Mam 19 lat,nie mam chłopaka, a moje zycie towarzyskie jest zalosne

Przeczytałem Twój post z zainteresowaniem, a teraz siedzę już chwilę, myśli się pojawiają i nie bardzo wiem, co Ci napisać.

Właściwie, to sama sobie odpowiedziałaś. Piszesz bardzo ładnie i wcale nie nudno. Można wyobrazić sobie, że jesteś osobą wrażliwą i nietuzinkową. I to już jest wystarczający powód, aby wśród pozorantów nie znajdować odpowiedniego towarzystwa.
W tym świecie, gdzie szybki i łatwy sukces kończy się równie szybko i łatwo, Twoje życie może być zupełnie inne. Jeśli nie spanikujesz i nie pójdziesz w populizm i taniość.

Interesujące życie towarzyskie można mieć, gdy się odnajdzie grupę ludzi o podobnym sposobie myślenia. Ale Ty nie piszesz o samotności. Piszesz o nudzie. Mam na to pewne proste lekarstwo, które w przynajmniej jednym przypadku okazało się bardzo skuteczne.

Jak Ty rozumiesz rozmowę?

Piszę właśnie o samotności. Nie mam znajomych, nie mam z kim gdzie iść. Nie pójde sama do kina, czy do kawiarni, bo czuję się głupio. Czuję się  niedoceniona przez ludzi. Nikt nie zauważa, że jestem inteligenta czy wrażliwa. Wszystkich to nudzi. Żadnych koleżanek, nie mówiąc o zainteresowaniu ze strony płci przeciwnej.

Raczysz żartować tak? Poprawna polszczyzna to wcale nie jest dowód czegokolwiek.

Ja widzę małą, przerażoną dziewczynkę. Niedojrzałą, zamkniętą w sobie i żyjącą przeszłością. Bo taki obraz osoby mi się jawi, kiedy w wieku 19 lat wspomina doświadczenia z podstawówki, które żyją w niej do tej pory.

Może tak pora dorosnąć?

Blablabla333 - piszesz, że nikogo nie znasz, nikt cie nie docenia itp. No trudno, żebyś poznała kogokolwiek skoro siedzisz w domu. Rusz leniwe dupsko z fotela i jak radzi Nata93 zapisz się na jakiś fitness, czy coś innego. Idź do kawiarni czy do kina lub pubu. Nawet sama. A choćby po to, że zawsze stwarzasz sobie w ten sposób okazję do poznania kogoś, uczysz się przebywania wśród ludzi, zawsze będziesz mieć tematy do niezobowiązujących rozmów. A tak to o czym pogadasz? O siedzeniu w domu i wypalaniu oczu od tv/komputera czy książek?

Szczerze mówiąc to nikogo nie obchodzi czy jesteś wrażliwa. Ba - większość uważa to za wadę. Ja również. Dlaczego? Bo w dzisiejszym świecie za tym pojęciem kryje się jedynie nieśmiałość i kompleksy.

A czy jesteś inteligentna? Pobożne życzenia. Osoby inteligentne znają swoje mocne i słabe strony. Pracują nad sobą i pracują nad stwarzaniem sobie okazji do polepszenia swojego życia. Ty nic z tego nie robisz. Po prostu siedzisz zamknięta w swoim własnym świecie licząc na gwiazdkę z nieba albo cud jakiś. To tak nie działa. Nigdy nie działało i nie będzie działać. Książę na białym koniu nie przyjedzie po ciebie, bo nawet cię nie zauważy. Musisz wyrwać się z domu. Chcesz poczytać ulubioną książkę? Ubierz się stylowo, walnij sobie fajny makijaż i idź ją poczytać w kawiarni/pubie. Wiele klimatycznych miejsc tego typu ma swój własny zasób książek. Przy okazji poznasz nowe miejsca i może, powtarzam może, ktoś do ciebie zagada. I wtedy masz okazję błysnąć swoimi mocnymi stronami.

