Czy chcecie mieć dzieci?

Owszem, kiedyś na pewno bym chciała.Nie ma chyba nic piękniejszego niż widok własnego upragnionego malucha

Ja bardzo chcę mieć dzieci.
Albo jedno albo dwójkę, już mam nawet potencjalne imiona na kiedyś
Myślę że jeśli znajde dobrego faceta zostanie moim mężem to tak w wieku 27 lat będę chciała mieć już Skarbka małego

Dzieci? W bardzo późnej przyszłość albo wcale.
Nie jest to dla mnie sprawa priorytetowa, może dlatego, że ostatnio wszystko widzę w czarnych
barwach - w razie rozwodu, rozpadu związku etc. to właśnie dzieci cierpią najbardziej.

Na dzień dzisiejszy  nie czuje potrzeby posiadania dziecka ...może się kiedyś zmieni, może nie...nic na siłę

Oboje z mężem bardzo chcemy mieć dzieci, najlepiej dwójkę. Mój instynkt macierzyński już się uaktywnił jakiś czas temu, ale na razie czekamy, chcemy skończyć urządzanie mieszkania a poza tym zaczynam studia, więc chciałabym odczekać jeszcze z rok, może dwa. Oczywiście jakby zdarzyła nam się 'wpadka' to nie byłby to dla nas problem, bylibyśmy na pewno szczęśliwi. Nie jestem typem 'Matki Polki', ale uważam, że pełna rodzina składa się z rodziców i dzieci, jest to dla mnie oczywiste, że będziemy mieć dzieci.

Pewnie że chcę, czwórkę szkrabów
Ale z drugiej strony nie uważam posiadania dzieci za sprawę priorytetową, a już na pewno nie w tym momencie. I może uznacie to za dziwne, ale nie uważam że dzieci nadają sens życiu - to ja sama sprawiam że moje życie ejst wartościowe, a dzieci to tylko jeden z jego elementów.

Ja niestety taką optymistką nie jestem, pomimo mojego wieku. Po 1 trzeba miec odpowiednie warunki i kasę, bo nikt nie chce zeby dziecko cierpiało albo było biedne, po 2 odpowiedzialny partner, który bedzie pomagał kobiecie w wychowaniu dziecka i sie nim rowniez zajmował a nie tylko lezał na kanapie oraz czlowiek którego jestesmy na prawde pewni,  po 3 niestsabilnosc dzisiejszych czasów - rozwody, czesta zmiana pracy, nieporozumienia, bieda, nikla pomoc panstwa rodzicom, brak wsparcia ze strony rodziny,  mnie przeraza i odstrasza w podjeciu takiej ważnej decyzji.

Nie rozumiem tez wypowiedzi ze dzieci sa sensem zycia. Dla mnie sensem jest milolsc, przyjazx, mozliwosc samorealizacji, pasja. Dzieci są jakims uzasadnieniem naszego istnienia, lecz tych sensów życia jest wiele.

Chcę mieć dzieci, z moim chłopakiem marzy nam się trójka. Najlepiej dwie dziewczynki i pierwszy chłopiec. Ale to tak na prawdę bez różnicy najważniejsze aby urodziły się zdrowe.
Tak za 6-7 lat byłoby idealnie. Życie pokaże.

No, bo nie ma to jak starszy brat.

Ja zanim swojego dziecka nie miałam, nie lubiłam tych małych szkrabów.
Instynkt macierzyński odezwał sie, i jest córcia. Wszystko się zmieniło, uwielbiam dzieci, a one mnie.
Teraz myśle o jeszcze jednym, by miec dwójkę, ale sytuacja mi nie pozwala, ale nie mówię, ze to sie nie zmieni

Ja jak byłam bardzo młoda 12-13 lat uważałam, że nigdy nie będę mieć dzieci. Myślałam tylko o tym, żeby mieć piękny dom w przyszłości, fajny samochód i moje marzenie-stadninę. Ale poznałam faceta, przy którym czuję się bezpieczna, kochana, potrzebna i z nim wyobrażam sobie mieć dzieci i to nawet trójkę.

