Siostra zawistna i zazdrosna :(

W Twojej siostrze narosły emocje:, a emocje są często, jak rak - rozrastają się  i trudno nam nad nimi panować. Ja tak mam w życiu, że pomyślę np.: ale ona wredna i już mam kilka przykładów jej wredności itd. Tym bardziej, że siostra ma kłopoty, czasem Twoje spojrzenie mogła opacznie zinterpretować. Na pewno bym z nią porozmawiała, szczerze i otwarcie. Przyjęłabym jej krytykę, a nie się broniła i okopywała. Przeprosiłabym,  jeśli czymś nieumyślnym ją zraniłaś. Jej żal, że byłaś inaczej traktowana przez rodziców może być słuszny, pomimo iż wy tego nie widzicie. Ja tak mam z rodziną męża: wszyscy widzą, że gorzej go traktują,  poza jego siostrą i  rodzicami. Ci wręcz twierdzą, że to ich ukochany syn. My się z tego śmiejemy, bo to jest takie żałosne, że tylko śmiech nam pozostał. Z reguły zresztą te drugie dzieci są lepiej traktowane, nawet podświadomie rodzice tak robią. Nie uważam, że sobie zawdzięczasz wszystko: takie myślenie, jeśli je artykułujesz, może ją wkurzać. Wiele zależy od szczęścia, np mój brat nie dostał się 20 lat temu na wf, skończył budownictwo na politechnice. Miał szczęście, bo lepiej być inżynierem, niż panem od wfu itp.

Tylko że mnie męczy, że za każdym razem to ja chce z nią rozmawiać, coś wyjaśniać, wyciągać rękę.. Rodzice mnie faworyzowali, zawsze to ona miała większe możliwości, ktorych nie wykorzystała w pełni. To ona mogła wyjechać na studia do innego miasta, mi pozostało zostać w domu i wybrać studia jakie u mnie oferowali,  zajmować sie domem, rodziną, gotować, sprzatać, zajamowac sie ogrodem wszystkim, więc nie miała zle..

Zawsze nie moge sie doczekać kiedy przyjadą z małym, czekam nawet do północy, gotuje żeby mieli co zjeść. A kiedy już przyjedzie, jest oschła, obrażona.. Ze wszystkimi sie kłóci, z nikim nie może porozmawiac spokojnie i to jest najgorsze.

Ja myśle, że ona sie pogubiła w zyciu, że brak jest poczucia wartości a ja nie wiem jak z nią zacząć rozmowe, żeby mi znów bez powodu nie nakrzyczała w twarz.

Ma problem z emocjami- to na pewno, ale jak jej pomóc? Mama tez nie wie jak do niej trafić, każdy sie o nią martwi i chodzi zadręczony, więc nie jest tak, że to mnie aprobują. Ona chodząc w ciązy była pepkiem świata, ja wiele sie nie odzywam i prawie wogole nie mówie o moim brzuszku..

Chyba nie, ma dobrego męża, ktory nie pracuje by opiekowac sie dzieckiem, ona spełnia sie w swojej pracy. Jej mąż gotuje, sprząta.. Jest bardzo wyrozumiały, wg mnie aż za bardzo..

Jak ją przekonac do siebie? Jak dać nadzieje, że i ona sobie życie poukłada? Że nie musi zazdrościć .. Ona sobie z tym nie radzi..

Z tym, że siostra nie miała wsparcia to sie nie zgodze, bo dla niej rodzice odkładali ostatni grosz, żeby spełniła swe marzenia i wyjechała na studia, to ja siedziałam w kącie cicho i nic nie mówiłam, że ona mogła wybrać swą życiową drogę a ja musiałam zostać z rodzicami.. To nie chodzi o jej niedocenianie, wszyscy szukamy drogi zeby do niej trafić, ja nie jestem osobą kłótliwą, zalezy mi na dobrych relacjach. To ona pierwsza miała wesele, które jej rodzice opłacili, choć była nieciekawa sytuacja materialna. Ja na swoje wesele musiałam już sama sobie wyłozyć na wszystko.. Zresztą nie o to tu chodzi..

Ja chciałabym żeby było jak kiedyś, wiem, że i ona by chciała, ale nie ma odwagi na tyle by się do mnie odezwać. Ja wciąż chodze do niej, do jej synka,  z myślą, że sie w końcu przełamie.. Nie mam już pomysłów.

Z drugiej strony dlaczego mam sie czuć winna? Podam głupi przykład jej zazdrości : w tamtym roku zrobiłam sobie prawo jazdy z odkłożonych wspolnie z mężem pieniązków, ale na raty- ona do dziś zazdrosna o to, niedawno kupilismy na raty mały komplet mebli-ona zazdrosna, jestem w ciąży- ona mówi o drugim dziecku, choć wie, że praca jej na to nie pozwoli.. długo by wymieniac głupie przykłady. Nawet zła jest o to, że mam stałą prace z umową, ona jest na uczelni (choć ma już znakomity zawód i naprawde dobre wykształcenie i uczelnie)...

Powtarzam raz jeszcze, nie miałam zadnego większego wsparcia ze strony rodziców, na nią szły każde pieniążki, jej rodzice otworzyli szanse nauki tam gdzie chciała. Mi przypadły obowiązki domowe, opieka nad dziadkami, rodzicem, całym domem. Ja nic nie obchodziło. Ja sama musiałam sobie radzić, zawsze byłam skryta i zamknieta w sobie, nie narzekałam nigdy..

iziaaaaak
Nie chcę, abyś miała wrażenie, że my wszyscy uważamy, że to ją spotkała krzywda ze strony Twojej czy rodziców. Przyjmuję to, co piszesz.  Sytuacja jest naprawdę kiepska, ale mimo wszystko bym porozmawiała. To, co ona z tym zrobi, może dać Ci odpowiedź, co dalej. Może ona ma wredny charakter i jest po prostu złośliwa, czy zgorzkniała. Od takich kobiet nawet sióstr trzeba z daleka się trzymać. Wiem, że może Cię to boleć, bo to siostra, ale tak bywa. I gdyby rozmowa i Twoje dobre chęci nie dały rezultatu, to bym traktowała ją dobrze (pewno będziecie się spotykać przy okazji np. świąt), ale nie szukałabym z nią kontaktu na siłę. Może, czym bardziej Ty się starasz, tym gorzej ona Cię traktuje. Jest taki typ ludzi, co szanują Cię dopiero wtedy, gdy im dasz po łbie, Twoją dobroć traktują jak słabość. Może to królewna na ziarnku grochu, której zawsze wszyscy z drogi schodzili, bo minę zrobiła niezadowoloną. Dowiesz się tego po rozmowie, jeśli nie będzie chciała rozmawiać albo potraktuje Cię obcesowo, to już wiesz z kim masz do czynienia. Musisz się uporać ze swoimi emocjami, bo na pewno kochasz siostrę itd, ale nie ma co naprawiać świata na siłę. Masz swoją rodzinę i o nią dbaj.