Tak sobie to właśnie tłumaczyłam na początku, ale teraz już nie potrafię tego zdefiniować. Nie umiem nawet nazwać tego, co czuję do mojego męża. Bo jedyne co mi na myśl przychodzi, to niechęć i obrzydzenie. Jesteśmy 4 lata po ślubie, ale znamy się się już 17 lat i zawsze w sumie byliśmy razem, wspólne wakacje, wspólni znajomi. Czasami wydaje mi się jednak, że w ogóle go nie znam. I doszłam do wniosku, że największy błąd, jaki może popełnić dziewczyna, to "latanie" za chłopakiem. To ja się w nim zakochałam i długo czekałam, aż on odwzajemni uczucie. Kiedy znajomi mówili mi, żebym sobie dała spokój, miałam gdzieś ich gadanie, to teraz mam. Czuję się przy nim jak kocmołuch albo kawał drewna. Ja się staram, dbam o siebie, jak tylko mogę, ale w najlepszym wypadku słyszę "może być".Z daję sobie sprawę, że nie jestem miss świata, ale już nie wiem, co mam robić. Kiedy mu mówię, że jestem kobietą i chciałabym być przez niego adorowana i żeby o mnie zabiegał, to mi mówi, że ja to powinnam robić wobec niego. Przed ślubem zakochałam się w innym facecie, ale bałam się odejść, bo musiałabym zacząć całe życie od nowa. A teraz mam męża, który jest dla mnie jedynie współlokatorem. W ogóle mnie nie zauważa. Kiedyś kolega mu powiedział, żeby mnie pilnował i o mnie dbał, bo chyba nie wie jaki ma skarb. Nie odpowiedział mu "wiem", ale "vice versa"- w sensie, że ja też mam skarb, czyli jego. A ja czasami nie mogę na niego patrzeć, znieść jego obecności. Śpimy w jednym łóżku, ale prawie od półtora roku nie kochaliśmy się. W sumie przestało mi to przeszkadzać, bo on zupełnie o siebie nie dba, idzie spać nie myjąc zębów. Ale i tak on uważa, że to moja wina, bo ja powinnam wychodzić z inicjatywą. Najgorsze jest to, że wydaje mu się, że on jest najlepszy, najmądrzejszy i wszyscy powinni wokół niego skakać, jak jego mamusia. Ale w towarzystwie, czy na imprezach zgrywa oczywiście super męża, przytula się do mnie i w ogóle. Chciałabym faceta, który mi powie coś miłego od czasu do czasu, kupi kwiaty, pocałuje i przytuli a czasami zrzuci ze mnie ubranie... Czego ja się właściwie spodziewałam po facecie, który oświadczając się i wręczając pierścionek mówi "masz, przymierz, bo jak będzie niedobry, to trzeba będzie wymienić..." Czy powinnam znaleźć sobie kochanka???
1 2010-10-12 00:22:00 Ostatnio edytowany przez smutna81 (2010-10-12 00:35:34)
Podobne tematy
Przepraszam, ale w którym miejscu tekstu jest mowa o tytułowym rozsądku? Wyszłaś za niego bo chciałaś tego, a może się bałaś? Tylko czego?
Czy powinnaś znaleźć sobie kochanka? Ile Ty masz lat kobieto, że zadajesz takie pytania???!!! Jest Ci źle to odejdź, a potem szukaj nowej szansy na szczęście.
3 2010-10-12 02:04:45 Ostatnio edytowany przez smutna81 (2010-10-12 02:06:49)
Nie rozumiem, dlaczego na mnie naskakujesz, jest mi źle i nie wiem, co mam ze sobą począć a tu jeszcze dostaje kopa w tyłek. To nie jest takie proste. Odejdę i co? Dokąd pójdę? To jest właśnie ten rozsądek, instynkt samozachowawczy. Poza tym jakie znaczenie ma mój wiek? Zwłaszcza dla Twojej wnikliwej psychoanalizy?
