Sama zdradzona, teraz zostałam kochanką

Gdzie Twoje sumienie? Nie wiem, nie mnie to oceniać, tym bardziej, że sama kiedyś zdradziłam. Nie zgadzam się jednak z laurą_www. Przecież tu nie chodzi wcale o to, że mąż Cię zdradził wcześniej. Owszem, może faktycznie podświadomie karmisz się jego winą, ale zwróć uwagę na to, że w tym momencie wtargnęłaś w życie jakiejś rodziny, w której jak sama wiesz jest troje dzieci.

Moje spojrzenie jest krytyczne bo każdy rodzaj postępowania ma swój ciężar gatunkowy. Chodzi o to, że w tym momencie jesteś egoistycznie nastawiona na to co wynika z Twojej nowej relacji. Prawdopodobnie krzywdzisz właśnie dzieci swojego "wybranka". Wydaje mi się, że powinnaś się głęboko zastanowić nad tym co robisz. Pytasz o sumienie, ale myślę, że wcale nie chcesz się nad tym zastanawiać, tylko po prostu trwasz w tym, jest Ci dobrze i wiesz, że nie chcesz przestać... I tu szukasz poparcia, że robisz dobrze.

Nie wiem czy nazwałabym zdradą to co dzieje się między Tobą a mężem, bo wydaje mi się, że nie ma u Was już żadnego związku emocjonalnego. Nie mniej jednak zdradą jest to, co robi "twój facet" swojej kobiecie, z Twoim udziałem. W każdym razie na Twoim miejscu myślałabym bardziej dalekowzrocznie. Czyli najpierw ustaliła kilka rzeczy - typu jak wygląda "ich" związek, jakie są w nim relacje ( choć skoro zdradza, to chyba nie jest dobrze) i przede wszystkim ku czemu Wasze relacje zmierzają. W tej chwili odżyłaś. Co jednak za jakiś czas? Czujesz się szczęśliwa, choć odbywa się to czyimś kosztem. Z drugiej jednak strony to chyba jest tak, że dążenie do szczęścia jednaj osoby, odbiera je komuś innemu...

Wydaje mi się, że zachowujesz się po prostu... po ludzku. Trudno jest aprobować czy jednoznacznie potępiać "związki" tego typu, bo po prostu Ty też masz prawo do szczęścia. Tylko patrząc na to pragmatycznie, pomijając aspekt czyjegoś cierpienia - zrób wszystko tak, by ten związek nabrał sensu innego, niż większość romansów, w których facet skacze z kwiatka na kwiatek obiecując kobiecie gruszki na wierzbie. Tylko w ten sposób pokażesz, że to całe ryzyko i krzywda nie poszły na marne. (jeśli w ogóle można w ten sposób powiedzieć).

Jedna rzecz mnie dziwi: jak to pierwszy facet, którego podziwiasz, przy którym czujesz się kobietą... ??? Na czym w takim razie opierał się Twój związek? No i pytanie, czy w tej chwili konstruujesz nowy na podobnie wątłych filarach...

Wydaje mi się, że brak wyrzutów sumienia to taki jakby "efekt uboczny" tego co Cię spotkało.Jakaś kobieta zrobiła coś takiego Tobie, więc dlaczego Ty nie miałabyś tego zrobić innej?Wyrzuty mogą pojawić się później, aczkolwiek nie muszą.

"Jedna rzecz mnie dziwi: jak to pierwszy facet, którego podziwiasz, przy którym czujesz się kobietą... ??? Na czym w takim razie opierał się Twój związek? No i pytanie, czy w tej chwili konstruujesz nowy na podobnie wątłych filarach...