Zwyczajnie dorosłam do tych myśli.

Zyjemy XXI wieku, antykoncepcja już nie jest tematem tabu. Dzieci mozemy sobie zaplanować, czy chcemy czy nie by siebie nie krzywdzić i dziecko.

Z drugiej strony jak bedziemy czekać, az sie "dorobimy" życie w młodości nam moze szybko przeminąć na odmowie przyjemnosci, bo przeciez bedziemy sie dorabiać dla dziecka którego jeszcze nie ma.

Myślę, ze do macierzyństwa trzeba dorosnąć. I myślę, ze najlepszym wiekiem dla kobiety na urodzenie dziecka jest 26-30, kiedy zaczerpniemy jeszcze cos innego z życia niż same pieluchy

Miec dziecko to jest cos pieknego. Nie patrzcie na to tak ile to kosztuje, ile trzeba z siebie poświęcić. Moze popatrzcie tak, że dajecie komuś życie, oczy, uszy, język, by poznal świat. Że kiedyś bedzie taki jak Wy teraz, moze miec nawet te same dylematy czy zakladać rodzine czy nie. Wasze serca w dziecku serce

Dom nie jest koniecznością. Moja mama wychowała mnie i siostrę w malutkim mieszkanku. w domu mojej babci. Nie potrzebowała do tego domu, czy osobnego mieszkania. Było ciasno, ale to nie znaczy, że warunki były beznadziejne.

Do posiadania dzieci trzeba być przygotowanym głownie psychicznie, nie finansowo. Takie jest moje zdanie.

Dzieci będę chciała mieć na pewno niezależnie od tego czy się wybuduję, czy będę miała oszczędności.

Dzieci nie rozumieją tego co rodzice nie potrafią mu wytłumaczyć.

małe dzieci takich rzeczy nie rozumieją, raczej tupią nózkami, bo chcą mieć nowa zabawkę. Moje 10 letnia już siostrzenica kompletnie nie pojmuje takich rzeczy, po prostu cos chce i już i nie jest to kwestia wytłumaczenia. W tym wieku po prostu dzieciak tego nie zrozumie i już.

No tak wstawiłam zły temat, prosze administratora o zmianę na: Czy stać Was na posiadanie dzieci?

Mi nie chodzi o willę z basenem i pełne konto w banku...

Pisałam, że chcę być przygotowana finansowo - chcę spłacić kredyt, którego zostało mi kilkanaście rat. Mieszkaniowo - jesteśmy w trakcie urządzania mieszkania i wolałabym zamieszkać z dzieckiem u siebie jak już będzie wszystko gotowe. Poza tym mam dopiero 22 lata i wiem, że na dziecko mam jeszcze czas. Nie chcę robić zawrotnej kariery i nie wiadomo jak się dorobić, ale chcę mieć coś na start, żebym to ja z mężem mogła utrzymać nasze dziecko a nie prosić o pomoc rodziców. Chciałabym móc zapewnić dziecku dobre warunki do życia, do rozwoju. Nie luksusy.

Wydaje mi się, że podchodzę do sprawy racjonalnie. Nie mam ciśnień, że już muszę mieć dziecko, ale też nie chcę czekać do czterdziestki. Niestety teraz dużo kobiet goni za karierą, za pieniędzmi i budzi się w wieku 40 lat i nagle chce mieć dziecko...

Ja chyba nie zdaze do 40 stki bo warunki mi nie sprzyjają, wcale nawet nie chodzi o wille z basenem, bo taka materialistka nie jestem..:(

Bianka, spoko, każdy ma swoje zdanie i tak sobie zycie układa po swojemu. Oby każdemu wyszło jak najlepiej...

Tak, nawet jeśli mi zejdzie do 40 stki  to  zrobię wszystko by zrealizować plany. A jak zdecyduje sie na dziecko w poźnym wieku to tez dam radę Opinia czy ponaglanie innych to źli doradcy Na to wychodzi ze kazdy musi znac swój czas i już.