Moim skromym zdaniem powinnaś się rozwieść. Znaleźć sobie w końcu faceta, który by Ciebie kochał i szanował. Bo takie życie pod jednym dachem z takim kolesiem jest bez sensu. Ode mnie kopa w tyłek nie dostaniesz 
Życzę Ci dużo szczęscia i siły, żebyś sobie z tym poradziła
- atinasarz
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Jak czasem czytam takie historie - a potem komentaże w stylu rozwieź się, odejdź to ogarnia mnie przerażenie. Bo rozumiem kiedy jest zdrada, przemoc(fizyczna, psychiczna), alkohol to najlepszym wyjściem jest rozstanie , ale w sytuacji gdy mąż zachowuje się "typowo" jak większość mężczyzn z pewnym stażem małżeńskim to zamiast próbować pracować nad związkiem to najłatwiej jest znaleźć kochanka lub rozwieść się - szczerze dla mnie to najłatwiejsza droga nie wymagająca pracy. Ale dość jak to określiłaś"kopania" czas na wnioski.
Moim zdaniem twój mąż zachwuje się jak mąż a nie mężczyzna i ciebie traktuje jak żonę a nie kobietę - miałam ten sam problem. Skoro jestem żoną to już nie trzeba się starać, adorować, mówić czułych słów - po co się wysilać przecież się z tobą ożeniłem to coś znaczy = tak rozumował mój mąż - a ja czułam się zaniedbana, nieatrakcyjna itd.......I wreszcie powiedziałam "kocham Cię ale nie wiem czy chcę w ten sposób przeżyć resztę życia" - podziałało, potem wiele godzin rozmów i długa praca nad związkiem - aż do dziś. Efekt kocham i czuję się kochana, adorowana i atrakcyjna a mój mąż sam stwierdził, że nie przypuszczał że te "drobne gesty" mają aż takie znaczenie dla mnie.
Bo jak mówią Kobiety są z Wenus, a Mężczyźni z Marsa - i żadko rozumiemy się bez słów i wyłożenia "kawe na ławe"
polecam też inny
powinnaś kupić i razem go przeczytać
dr Barbara De Angelis sekrety kobiet
To jedyny w swoim rodzaju poradnik adresowany zarówno do kobiet, jak i mężczyzn, w którym znana, amerykańska psycholog dr Barbara De Angelis przystępnie: wyjaśnia, dlaczego kobiety są takie, jakie są, oraz czego i dlaczego pragną w życiu, tłumaczy, na czym polegają różnice w komunikowaniu się mężczyzn i kobiet, radzi, co zrobić, aby obydwie strony czuły się w związku szczęśliwe, podaje proste sposoby, dzięki którym partnerom uda się lepiej porozumieć.
7 2010-10-12 10:59:40 Ostatnio edytowany przez smutna81 (2010-10-12 11:00:42)
Problem w tym, że ja już chyba nie chce, żeby to on mnie adorował, żeby z nim rozmawiać, żeby coś naprawiać. Nie umiem bez niego żyć, ale to z pewnością przyzwyczajenie a nie uczucie. Skłamałabym, gdybym powiedziała, ze zawsze było tak między nami. Bywały momenty, kiedy było romantycznie, kiedy nawet staraliśmy się o dziecko. Ale wcale za tym nie tęsknię. Nie chcę kolejny raz podejmować tematu "naprawmy swój związek", bo przerabialiśmy to już tysiące razy i wciąż dochodziliśmy do tych samych wniosków. Potem była krótka próba naprawiania i znów to samo. Nie wiem, może to ze mną jest coś nie tak, może zbyt wiele wymagam. Ale ja chciałabym być po prostu szczęśliwa, bo mam tylko jedno życie.Miałam niejedną okazję do zdrady i chociaż z trudem się powstrzymywałam, jednak tego nie zrobiłam. Ja wiem, że on mnie kocha, ale to jest miłość w stylu "albo będziesz moja albo niczyja", bo kiedy poczuł zagrożenie, to nagle mu się pilnie ślub zachciało organizować i nie było mowy, żeby zaczekać, aż skończę studia. Może sęk tkwi w tym, że on jest oczkiem w głowie mamusi, ma dwie sporo starsze siostry, zawsze otaczały go kobiety, nie ma żadnego kumpla, z którym by gdzieś wychodził, tylko same koleżanki. Ja nie mam już siły tego naprawiać, bo wiem, ze znów tak będzie, wypaliłam się już dawno temu, same starania o niego kosztowały mnie wiele wysiłku i łez. Kiedyś się bardzo przyjaźniliśmy i kilku facetów po prostu się zmyło, kiedy zobaczyli, że on jest w moim życiu bardzo ważny (jako przyjaciel).