November, u mnie strasznie wiele spraw z ostatnich 14 lat przewartościowało się w ciągu ostatniego miesiąca.  Doszłam do wniosku, że starałam się kochać kogoś, wiedząc, ze to nie ma przyszłości, wzajemności. Szukałam ucieczki z rodzinnego domu. Zostałam wychowana w niskim poczuciu własnej wartości i to samo miałam w małżeństwie. Nic mi się nie należy. Nic nie jestem warta. Mam się cieszyć, że ktokolwiek chce ze mną być. I tak przeleciało kilkanaście lat.
Nagle się zbuntowałam. Prawie dwa lata temu. Powiedziałam dość i staram się żyć od nowa. Nie szukałam związku. Nie szukałam miłości.

Czemu się angażuję w związek bez szans?
Bo nie wierzę w siebie.
Bo mnie się nie należy pełnia szczęścia.
Bo ja nie będę lepsza niż jego żona, nie chcę przegrać, jeśli by miał wybierać.
Bo nie mam prawa skrzywdzić jego dzieci odbierając im tatusia.
W skrócie bo tak łatwiej, wygodniej.

smutne, ale prawdziwe...

wiem jaka jestem słaba
i mimo szczerych chęci
nie umiem się zmienić
niestety...

Nie zgadzam się z Epilenką. Co to znaczy "masz być sobą"? W czymże to niby ma pomóc, jeśli samemu ze sobą ktoś nie czuje się komfortowo?
Akceptować wad nie należy "mimo wszystko". Nie porównywałabym puszczania bąka do jakichkolwiek życiowych wyborów.
Internet natomiast na nic nie daje odpowiedzi. Tworzą go wszyscy - a wszyscy to tak naprawdę nikt.
Intrygująca, moim zdaniem nie ma idealnego rozwiązania. Nie ma.

Nie ma miłości bliźniego bez miłości do siebie, bez akceptacji, nawet swoich wad. Nie mówię tu o bezkrytycyzmie, ale kiedy się przyjmie ze spokojem, np. to, że jestem słaba, to paradoksalnie właśnie wtedy przychodzi siła i nadzieja na zmianę.
Oczywiście, że chodzi o zdrowy egoizm, bo jeśli dbamy o siebie możemy coś dać innym. Uważam ponad to, że niewiele możemy w sobie zmienić, poza właśnie pogodzeniem się ze sobą. Rozdźwięk  między wyidealizowanym wizerunkiem siebie, a sobą jest właśnie przyczyną bólu. To zauważam w intrygującej i to mnie boli.
Nasze wady są często naszymi zaletami, zależy od punktu widzenia. Ktoś mówi zawsze to, co myśli: wada czy zaleta? W każdym człowieku jest jego indywidualne kryterium, jak powiedział kiedyś ks. Tischer: ,,jest moja prawda, twoja prawda i gówno prawda".
Poza tym uważam, że jest rozwiązanie! Właśnie w zdrowym egoizmie, w odrzuceniu superego: winy, kary, grzechu. To również paradoksalnie nie czyni nas niemoralnymi. To doświadczenie prawdziwej wolności, w której wybieram, czego chcę dla siebie.
I na koniec: judytto33, najpierw zastanów się, co ktoś pisze, a potem oceniaj. Może Ci się nie podobać moje myślenie, ale ja wiem, że działa.

To okropne, ze sa takie kobiety jak ty!! w glowie sie nie miesci. Brzydze sie czyms takim.

judytto33
Widzę, że choć niewiele sama masz do powiedzenia, to za to uwielbiasz krytykować innych. To, wybacz, ale każdy głupi potrafi. Może to ja poznałabym Twoje przemyślenia, chociaż poziom komunikacji masz dosyć  słaby (Twój ostatni wpis i poprzednie są po polsku? - to jakiś asocjacyjny potok). Mój post nie był na temat wolności - moja droga -  i naprawdę trzeba trochę polotu, aby  ode mnie oczekiwać na tym forum definicji tej ostatniej. Uwagi na temat Tischnera i bąka  - Ty rozumiesz, co ja piszę?, bo Twoje komentarze świadczą, że nie bardzo. No i na końcu uwaga o internecie. Nie wiem, o co chodzi - o komunikatywności już pisałam - ale może należałoby najpierw przeczytać, czy w ogóle spojrzeć na polecany artykuł. Ten cyt. przeze mnie jest przedrukiem ze specjalistycznego (piszę, bo nie masz nawyku dyskutować ze znajomością sprawy) czasopisma psychologicznego ,,Charaktery". Zastanawiam się, co Tobą motywuje - kompleksy? Nie lubię osób, które gryznąć w d... tylko potrafią zamiast dyskutować.
To mój ostatni wpis do Ciebie, bo nie my jesteśmy przedmiotem tego tematu.