Animuss. Przepraszam, że nie odpowiedziałam na pytanie, ale nie wiedziałam w jakim kontekście pytasz o ta rozmowę. Dla mnie rozmowa jest sposobem na wyrażanie swoich opinii, emocji, a także sposobem na szukanie pomocy i zrozumienia. Do Yoghurta. Jeśli uważasz, że wrażliwośc jest wadą to chyba nie ze mna jest coś nie tak tylko z tobą.

A skąd wiesz, że nie wiem gdzie jest najblizsze schronisko i wszystko co wymieniles?

Och to proste. Dziecinnie proste.

Wrażliwość polega na empatii i otwartości. Otwartości na piękno, na krzywdę, na umiejętności wczuciu się w sytuację. Ty kompletnie nie masz nic z tych cech. Jesteś zamknięta w sobie, niedowartościowana, boisz się wyjść sama choćby na kawę. Jak miałabyś zatem współpracować w ramach wolontariatu z innymi ludźmi, aby pomagać np w schronisku? Jak miałabyś pomagać w organizowaniu zbiórek jedzenia, odzieży, pieniędzy dla zwierząt czy biednych ludzi, skoro boisz się rozmawiać i przebywać z ludźmi? Wybacz, ale te cechy wzajemnie się wykluczają. Znam wiele wrażliwych osób i kilku artystów oraz ludzi działających w różnych wolontariatach. Można wiele o nich powiedzieć, ale nie to, że są samotni czy zamknięci w sobie.

Animus - domyślam się po twoim nicku, że gdzieś tam psychologii polizałeś. A przynajmniej filozofii. Jako "yntelygent" powinieneś wiedzieć, że brak kontaktu z ludźmi skutkuje zaburzeniami. Skoro Blablabla333 była wiecznie wyalienowana (choć wyalienowała się sama), to jej rozwój emocjonalny jest w tyle w porównaniu do rówieśników. Skoro nigdzie nie wychodzi, nigdzie nie bywa, nigdzie się nie udziela, to jak ma rozwijać swoją "wrażliwość"? I przede wszystkim wrażliwość na co?

Dziewczyna ma 19 lat i nie wie co ma zrobić, a chciałaby mieć koleżanki, kolegów, chłopaka może. Sorry, ale Ameryki nie odkryję - jak nie wyjdzie z domu do ludzi, to nikogo nie pozna. Tutaj nie ma czarów. Inteligencją czy rzekomą wrażliwością może skusić potencjalnego partnera, ewentualnie może sobie dobrać podobnych sobie znajomych. Ale nie ma najmniejszych szans ich poznać, póki będzie siedzieć w domu. A do zaniedbanej i zapuszczonej młodej kobiety nie podejdzie nikt, choćby nie wiem jak piękne wnętrze miała. Żyć w społeczeństwie też trzeba umieć. A ryby nie łapiesz na hak, ale na dobrą przynętę. I przede wszystkim nad wodą.

Blablabla333.:: A próbowałaś nawiązać znajomość z osobą o kilka lat starszą?

No nie wiem, może dlatego, że jesteś obłudną kłamczuchą? Piszesz o wrażliwości, a dopiero przyciśnięta do ściany zaczynasz o tym mówić. I najlepsze jest to, że stoi to w sprzeczności z twoimi poprzednimi słowami. Ok, udzielasz się w hospicjum (w co wątpię), a jednocześnie piszesz, że czujesz się niedoceniona i że wyjście do ludzi nie jest dla ciebie proste. Dla mnie to sprzeczność nie do pogodzenia.

Motywu z kinem to nie wspomnę nawet. Jak tak dalej pójdzie, to okaże się, że masz znajomych, którzy cię zapraszają, gdzieś tam nawet od czasu do czasu wychodzisz, ale "to nie jest łatwe", "nie czujesz się swobodnie" itp. Już teraz zalatuje mi to lekkim werteryzmem typowym dla 12-15stolatek.

W szkole miałam bardzo podobny problem do Ciebie - nie umiałam odnaleźć się w grupie rówieśniczej. Z początku, jak to dzieciak, też czułam się z tym źle, jednakże z czasem doszłam do wniosku, że moim jedynym problemem była po prostu zbyt duża dojrzałość. Miałam zawsze bardziej poukładane w głowie, byłam bardziej ustabilizowana emocjonalnie, a co za tym idzie, co innego mnie interesowało i miałam inne pomysły na wypełnienie czasu wolnego. Kiedy to pojęłam, przestałam się dziwić, że się ze mną nudzili i uważali, że niczego fajnego nie wnoszę.

