Nie chce abym do niego przyjechała;/

Być może naprawdę się o Ciebie martwi. 300 km to trochę drogi jest, jakby nie patrzeć. Dobrze,że w ogóle się widujecie, gorzej by było jakby sam nie przyjeżdżał i Tobie zabronił. Wtedy byś się mogła się martwić, o co mu chodzi. Skoro sama twierdzisz, że nie masz podstaw sądzić, aby Cię zdradzał to pewnie tak jest. To normalne, że facet boi się o swoją dziewczynę. Myślę, że samo to,że jeździ tyle km świadczy o tym, że musi mu na Tobie bardzo zależeć

Wydaje mi się, że gdyby samotna podróż i troska były przyczyną, nie upierałby się, jeśli pojedziesz z kolegą.

Może być tak, jak pisze Kobietka48, że mieszka z rodzicami i nie chce, żeby wiedzieli, że jesteście parą (ale wówczas nie jest to dobry objaw, bo mężczyzna w jego wieku powinien być mentalnie oddzielony od rodziców). A może mieszka z inną kobietą?

Możemy teraz gdybać, ale jestem zdania, że powinnaś postawić na swoim. Choćby dlatego, żeby mimo młodego wieku nauczył się traktować Cię jako partnerkę, a nie córkę do opieki.

w tym rzecz , ze około tygodnia temu jego rodzice byli tutaj u jego babci, i mieli wracac w niedziele do katowic , i zadzwonił do mnie w sobote czy nie chciałabym jechac z jego rodzicami do niego.... ja sie zgodziłam nie od razu , namawiał mnie wrecz do tego... i miałam jechac z rano z tego rodzicami , spakowałam sie , ale zadzonił do mnie rano ze jego rodzice zmienili plany i jada dopiero na wieczór  niedziele... wiec pewnie byli gdzies w  nocy w katowicach , a ja musiałam byc ok 13 w poniedziałek u siebie w domu;/  nie pojechałam ...

wczoraj z nim rozmawiałam , zapytałam znowu jaki jest powoód , dlaczego nie moge przyjechac... on znowu powiedział ze sie troszczy , a ja powiedziałam ze wiem ze jest jeszcze jakis inny powód, zapytałam czy kiedys przyjdzie na to czas, powiedział ze tak... ale prosił abym poczekała ze to samo przyjdzie...

czy mam czekac, nie wspominac juz o przyjezdzie ??? czy nadal naciskac ?

nie ma sie czego za pewne wstydzic , jego rodzice sie tu buduja ... on ma samochód , jego rodzice takze... watpie zyby w gre wchodziła sytuacja finansowa ... czy zle warunki w jego mieszkaniu.... chciał sie tu przeprowadzic, nawt na wakacjach był na tydzien czasu tutaj u mnie na okresie próbny w pracy , ale za mała kasy by tu zarabiał... nie jest za bardzo otwarty...ale ja jakby nie patrzec doceniam takich ludzi...

Post przeniesiony:

chyba juz to nie ma sensu... pokłócilismy sie ... powiedział ze wiele robie na siłe ... ze za ciula nam tak nie wyjdzie... mamy "ciche" dni...zawsze chciałam jak najlepiej. pierwszy raz zakochałam sie tak na prawde... zerkam na tel co chwile od 2 dni czy cos czasem nie napisał. spie w jego bluzie... pzynajmniej tak moge go poczuc... gdy zapytałam czy chce byc ze mna powiedział ze tak, ale .... napisałam mu zeby sobie to wszystko jakos przemyslał, i jak bedzie wiedział ze chce tak na prawde byc ze mna niech napisze,dalam mu czas ... nie pisze od 2 dni... chce aby sobie to sobie przemyslał... swiata poza nim nie widze... ma teraz mature, egzamin zawodowy... chce juz zaczac nauke zeby potem nic nie nadrabiac... ale nie potrafie sie wziac za siebie... nie potrafie siebie okłamywac ze bedzie dobrze, bo chyba juz nigdy tak nie bedzie.. czuje bezuzytecznosc i bezradnosc...

czy dobrze robie dajac mu czas? ze go nie katuje smsami ? czy jesli mu zalezy zrobi wiele aby znowu zasmieciło słonce ? ;/

i zostałam sama jak palec... nie odzywa sie... z dnia na dzien jest gorzej... nie spie nie jem... tylko fajka, poduszka , łzy i nic wiecej... jeszcze moja mama była u ginekologa i ma 3 guzy... czasem nie wiem dlaczego płacze... czy dlatego czy dlatego... musze byc silna by pokazac jej ze ma kogos... a z drugiej nie potrafie... mam dosc zycia... skad wziac siłe na przetrwanie ??? jak stanac na nogi ? wiem młoda jestem i jeszcze wielu facetów przede mna , tylko ja nie chce w to wierzyc... tak bardzo tesknie .... nie chce mu nic pisac... dlatego tez pisze tu... w sumie sama nie wiem dlaczego pisze... kazdy ma problemy , na pewno gorsze od nieudanej i nieodwzajemnionej miłosci....

nie potrafie sie pogodzic z tym wszystkim....wrócilismy do siebie ... pojechałam nawet do niego w połowie tego miesiaca... fakt spałam u kuzynki... ale widzielismy sie .. wyjasnilismy sobie pewne sprawy... niby było ok. moja mama wychodzi za maz pod koniec pazdziernika , wiec zapytałam, tak w sumie dla zartów czy pojdzie ze mna na to wesle , byłam pewna ze pojdzie , a on mi odpsał "wiesz ze nie lubie takich imprez ... wiec raczej nie " wie, doskonale ze to jest dla mnie wielkie przezycie , bo nie codzienna sytuacja jest jak masz miec nowego "tate"... nie układa sie mieszy nami od dłuzszego czasu, olewa sobie wiele spraw... olewa mnie. tez nie jestem taka ze bede za nim biegac, ale chciałam troche normalnosci w moich zyciu... to było w czw. tak wszytsko sie to na mnie nałozyło i wybuchłam ... napisałam mu ze mam dosc bycia jego popychadłem, ze nie chce takiego zycia , ze najlepiej bedzie jesli to zakonczymy... na drugi dzien dostałam smsa , ze on zawsze musi byc cierpliwy , ze jak mi cos nie pasuje to od razu zle ... ze ok. zebym mu oddala bluze... przyjechał wczoraj tu do babci ... nic nie napisał czy sie spotkamy , ja tez nic ... tak teraz siedze i czekam az sie odezwie,nie wiem czemu głupia mam nadzieje...próbuje myslec i robic cos zeby nie myslała o nim... ale jak sobie mysle ze on jest 3 domy dalej ode mnie ... szlak mnie trafia... jak przykre jest to kiedy trzeba uswiadomic sobie ze jest sie gówno wartym dla osoby która sie kocha... dla której oddało by sie wszystko co sie ma.... choc tak niewiele sie ma.... ;/