- iziaaaaak
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Może sosobem na Twoj problem będa jakies wakacje we dwoje? wtedy będziecie mieć czas na wspomnienia, rozmowe 
W tym co piszesz "czuć" Twoj ból, niedocenienie, nie jesteś szczęśliwą kobieta. Nie jestem za rozwodami, ale ja bym nie wyszła za mąż gdybym nie widziała, że facet się stara. Dlatego może lepiej by było się rozstać? Bo co Ci zdrada da? Tylko bardziej skomplikuje sytuacje a Ty nie poczujesz się lepiej.
Nie moge uwierzyć, że przez półtora roku nie kochaliście się. Przeciez oboje macie potrzeby, gdzie je realizujecie?
Spróbuj z Nim porozmawiac na powaznie, a jeśli to nie pomoże odseparuj się od męża, możesz być jeszcze szczęśliwa
Smutna 81, nie naskakuję na Ciebie choć może w Twoim odczuciu tak to zabrzmiało. Ile masz mniej więcej lat, też już wiem, doczytałam się, no i umiem liczyć Na wnikliwą psychoanalizę nie licz, tą zostawiam fachowcom. A kopniak w tyłek miewa czasami i pozytywne aspekty.
Zdania nie zmieniłam. Jest Ci źle to odejdź! Ja odeszłam, ja też się bałam, ale ja też chciałam być szczęśliwa! Przez 20 lat prosiłam o miłość, uwagę, szacunek, partnerstwo, sex. Wypaliłam się emocjonalnie. Szukałam pomocy u psychologa, terapeuty, psychiatry...wszyscy proponowali wspólną terapię, ale cóż z tego skoro mój ówczesny mąż absolutnie nie widział takiej potrzeby. Lekceważył wszelkie objawy kryzysu w naszym związku, łącznie z moim odejściem z sypialni. W końcu podjęłam decyzję o rozwodzie. I choć eks wróżył mnie i dzieciom upadek wszelaki, ja jak na złość świetnie sobie bez niego w życiu radzę I co najważniejsze: JESTEM SZCZĘŚLIWA!!!
Smutna, ja Cię doskonale rozumiem, wiem co czujesz, bo czułam to samo. Tylko to pytanie o tego kochanka wydało mi się takie infantylne. Nie pytaj nikogo czy masz go sobie znaleźć czy nie. Każdy ma swoją moralność, swój kodeks postępowania, swoje poczucie wartości i szacunku do samego siebie. Poza tym kochanek nie rozwiąże Twoich problemów, przez chwilę będzie być może miło i euforycznie, ale co dalej? Kolejny kochanek?
Wiedz,o ile pierwsze niekorzystne wrażenie Ci na to pozwoli, że jakąkolwiek decyzję podejmiesz, możesz liczyć na moją sympatię i zrozumienie.
W jednym przynajmniej się rozumiemy, życie ma się tylko jedno. Ja czasami mam do siebie żal, że połowę z tego już przeżytego poświęciłam na walkę z wiatrakami.
Na samym początku odpowiedziałaś sobie na pytanie dlaczego coś jest nie tak.To Ty zabiegałaś o męża.Niestety równowaga w związku jest lepsza,gdy to mężczyźni o nas zabiegają.Taka stara prawda.Kobiety,zabiegają,wybaczają,zapominają o sobie.Ty też to zrobiłaś.(:
Post zawierał niedozwolony link. Zapoznaj się z regulaminem. Moderatorka Yvette