Nie pozwoliłam, aby wspomnienia ze szkolnych murów miały jakikolwiek wpływ na moją przyszłość. Wtedy byłam dzieckiem, teraz jestem już dorosła. Czasy podstawówki nie mają już najmniejszego znaczenia i nie powinny mieć wpływu na to, co jest teraz. Myślę, że te dwa ostatnie zdania, powinny stać się również Twoją dewizą.

Co prawda problemy z nawiązywaniem znajomości wśród rówieśników nie zniknęły. W dalszym ciągu odnoszę takie wrażenie, jakby byli za mną daleko w tyle. Nie mam z nimi o czym rozmawiać, większość z nich nadal uważa, że jestem nudna, więc robię rocznikowi 94 przysługę, i omijam jak się tylko da, ludzi w tymże urodzonych. Nie zmienia to jednak faktu, że mam znajomych. Znajomych dużo starszych od siebie, okrzepłych po hulankach na dyskotekach, z którymi mam wspólny język, w których znajduję zrozumienie. Mam również chłopaka - jesteśmy ze sobą prawie rok, jest ode mnie starszy o 11 lat. Abstrahując jednak od osób, które mam wokół siebie, to najbardziej lubię czas spędzony sam na sam ze sobą. Lubię pójść do teatru w pojedynkę, w drodze powrotnej zahaczyć o ulubiony lokal i napić się czerwonego wina obserwując pędzący tłum za oknem, a potem spacerkiem wrócić do domu. Uważam taki czas za najbardziej konstruktywny, sprawia mi on najwięcej przyjemności. Wtedy wyciszam się i naprawdę relaksuję.

W moim przypadku znajomości ze starszymi osobami były strzałem w dziesiątkę. Coś mi mówi, że u Ciebie może być podobnie, ale musisz pojąć, że żaden obcy człowiek nie zapuka do drzwi Twojego mieszkania z zapytaniem, czy może zostać Twoim znajomym. Musisz otworzyć się na ludzi, stworzyć okazję, aby mieli możliwość Cię poznać. Jeżeli tego nie zrobisz, nadal będziesz gnuśnieć w domu, użalając się, że prawie nie masz znajomych, że Twoje koleżanki mają chłopaków, a Ty nie.

W swoim poprzednim poście zadałam Ci pytanie, dlaczego czujesz się głupio idąc sama do kina czy kawiarni. Co prawda olałaś mnie z góry na dół, ale w ramach konkluzji nawiążę jeszcze do tamtej wypowiedzi.

Nie zbudujesz zdrowej, koleżeńskiej relacji, nie odnajdziesz się w społeczeństwie, do póki nie nauczysz się być sama ze sobą. Znajomi mają swoje życia - swoje rodziny, swoje prace, swoje pasje, swoje obowiązki, swoje problemy i innych znajomych. Nikt nie będzie w stanie zapewniać Ci codziennie optymalnej dawki towarzystwa i rozrywki. Co zrobisz, gdy nikt nie będzie miał możliwości się z Tobą zobaczyć? Zaczniesz z nudów znowu się uskarżać, że nikt Cię nie docenia? Czy masz jakieś zainteresowanie, hobby, ulubione zajęcie, którymi mogłabyś wypełnić sobie czas?

Animus - skończ pierniczyć głupoty, bo z twojej pisaniny nic nie wynika. Nie odpowiedziałeś choćby na jedno postawione przeze mnie pytanie. A tymczasem przyłapałem ją już na dwóch kłamstwach.

Widziałeś kogokolwiek, kto ma problem w kontaktach z ludźmi, kto udzielałby się w hospicjum? Bo to mi zakrawa na bardzo kiepski żart, bo trzeba być bardzo otwartym i empatycznym człowiekiem, aby coś takiego robić. A tacy ludzie nie mają problemów z nawiązywaniem kontaktów. Wcześniej pisała, że nie chodzi sama do kina, potem, że jednak chodzi. No naprawdę...