Witam.Powiem ci ze ja mam podobny efekt i problem jesli chodzi o przeszłosc,która mnie zraniła.
Mój exmąz traktował mnie jak szmate,rządził mną do potęgi,pilnował i kontrolował,starał sie nie odtepowac mnie na krok,pilnował dosłownie wszystkiego co dotyczyło mnie,dlatego wkoncu uciekłam-powiem ci ze ja teraz robie prawie to samo z moim nowym wybrankiem-chcem nim rządzic,kontroluje jak tylko mogę i najlepiej bym z nim była 24h.Wiem ze w  wiekszosci wyniosłam to od exa bo inaczej narazie nie potrafie,a i jeszcze to ze ciągle posądzam go o zdrade bo i ja byłam posądzana. chodzi mnie o to ze na mój rozum to trzeba zamknąc strary rozdział-przeszłosc w jakis sposób bo inaczej my robimy to samo co nam zrobiono-nieswiadomie.

                                                                       Pozdrawiam

intrygująca   napisałaś
"jest z nim cudownie, przy nim po raz pierwszy w życiu czuję się kobietą
i jest to pierwszy mężczyzna, którego podziwiam" 
Za co podziwiasz tego pana , za to że postępuje tak jak człowiek ,który Cie zranił??
Jakie on ma zasady,wartości,Dziś Ty jesteś jego kochanka  juto inna.Teraz błyszczysz w jego oczkach bo dzieli was na jego szczęście i Twoje pól Polski. Bo każdy dzień razem juz nie był by taki fajny.Stań obok swoich uczuc ,które bardzie wynikają z tego co przezyłaś,spojrz racjonalnie co on a Ty jemu mozesz oferować?
Twoje wyrzuty przesłonił egoizm,czy je kiedys nabierzesz moze jak dostaniesz kopa od swojego "przyjaciela" ,albo patelnia w głowe od zonki jego.
Każdy ma prawo do szczęscia po tym co napisałaś,nie zaznałaś go ,ale kobieto nie kosztem innych,nie kosztem dzieci swoich  i jego.

epilenka bijesz brawo dla nabranego egoizmu,zyj chwila wiwatujesz?
No oby kiedys nie znalazła sie w otoczeniu Twojego chłopaka,męża taka co takim wartościom  hołduje bo obie rączki dam sobie obciąć,ze szybciutko zmienisz zdanie i nazwiesz ja dziwka.

epilenka nie ilość słow mówi o inteligencji ,ale ich sens.Mozna kłapac jęzorem o zasłyszanych terminach i nie wnieśc nic sensownego.Czasem wystrczy jedno zdanie -ironiczne czego nie zauważyłąś, a ma wielkie znaczenie i duzy odczyt.

judyta33 doskonale rozumiem Twoje wypowiedzi, natomiast epilenka błądzisz Ty masz problem ze zrozumieniem wypowiedzi odczytujesz dosłownie nie sens zdań judyty.
Zasłaniasz sie filozoficznymi teoriami,o których pojęcia nie masz i wrzucasz je  jak przysłowiowa 'kula w płot"czyli zupełnie w nie w sedno.

