić na wypad na miasto

Ja mam problem ze wczesnym wstawaniem. Zajęcia na 8 rano to zawsze była męka. Mnie się udawało w miarę godzić wszystkie trzy aspekty, ale mnie wiedza wchodzi bardzo szybko, a i studia nie są jakieś koszmarne. Bywało jednak, że miałam dni, gdzie na uczelni siedziałam do wieczora, a potem szłam na 21 na trening karate. Wracałam do mieszkania po północy, zanim się doprowadziłam do porządku było po pierwszej, a rano trzeba było pójść na 8 na zajęcia. Wkurzające, ale do przeżycia. Życie towarzyskie momentami wyglądało tak, że po zajęciach jechałam z koleżankami na konie, po koniach wracałam do domu aby wyszykować się na wyjście gdzieś z kimś. Jak poznałam mojego faceta, to przełaziłam z nim całą noc po mieście, wróciłam przed 6 rano, a potem pomiędzy zajęciami spałam w swoim samochodzie.
Bywało też, że zaspałam na zajęcia na 14 W ogóle prędzej sobie jestem skłonna odmówić nauki niż snu.

Według mnie to kompletna bzdura. Prowadzę dość bujne życie towarzyskie, opiekuję się gromadką zwierząt w domu, studiuję dziennie, pracowałam przez ostatnie kilka miesięcy, wyjeżdżałam w weekendy, czytałam ulubione książki, oglądałam ulubione filmy i wysypiałam się. Nie wiem co studiujesz, ale moje studia nie wymagają nauki na każde zajęcia, aczkolwiek uczenie się systematycznie powoduje, że mam dużo więcej czasu przed sesją. Naprawdę wszystko to da się połączyć, trzeba tylko dobrze wszystko zorganizować, mieć plan i nie dawać się czasopożeraczom typu komputer lub TV : )

Tak, to prawda, ale autorka postu nie sprecyzowała co studiuje lub na co się wybiera, dlatego wypowiedziałam się, jak to jest w moim przypadku : )

Dokładnie tak jak Poziomka piszesz - są takie etapy, gdzie człowiek się uczy - podczas sesji. Po sesji nastaje luz, więc są imprezy i spanie... i tak się to koło kręci. Ja obecnie jestem na etapie imprez i spania, bo sesja praktycznie za mną. Ale jeszcze 2 tygodnie temu chodziłam jak zombie

Jesteśmy w podobnym położeniu Poziomka

Ja do końca czerwca mam wszystko złożyć w dziekanacie, a obrona w lipcu. Więc troszkę więcej czasu mi zostało, no ale teraz już tylko takie czekanie. Szczerze - żałuję, że już koniec studiów. Chociaż z drugiej strony po ostatniej sesji mam już dość

Ja godzę studia, życie towarzyskie i opiekę nad chorą babcią, co jest jak praca na cały etat.

Tzn. życie towarzyskie ograniczam do koniecznego minimum.
Na imprezy nie chodzę, bo zwyczajnie nie lubię, a też nie wyobrażam sobie nieprzespanej nocy z własnej winy. Już i tak często się nie wysypiam.

Babcia zachorowała, gdy byłam na studiach licencjackich (trudnych).
Teraz już nauczyłam się, jak wszystko pogodzić. Ale rok temu jeszcze godziłam pracę.
Wracałam do domu ok.22 zmęczona, a i tak nie mogłam odpocząć.