Każda kobieta jest inna, każda ma inne priorytety i pomysł na życie. Nie każda kobieta chce być matką, dla innych macierzyństwo jest priorytetem. Dla mnie na chwilę obecną nie jest. Są kobiety, które obiektywnie nie mają warunków ku temu aby mieć dzieci, ale je mają, kochają i są szczęśliwe. Nie można uogólniać. Nie każda kobieta, która czeka do czterdziestki z podjęciem decyzji o dziecku jest materialistką, dla której liczy się tylko kariera. Ile kobiet tyle przypadków. Każda matka chce dla swojego dziecka jak najlepiej i tak naprawdę nie ważne ile zarabia, ilu metrowe ma mieszkanie itd., ale to czy potrafi wychować dziecko na wartościowego człowieka, czy potrafi dać mu miłość i warunki (emocjonalne) do prawidłowego rozwoju. Reszta to sprawa drugorzędna, która może pomóc, ale nie zastąpi miłości i mądrego wychowania.

Chciałam mieć dwoje ...Skończyło się na jednym i raczej tak zostanie.Czasem zastanawiam się czy byłaby to dziewczynka czy może chłopczyk ,jakie miałoby oczy i takie tam.Mam poczucie żalu że nawet z tego musiałam zrezygnować ...

Mi i mojemu mężczyźnie marzy się czwórka a nawet i piątka dzieciaczków i jeśli zdrowie i finanse na to pozwolą to chcielibyśmy mieć tak liczną rodzinkę. W grę wchodzi również adopcja, bo uważamy, że to cudownie byłoby ofiarować miłość, ciepło i dom komuś kto bardzo tego potrzebuje, a został tego pozbawiony. Oboje z narzeczonym wprost uwielbiamy dzieci i zgodnie twierdzimy, że one będą sensem naszego życia. To musi być wspaniałe- wychowywać dzieci, przekzywać im wartości życiowe, rozmawiać z nimi, śmiać się, bawić. Tak bardzo chcielibyśmy się już realizować jako rodzice, ale chcemy mieć dzieci dopiero po ślubie, czyli za jakieś 2 lata. Urodzenie dziecka to jak dla mnie cud i czekam na to z niecierpliwością

ja z poczatku nie chcialam dopiero jak szkole skoncze czyli za 3 lata ale moj chlopak wyszedl z inicjatywa ze by chcial i dla niego odstawilam tabletki i tez mi sie dzidziusia zachcialo i juz mam 4 miesiecznego szkraba i marze jeszcze o dziewczynce ale to juz na pewno jak szkole skoncze

Ja mam już jednego syneczka. Mimo tego, że mój poród był baaardzo długi, z komplikacjami i bardzo cierpiałam to już na trzeci dzień po porodzie stwierdziłam, że mogłabym przejść to jeszcze raz Nie dlatego, że jestem masochistką i lubię się męczyć, ale dlatego, że gdy po raz pierwszy wzięłam na ręce moje dziecko zalała mnie taka fala miłości o jakiej istnieniu nie miałam pojęcia:) Dlatego wiem na pewno, na szczęście mój mąż również jest tego zdania, że jak tylko synuś będzie miał jakieś trzy, cztery latka, zabieramy się za następne Macierzyństwo to coś niesamowitego i nie zamieniłabym tego czasu na nic innego. Mam nadzieję, że życie tak nam się ułoży, że będziemy mogli pozwolić sobie na co najmniej trójkę dzieci.