Podejrzewam, że gdybym dalej drążył temat, to wyszłoby więcej kwiatków tego typu.

W wieku 19 lat wspominanie, że kiedyś tam w podstawówce jakaś koleżanka się u niej nudziła i dlatego nikogo nie zaprasza do siebie, to faktycznie jest szczytem dojrzałości emocjonalnej i wrażliwości. Dla mnie to są jakieś jaja, żeby takim pierdem sprzed tylu lat się przejmować. Wyrazem dojrzałości nie będzie również olewanie interlokutorów. A olała i twoje pytania i pytania Ity. Dopiero przyparta agresywnym tonem moich wypowiedzi raczyła udzielić jakichkolwiek, bardziej szczegółowych informacji. Choć również bardzo oględnych i niewiele wnoszących na dobrą sprawę.

Z resztą...popatrz właśnie na Itę. To u niej możesz mówić o inteligencji, wrażliwości i dojrzałości. Widzisz różnicę pomiędzy nią, sposobem w jaki się wypowiada i treścią jej postów, a Blablabla333 ?

Ja sie przylanczam do zdania Yoghurta.

Jak sie nic z siebie nie daje, to dlaczego ma sie czegos oczekiwac od ludzi? Jak nikogo nie zapraszasz, to wiekszosc mysli, ze ich nie lubisz. Taki signal wysylasz.

O tym kinie, to sie usmialam - przeciez tam sie idzie, zeby zobaczyc film, a nie miec towarzyskie dyskusje. To samo z kawiarnia- jak z nazwy wynika, idzie sie tam, zeby pic kawe i sobie poczytac, pogapic sie na innych ludzi, a niekoniecznie spotkac sie z kims.

Nie ma innego wyjscia z Twojego problem, jak tylko ruszyc cztery litery i wyjsc do ludzi. No chyba, ze wolisz sie nad soba w domu uzalac.

E tam, ja chodze sama do kina, bo mnie denerwuje jak ludzie gadaja i wierca sie podczas projekcji, a do kawiarni ide, zeby byc w fajnym otoczeniu i sobie poczytac albo maile powysylac. Nigdy sie glupio nie czuje. Moze nabralam angielskich zwyczajow? Tutaj sie nikt nie krepuje siedzeniem samemu, nawet z pintem piwa, no bo wlasciwie dlaczego mialby sie przejmowac co sobie mysla ludzie, ktorych nie zna?

ja nie koniecznie byłam empatyczna i otaczało mnie grono ludzi a udzielałam się w wolontariacie... to się nie wyklucza.

Animus - nie zakładam, że żartuje, ale że kłamie i wymyśliła to na poczekaniu. A w tobie widzę kolejnego Nihilistę, czy Sun on cloudless sky. Ten sam pseudo psychologiczno-filozoficzny bełkot, z którego naprawdę nic nie wynika - choć zapewne sam siebie zadziwiasz swoją błyskotliwością, intelektem i oczytaniem. Oraz faktem, że "dostrzegasz więcej niż inni"...choć to jedynie twoja fantazja....

Nie trzeba być geniuszem, aby wiedzieć, że osoby pomagające innym na zasadzie wolontariatu (czy generalnie udzielające się w czynie społecznym w ten czy inny sposób), to osoby bardzo wrażliwe, ciepłe, otwarte, cechujące się dużą empatią i lubiące przebywanie wśród ludzi i razem z ludźmi. To są osoby, które nie robią tego, aby być docenione czy podziwiane. Oni to lubią, lubią kontakt z innymi i tworzenie (jakikolwiek proces twórczy czy ochronny by to nie był). To nie są teorie wyssane z palca. To praktyka. Które z tych cech ma Blablabla333? Żadnej. Ona stroni od ludzi, unika ich, boi się kontaktu z nimi. Jest zamknięta w sobie i wystraszona. Tacy ludzie nie tylko nie biorą udziału w takich przedsięwzięciach od strony organizacyjnej, ale nawet od strony szeregowego uczestnika. Jeśli w ogóle bierze udział to na zasadzie obserwatora.