Jeśli masz ochote każde słowo judyty rozłoże Tobie na czynniki pierwsze i pokaże sens w mailu może wtedy to ogarniesz ,bo tutaj jak sama zauważyłaś nie miejsce na spory.

intrygująca  sama wiesz,że robisz źle zatem wyciągnij wnioski z konstruktywnych krytyk.Pamietaj nie ten jest przyjacielem co klepie Cie po plecach jak źle robisz,ale ten co Cie za to skarci.

Dunkis, po części masz rację, ale to wszystko jest z jednej strony brane pod uwagę
JA jestem winna? JA będę odpowiadała za ewentualny rozpad JEGO małżeństwa?
ON tez jest osobą myślącą. ON też czegoś szukał i obydwoje świadomie mamy romans. Ja GO do niczego nie zmuszam!  Jestem egoistką i tu masz rację. I cieszę się z tego - wreszcie myślę o sobie! Nie szukam poparcia, jak Ci się wydaje. Niczego nie robię w odwecie, ani z premedytacją. A może i dla Ciebie wyrzuty sumienia to błahostka...

Może po przeczytaniu tego artykułu zrozumiesz mój tok myślenia:
http://kobieta.dziennik.pl/twoje-emocje … -meza.html

Miałem napisać emaila, ale powiedziała byś, że tchórzę. Tak naprawdę życzę Wam - tak Wam powidzenia, tylko że uważam, że powinniście zrobić to ciut inaczej. Owszem zgadzam się że rozpad małżęństwa to nie moment, gdy zostaje ogłoszony rozwód na sali sądowej. Tylko rzeczywisty moment gdy nie ma sobie niczego do powiedzenia, o ile zostanie to wypowiedziane na głos, tak by nie było wątpliwości. NIe wiem czy jesteś winna ewenttualnego rozpadu jego małżeństwa. Sama to oceń. Jeśli jesteś niewinn, nie byłaś ani katalizatorem, ani osobą która pomogła mu podjąć taką decyzję, a rozpad tam po porstu był zanim się pojawiłaś inie było kompletnie szans na ratowanie tamtego, to nie jesteś winna. Ale jeżeli nie spełniasz choć jednego z tych warunków lub warunki, który mogłaby postawić jego żona, dokonanego, czy też przyszłego to jesteś winna.Pytanie jak sobie z tym poradzicie. Ale pamiętaj o jednym że czasami powieszenie na kijku marchewki to kuszenie i wygrasz tutaj dysputę z każdym , kto będzie chciał obrócić to w zmuszanie, ale .. pozostaje taki pewien dyskomfort. Jeżeli się myliłem co do tego czego tu szukasz, to za to przepraszam. może po prostu potrzebowałaś się wygadać. Co do moich wyrzutów .... to co pisałem wyżej nie jest zupełną teorią dla mnie. Mam żonę, która niecały rok temu powiedziała mi że odchodzi odemnie z dziećmi, że między nami nic nie ma, dowiedziałem się że ma kochanak kochanka, że to koniec, nie ma odwrotu. Dziś nadal jesteśmy ze sobą razem, uważam że jesteśmy szczęśliwi, przeszliśmy wiele zmian, kosztowało nas to sporo pracy. Ale kochamy się prawdziwi, ja co prada o tamtym nie potrafię zapomnieć, ale wybaczyłem. Codzień czuję jego oddech na karku, nie jest to łatwe. Ale uwierz jestem szczęśliwy i wiem co to miłość, ona też to powtarza i widzę to w jej oczach. Dodatkowo teraz wiemy, że skoro tamto nas nie złamało i udało nam się to przetrwać, to pozostało niewiele rzeczy które by nas mogły rozdzielić. Na szczęście jej kochanek, mimo że wyznawał jej miłość, powidział że krzywdzi go że go zostawia, podejmując decyzję że chec być ze mną i próbować, okazał się tchórzem, mimo że zapewniał że będzie o nią walczył nie zrobił tego. Nie wiem co by było gdyby było inaczej. I pewnie bym się nie dowiedzielibyśmy się nigdy ile dziś mamy i ile byśmy stracili. Ale cóż masz swój punkt widzenia. Obojętnie co zrobisz, postaraj się by wyrządzane przez Ciebie kiedykolwiek krzywdy były jak najmniejsze, wobec siebie samej również.