Tez jestem mamą i choć urodziłam synka będąc na piątym roku studiów, a mój mąż zarabiał wówczas bardzo małe pieniadze - to nie zamieniłabym tego bardzo ciężkiego okresu na żaden inny. Dzięki temu, ze wtedy nie było łatwo i ledwo starczało pieniędzy, nawet bardzo ledwo, to teraz doceniam  to, że jest lepiej.  A nasz synuś jest zdrowym, grzecznym i mądrym chłopcem,  zaczął właśnie pierwszą klasę i jesteśmy z niego bardzo dumni.

ja chce adoptowac 2 dzieci, na razie ciesze sie moimi dwiema siostrzenicami, czasami tez moim siostrzenciem, bo nie ma kontaktu z moja siostra cioteczna, mama malego

gadula tez chcialam dziewczynke i nawet do polowy ciazy bylam pewna ze to dziewczynka bedzie bo "objawy" na to wskzywaly az tu nagle gin powiedzial : bedziece miec syna i w tym momencie sie zalamalam ale teraz oczywiscie kocham go z calych sil i nie wyobrazam sobie innego dziecka. Aczkolwiek mam nadzieje ze nastepna bedzie dziewczynka

Kiedyś na pewno, choć sobie tego nie wyobrażam xD

Jedno z moich naj, największych marzeń... I podobnie jak przedmówczyni minimum trójka O ile będzie mnie/nas stać je utrzymać:D

Witam

Ja na ten czas nie chcę mieć dzieci. Co nie znaczy, że nie będę ich miała, bo może kiedyś poczuję, że jestem na to gotowa.
W każdym razie nic na siłę. A już na pewno nie zamierzam się na nie decydować pod presją otoczenia, bo "tak wypada".
Co wypada to ja już sama najlepiej wiem. Urodzić dziecko to nie sztuka. Wielką sztuką jest na pewno to, żeby wychować je na porządnego człowieka i zapewnić mu odpowiedni byt. Dlatego jeśli już nawet sie zdecyduję, to na pewno w momencie, kiedy moje życie zawodowe będzie w pełni ustabilizowane.
W każdym razie imiona jak najbardziej są obmyślone
Dla mnie sensem życia są moje zainteresowania i praca. Czy dzieci też??? Chyba nieee... Przynajmniej nie teraz.

bezkwiecie......tak to już jest w dzisiejszych czasach .
niczego nie możemy być pewni....własnej przyszłości i tego jakie będą nasze dzieci...

podam przykład::)
myślę, że jestem dobrze wychowaną, kulturalną dziewczyną, nie palę, nie piję, lubię się uczyć
jednak gdybyś spojrzała na moje najbliższe otoczenie....hmmm.....
sąsiedzi urządzają nocne libacje z dziećmi, nie wspominając o okupacji sklepu monopolowego
o języku a raczej o pojedynczych słowach, które są używane w mojej miejscowości już nie wspominam...
a moja bliska rodzina: rozwody, alkoholizm, zaburzenia psychiczne...

dzięki rodzicom jestem normalna....

nie bój się bezkwieciu....jak widzisz istnieją jeszcze pozytywne wzorce..i obyś Ty była wzorem dla swego dziecka..
wtedy nie ważne z jakimi ludźmi się spotka będzie normalnym, uczciwym obywatelem używającym pięknego języka polskiego!

ja osobiście planuję mieć 2 dzieci:)
jednak kiedy będę bogata...adoptuję może z 6 ......:)

..jestem w końcu nauczona żyć w pełnej, radosnej licznej rodzinie:)

Dzięki, hanut wiem, że dookoła znaleźć można mnóstwo pozytywnych wzorców; te nie najbardziej inspirujące są tak znaczące zwykle dlatego, że zdarzają się bardzo blisko nas.
Ale oczywiści lęk można przezwyciężyć, zwłaszcza gdy ma się wsparcie partnera.
Pomijając urazy i strachy, odczuwam cichą radość na myśl o potencjalnym byciu matką, tak więc wszystko jest jeszcze możliwe

szczerze mówiąc to nie lubiłam dzieci kompletnie, a teraz jak mam swojego to całkiem się zmieniłam pod tym wZględem nie zdawałam sobie sprawy jak taki maluch roześmiany do Ciebie leci ile to daje radości
ALE uważam że jedno dziecko to już całkiem dużo   i wystarczy .