Osoba udzielająca się w hospicjum bałaby się wyjścia do ludzi? Naprawdę w to wierzysz? Bo to absurd pokroju astronauty z lękiem wysokości i otwartej przestrzeni.

Ależ proszę: w czym takim dostrzegasz jej rzekomą inteligencję i wrażliwość? I nie mam tutaj na myśli wrażliwości na krytykę, bo to nie wrażliwość sensu stricte, a zwykłe przewrażliwienie i niedojrzałość.

Pytanie do ciebie: a zauważyłeś, aby cokolwiek z siebie dawała gdzieś? Jeśli tak, to komu, gdzie i kiedy? Bo ona nawet nie szuka okazji do poznania nowych ludzi, nikogo i nigdzie nie zaprasza, nie inicjuje rozmów zniechęcona kilkoma nic nie znaczącymi wpadkami w PODSTAWÓWCE. I to jest właśnie konkret świadczący o jej lenistwie i niedojrzałości. Próbujesz doszukać się czegoś, czego po prostu nie ma.

maoam - nie zgodzę się z twoim brakiem empatii. Gdyby tak było, to nie założyłabyś swojego tematu "pranie mózgu". Ten problem (wyimaginowanych wyrzutów sumienia) kompletnie by nie zaistniał wtedy...

Póki Blablabla333 nie wyjdzie do ludzi, nie zacznie z nimi przebywać, rozmawiać i spędzać z nimi czas, póty nic się nie zmieni.

Wszystko co mówicie jest prawdą. Zachowuje sie tak a nie inaczej, bo wiele razy kiedyś próbowałam zmienić moje zachowanie, ale nic nie wychodziło, więc stwierdziłam, że nie warto już próbować. Jak już z kimś próbowałam gadać o czymkolwiek to widziałam, że ta osoba się nudziła. Jak byłam na imprezie to nie wiedziałam do kogo mam zagadać. Jestem miła dla ludzi. Jak już zaznajomię się z kimś to oni  i tak nie mają ochoty na dalszą znajomość. Czuję się nieciekawą osobą. Poprostu nie wiem jak to zmienić. Wyjde do ludzi i co? co mam robić, o czym rozmawiać, nie wiem.

Blablabla333!

Po pierwsze faceci nie patrzą się na kobiety tak, aby kobiety widziały, że się na nich patrzą. Zrób sobie eksperyment -- weź na ulicy jakąś laskę i zobacz kto się na nią patrzy. Potem się zastanów, czy ona wie, że ten ktoś się na nią patrzy. Następnie sprawdź, czy ten facet co się tak gapił jest sam czy z żoną.

Po drugie jeśli jesteś przeciętna, to znaczy że jesteś ładna. Ale jeśli jesteś nieszczęśliwa, to faceci pewnie to wyczują dość szybko -- nieszczęśliwa, smutna, skrzywdzona przez życie. Nie musisz być głupią wariatką, ale uśmiech jest wskazany.

Po trzecie -- jak siedzisz dużo w domu, to małe jest prawdopodobieństwo, że spotkasz tam fajnego chłopaka.

Nieprawda, że nikt się nie objerzał. Pytanie -- czy jesteś zadbana? Włosy czyste? Paznokcie zadbane? Czy wyglądasz jak szara myszka albo w wyciągniętym swetrze, glanach i czarnych dżinsach albo w spódnicy po kostki jak żona Boryny z chłopów?

Posłuchaj mamy -- muisisz wyjść do ludzi. Proponuję, abyś zaczęła pić -- na przykład piwo, albo Baileys. Nie musisz palić, ale napić się czasem warto. Jeśli ktoś uważa to za głupią radę, to niech przestanie całkowicie pić.

Też mam 19 lat i też jestem samotna Ostatnio jednak zaznajomiłam się z jedną dziewczyną. Na razie to tylko zalążki koleżeństwa, ale bardzo miło mi się z nią przebywa i rozmawia. Kiedyś miałam więcej znajomych, miałam nawet kilka 'przyjaciółek', ale mam wrażenie, że ta przyjaźń była jednostronna, bo gdy po skończeniu liceum chciałam się z nimi spotkać, nie odpowiadały. I właściwie wszystkie moje kontakty kończą się po paru latach i już nie rozmawiamy. Więc teraz próbuję znaleźć nowe towarzystwo.