''z mężczyzną którego teraz kocham nigdy nie stworzę rodziny" i myślisz że będziesz bezpieczna,że nic złego Cię nie spotka bo nad wszystkim masz kontrole.Wierz mi ,że nie możemy wszystkiego kontrolować nie wszystko możemy przewidzieć.Zrezygnowana ma rację -ten facet postępuje tak samo jak twój były partner i to dałoby mi do myślenia.Czy on jest wart Ciebie?Mówisz że go kochasz a więc jest z Twojej strony jakieś zaangażowanie.Chciałabym zapytać co czujesz kiedy wracasz po spotkaniu z nim do domu?Czy ten facet z którym się spotykasz jasno mówi Ci o charakterze waszego związku?

Witaj, napisanie do mnie na priva miałabym odebrać jako tchórzostwo? Ja nie jestem taka.
Powinniśmy "to" zrobić ciut inaczej, czyli jak?
jestem bardzo ciekawa Twoich rad...

Ciebie było na to stać, a ja już nie chcę się do końca życia oglądać, czy mój mąż znów sobie kogoś nie znajdzie. 14 lat razem i wiele przykrych chwil. Ja chciałam dobrze zbyt wiele razy. Dla mnie rodzina była czymś najważniejszym, o co się walczy do końca. Dopiero teraz wiem, że to było kosztem mnie samej. Ja też wybaczałam i też nie potrafiłam zapomnieć. Teraz jest mi to kompletnie obojętne co mój mąż robił a tym bardziej co robi. Tak naprawdę dopiero teraz zapomniałam.

Od tych wakacji potrafię patrzeć na siebie jak na kobietę, która ma prawo wymagać. Zawsze wiedziałam czego chcę ale też zawsze wiedziałam, że nie mam prawa do tego dążyć.
Coś się we mnie złamało. Poznałam kogoś, kto mnie dosłownie zwala z nóg.
I pierwszy raz nie wahałam się ani chwili. I niestety zakochałam się.
Nie zawsze jest łatwo. Wiem też, że nie dostanę nic więcej.
Ja też chciałabym mieć pełna rodzinę, kochającego męża i jeszcze dzieci...
Mam dużo. Ale nikt nie ma wszystkiego...

Naprawdę nie chcę się na nikim odgrywać.
Nie wiem, czy czytałaś cały post.
Co do mojego sumienia - zawsze się nim kierowałam, ZAWSZE!
A teraz w tej jedynej kwestii zanikło...

Ja się nie pytam w tym poście o to jak się będzie czuła jego żona, jeśli kiedykolwiek się dowie...
To tak naprawdę jest kwestia pomiędzy nią a mężem.
Czy byłabym ja, czy inna, jaka to dla niej różnica?
To oni mieli problem, ze on się wdał w romans.

Zaraz pewnie odezwą się tłumy złych na mnie kobiet
Ale ja naprawdę wiem o czym mówię!
Ja już to przeżyłam!

intrygujaca,dlaczego weszlas w uklad z zonatym ?przypadek czy moze wlasnie jego obraczka byla magnesem?
pytam,bo byc moze jest tak,ze role kochanki podswiadomie kojarzysz z kobieta lepsza(w cudzyslowie) przez to,co przezylas i dla Ciebie samej jest to byc moze forma dowartosciowania sie.podrzucam taki pomysl,bo jak potoczy sie Twoja relacja z tym facetem-nie wiem,ale niskie poczucie wlasnej wartosci może pozostać w Tobie,a życie jest jedno. wg mnie uswiadomienie sobie dlaczego jest juz polowa sukcesu w rozwiazaniu problemu.