Samotność nie ma nic wspólnego z brakiem towarzystwa.

Niekochanie rozumiem Cię doskonale

Też czuje się samotna. Mam dwójkę dzieci, kochającego męża, a czegoś mi brak. Za lepszą kasą pojechaliśmy na kontrakt. Mąż pracuje, ja siedzę w domu w małym mieście. Nie znam tu nikogo. Mąż pracuje cały dzień, czasami ma imprezy w pracy (bez partnerów). Właśnie jest na drugiej w tym tygodniu Ja mam prace (domową) przez 24h, nie mam gdzie i z kim wyjść bez dzieci.
Mamy pieniądze, zdrowe dzieci. Córka chodzi do przedszkola, a synek jest ze mną w domu. Jesteśmy prawie 5 lat po ślubie.
Brakuje mi bliskości i czułości. Ostatnio mi powiedział, że jest zbyt zmęczony by mnie przytulic, podobno miał ciężki dzień w pracy i następny nie miał być lepszy. Rozpłakałam się. Jak można coś takiego powiedzieć.

Co z tego, że mogę sobie pozwolić na prawie wszystko (zbieramy na większe mieszkanie, więc i my oszczędzamy) jak nie mam się z kim tym cieszyć.

To nie z Tobą jest coś nie tak, jesteśmy po prostu inni. Kobiety potrzebują czuć, a Faceci być. W każdej rozmowie słyszę, że robi to wszystko dla nas, by żyło nam się lepiej. Postaraj się mu powiedzieć co czujesz. Faceci (poza nielicznymi wyjątkami) nie wiedzą, że coś nas gryzie. I niestety trzeba z nimi rozmawiać wprost, bo sami się nie domyśla, o co nam chodzi. Daj Wam jeszcze szanse

pozdrawiam ciepło

Nie nastawiaj się na długotrwałą poprawę.... jak znowu zacznie być gorzej to trzeba rozmowę powtórzyć i przypomnieć o sobie i swoich uczuciach. I tak w kółko
U mnie jest troche trudniej, bo my oboje jestesmy w obcym miejcu. Mąż czasem potrzebuje wyjść i oderwać się od pracy.
Rozmawiamy często i szczerze. Nie umiemy tylko wprowadzić wynikow do naszego życia. Oboje się staramy, ale co jakiś czas emocje biora górę nad wszystkim i z byle powodu warczymy na siebie. Musze wytrzymać jeszcze półtorej roku. Potem oboje bedziemy pracować po 8h, dzieci do szkoły i przedszkola, a wieczory spedzimy wspólnie na zabawą.
Pozdrawiam

Niekochanie.
Jak opisujesz swoje małżeństwo to widzę b.duże podobieństwo,do mojego,ale mój mąż po rozmowach,albo tylko na chwilę się poprawia,albo jest trochę oburzony,bo on to obi dla nas,nie ma czasu na nic.Ja to rozumiem,ale przez to oddalamy się od siebie,ja to już trochę czuję się jak byśmy byli rodzeństwem.Nie kłócimy się zbytnio,nie jest wredny,skąpy itd.ale jest nijak.Brak mi czegoś...iskry jakiejś.Już nawet nie chce mi się z nim gadać,zastanawiam się czy ja z nim chcę być do końca życia,cy wytrzymam tak...

u mnie za to poważny kryzys.Dziś czeka mnie poważna rozmowa,w grę wchodzi nawet rozwód.Oddaliliśmy się od siebie,ja się w kimś zakochałam,nie wytrzymałam i powiedziałam mężowi.Teraz on przez to nie wie czy chce ze mną być....Najgorsze jest to,że mamy prawie 3 letnie dziecko.

Dlaczego to wszystko jest takie skomplikowane....

hej dziewczyny
było miło ale znowu się zaczyna,faceci są bezduszni. Proszę swojego męża o trzy dni urlopu,żebyśmy mogli razem spędzić ten czas i przy okazji uporządkować naszą ukochaną działkę która od dłuższego czasu jest zaniedbana i co słyszę z dnia na dzień "weźmie w przyszłym tygodniu" i tak już z miesiąc. Wczoraj mu wreszcie powiedziałam co o tym wszystkim myślę, że znowu nie ma czasu , znowu będzie marudził ,że nic nie jest zrobione to wiecie co mi powiedział ??"że weźmie od jutra urlop ale za to dzisiaj będzie siedział do późna w pracy. Ja jestem cierpliwa ale moja cierpliwość się kończy!!!!.Powiedziałam mu wczoraj ,że chce iść na studia to się oburzył i powiedział ,że musimy poważnie porozmawiać ale o co chodzi??? na pewno nie o kasę. Co za ludzie o co im chodzi????!!!! najlepiej zamknąć nas w domach i traktować ..... zresztą same wiecie jak.
Nie chce się do tego przyzwyczajać , ja tak sobie życia rodzinnego nie wyobrażałam. Od 7 lat u rodziców i żadnych perspektyw na przyszłość.

Ps.boje się ,że zaczęłam się oglądać za innymi facetami

Taka jest smutna prawda,że nie ma księcia z bajki.On nie istnieje,a pięknie i cudownie bywa tylko przed ślubem,kiedy to facet się stara,kiedy nie mamy kłopotów i zmartwień codziennych,bieganiny z pieniędzmi itd.Potem czar pryska.

U mnie lepiej,ale nie wiem,co z tego będzie na przyszłość.Niestety nie przestałam myśleć czasami o tamtym...
Nadal myślę jak to by było gdybyśmy byli razem...i chyba na tym muszę poprzestać.Nie mam pewności,czy też by czar nie prysnął,a powrotu bym już nie miała gdyby okazało się,że nie jest tak jak myślałam.

Jednak mąż i tak nie ma dla mnie czasu,ale nie mogę mieć o to pretensji,bo potrzebujemy pieniędzy i one same się nie zarobią.

ja niby jestem szczęśliwa mam śliczną córeczkę męza mieszkanie i co z tego nie czuje sie soba jakby wszystko było na mojej głowie bo jest mąż zarabia na dodatek jest marynarzem a ja czasami sobie nie radze sama ze soba