To wydaje się takie proste, żeby po prostu wyjść do ludzi. Ale niektórzy nie potrafią tak po prostu podejść do byle kogo i się zapoznać. Ja zawierałam znajomości zwykle z osobami, z którymi 'musiałam' zawrzeć znajomośc, bo siedziałyśmy w jednej ławce, musieliśmy zrobić wspólnie projekt, mieszkaliśmy razem. Zawsze musiała być bardzo odpowiednia okazja. Nie zagadałabym nigdy osoby, która już z kimś rozmawia (chyba, że w pilnej sprawie), bo nie lubię się wtrącać do rozmowy. Podchodzić do kogoś specjalnie po to, żeby porozmawiać, też nie bardzo lubię. Ale pracuję jeszcze nad tym

Próbuję teraz bardziej desperackiego wariantu, mianowicie zagadałam na fb kolegę, który ma bardzo podobny gust muzyczny do mnie. A nóż będę miała z kim pogadać na temat muzyki XP Jeśli nie, to nie ryzykuję niczym, bo poza fb nie widziałam go nigdy. Może spróbuj też takiej taktyki, poznawania ludzi przez internet na podstawie zainteresowań, albo dołącz do jakiejś grupy, np. wolontariatu, żeby być 'zmuszona' do zawarcia znajomości

I przy prowadzeniu dyskusji, najlepiej skup uwagę na rozmówcy. Nie mów dokładnie tego, co chcesz powiedzieć, tylko to, co Twój rozmówca chciałby usłyszeć. Zauważyłam też, że niektóre koleżanki lubią, kiedy je się pyta o coś, o czym chciałyby porozmawiać. (np. niedawno moja współlokatorka kłóciła się z chłopakiem przez telefon, westchnęła, coś powiedziałam o tym, że chłopaki inaczej myślą, ona wyraźnie się uradowała że porozmawiamy o tym, i ostatecznie zdecydowała że on i tak jest kochany). Jeśli nie wiesz, o czym rozmawiać, najlepiej zachęć rozmówcę do mówienia o sobie. Ludzie lubią mówić o sobie.

Czyja to fantazja, to widać, bo ja nigdzie nie pisałem, że "dostrzegam więcej niż inni".  Lubisz poprzekręcać, w imię bełkotu nie pseudofilozoficznego. Ale z tym nihilizmem to jesteś blisko, tyle, że w Twoim przypadku jest nihilizm epistemologiczny (ponieważ nie jesteś w stanie zrozumieć, to myślisz, że z tego nic nie wynika i szlag Cię trafia na myśl, że ktoś może być lepszy od Ciebie i coś jednak z tego "bełkotu" rozumieć).

A oto dowody poprzekręcania cytatów, które były przyczyną totalnego braku możliwości zrozumienia (a może czytasz zbyt pobieżnie):

a w innym miejscu:

Świetny przepis. Możesz w przyszłości próbować zostać politykiem. Będą okazywali, że Cię lubią tak długo, jak długo będą musieli.

Dobrze, że nie znam się tak dobrze na debilizmie jak yoghurt007, który napisał:

Ale widocznie nie przeszedłem specjalistycznego szkolenia dla agentów 007 (to chyba kryptonim pełni szczęścia w kabinach oznaczonych jako OO i WC) oo

Pewnie na tym szkoleniu zrozumiał gównianą pełnię szczęścia: Trust me, when I woke today I had no plans to be so sexy...but shit happens !                Deep in my soul there is a warrior that I'm afraid of...

Teraz lepiej rozumiem niechęć do nihilizmu: pełny nocnik jest najlepszym zaprzeczeniem nihilizmu.

Off top. Off top!

Mailujcie do siebie poza Forum, jezeli chcecie sobie dogryzac.

PS. Masz racje.

Ważne jest, żebyś spróbowała zaakceptować samą siebie, znaleźć swoje dobre, mocne strony. Daj ludziom szansę poznania Ciebie. Jeśli masz jakieś hobby to zapisać się na jakieś zajęcia, tam również możesz kogoś poznać. Trochę wiary w siebie;)