Jestem sama. Mozna powiedzieć że mam zaledwie 22 lata, lecz nigdy nikogo nie miałam. W społeczeństwie czuje się wyalienowana, wszystkie kumpele są w sparowane i bez swoich facetów nie ruszają się z domu, co skazuje mnie na to że nie mam z kim gdziekolwiek wyjść w sobotni wieczór. Nie mam jak poznać kogokolwiek. A przecież jestem młoda, powinnam szaleć, cieszyć się życiem, doświadczać, kosztować nowych chwil.
Można powiedzieć że nie brakuje mi atrakcyjności. Dbam o siebie. Jednak jestem cicha i spokojna, każdy kto mnie nie zna tak o mnie mówi. Prawda jest taka, że ja po prostu wśród nieznanych mi osbó boję się pokazać jaka naprawdę jestem. Wynika to troche z kompleksów, a troche z wrodzonej nieśmiałości. Niemniej jednak nie mogę powiedzieć żeby płeć przeciwna wogóle się mną nie interesowała. Z tym że ja nikogo nie potrafię dopuścić bliżej do siebie. kiedy widzę że chłopak ma co do mnie określone intencje, po prostu jak tchorz uciekam. Chyba wynika to z faktu że w razie, gdy takowy mi nie będzie odpowiadał, nie będę się umiała wyplątać z kłopotliwej sytuacji. Faceci szybko stwierdzają że ja jestem dla nich odpowiednia, natomiast mi stwierdzenie takiego faktu zajmuje długo czasu. A często tak jest, że po prostu nie zdążę jeszcze osobnika poznać, a już wiem że nic z tego nie będzie i skeślam go, szczególnie gdy mi się za bardzo narzuca.
Nie wiem z czego to wynika. Bardzo duże znaczenie ma dla mnie osobowość partnera, jeżeli spotkam wymarzonego wygląd zewnętrzny schodzi na drugi plan. Problem w tym ze zanim poznam to wnętrze, czasami szybciej się płosze. Wyjściem z tego jest przyjaźń, przeradzająca się w miłość. Jednak faceci nie chcą się ze mną przyjaźnić, uważają to że to poniżające przyjaźnić się z babką do której się podbijało. Wydaje mi się że mam duże wymagania co do facetów, a uwarunkowane to jest relacjami między moimi rodzicami. jakaś szansa dla mnie?
