Zostałam zdradzona przez męża - romans z prostytutką

Nie mogę sobie nawet wyobrazić jak cierpisz.. nie wiem czy można dać Ci jakąś radę.. czy z jakiejkolwiek skorzystasz, to cholernie trudne.. piszesz, że jest coraz gorzej.. rozumiem, że z Twoim nastawieniem...

terapia...
rozmowa z mężem...

ból jest bólem i każdy z nas indywidualnie sobie z nim radzi... każdy ma inna odporność.. podatnośc na leczenie...

każdemu co innego pomaga.. 

i padna tu rady;

odejdź...
rozmawiaj..
idźcie na terapie  razem/osobno..
przetrzymaj...
  co Ci pomoże...  ?...  jakie to smutne...

Kochane dziewczyny, dziękuje Wam za reakcję na mój problem... Jest mi strasznie źle, tak strasznie że nie potrafię tego opisać

Też tak właśnie myślę. On nie potrafi funkcjonować normalnie bez oszustw, zdrad, kombinacji. Jeśli jest za spokojnie to on jest nieszczęśliwy. Jak sie nic nie dzieje to sam szuka problemów.
Jak wspomniałam zdrady zdażały się mu juz wczesniej. Pierwsza po pijaku za gówniaża, to było przed naszym slubem. Puściłam w niepamięć wychodząc z założenia że taka zdrada jest jakby mniejszego kalibru. Później kilka lat spokój. Ale zaczeły się wyjścia z koleżkami, imprezy beze mnie i... zdrada kolejna. . Później wyjazd za granicę gdzie tez doszło mnie że miał kogoś, choć sam się wypiera... No i teraz ... Teraz tak czytam to co pisze i stwierdzam, że byłam skończoną idiotką zostając z nim

Tak, o to właśnie chodzi. było już ciut lepiej ale ten temat wracał do mnie jak bumerang, ciągle myślenie jak i co z nią robił, ile czasu poświęcał, co mówił... On błagał, prosił, obiecywał, ciągle chodził za mną jak pies, aż w końcu powiedziałam że nie chce żeby mnie dotykał!!! Stwierdził, ze przecież on już robi co w jego mocy, nic więcej z siebie dać nie może. Że zamiast być lepiej jest coraz gorzej. Że teraz już mu nie każe sie dotykać. Że on chce utrzymać ta rodzinę (he he, sukinsyn , teraz chce utrzymać ) a ja wszystko psuje. Zaczyna się odwracanie kota ogonem. To jego sposób na wzbudzenie we mnie winy. Że on chce, ze czasu nie cofnie, a ja to wszystko psuje i rozpieprzam rodzinę (bez komentarza) Problem w tym, że takie zarzuty bardzo mi podcinają skrzydła i jak jeszcze do południa byłam zdecydowana na rozejście się tak teraz myślę, że przecież moge wybaczyć, ze dlaczego chce rozbić rodzine. Wiem jaki obraz sie wyłania z tego co napisałam. Niepewnej kobiety, zakompleksionej i bojącej się radykalnych ruchów. Ale na boga, tak nie jest, to chyba jego zasługa, że mam tak wyprany mózg. w ciąże zaszłam mając niespełna 18 lat. ale ukończyłam szkołę średnią, później studia, jestem księgową (kiepsko jednak zarabiam bo pracuje tylko na czesc etatu), znam się na wielu  rzeczach, znam język obcy, jestem atrakcyjną szczupła kobietą, a jednak nie wyobrażam sobie innego zycia niż z tym sukinsynem To toksyk, teraz to widze

I to mnie najbardziej właśnie boli w tym wszystkim! Ciąża była bardzo upragniona, wyczekana, poprzedzona długoletnim leczeniem. Jak można było byc tak skończonym egoistom. Przecież jest wiele chorób którymi mogłam zarazić dzieci a które mogły byc u mnie bezobjawowe. Ehhh, nienawidzę gnoja i tyle. Podła kreatura

Powiedział mi, że albo skończę o tym gadać i zacznę coś próbować sklecić, albo rozwiedźmy sie. Nie potrafiłam ostatecznie powiedzieć, TAK rozwiedźmy się. Choć dojrzewam do tego... Widze że tak Tak strasznie mi żal tej rodziny, tego że mogło być w końcu dobrze! Żal mi dzieci, straconych lat... Życie z nim nigdy nie było usłane różami, zawsze jakieś problemy!

Nie chce mi się żyć! Wszystko straciło dla mnie sens. Nienawidzę Go i ... chyba dalej kocham, choć momentami czuję jakby z dnia na dzień coraz mniej ... Jak dalej żyć?

Pytasz, czy kocham siebie? A co to w ogóle znaczy? Już dawno przestałam myśleć o sobie, a teraz widzę że powinnam była zakończyć ten związek 10 lat temu...

To nie Ty rozbijasz tę rodzinę. To on zaczął ją niszczyć, wielokrotnymi zdradami, kłamstwami, brakiem odpowiedzialności i szacunku. Jeśli zdecydujesz się na rozwód - masz prawo zrobić to z zupełnie czystym sumieniem. Jesteś tylko człowiekiem, a nie skałą, która jest gotowa wszystko znieść. To jego czyny spowodowały to, że masz silne podstawy do zastanowienia się nad rozwodem. Nie pozwól mu Cię winić za niszczenie Waszej rodziny, toż to kompletna hipokryzja...
Staram się zrozumieć jak jest Ci ciężko...dlatego ściskam Cię i życzę wytrwałości...

Cóż za nieodpowiedzialny człowiek. Właśnie takie myśli nasuwają mi się w pierwszej kolejności. Dość, że Cię zdradził to jeszcze bez zabezpieczenia z prostytutką... Brak słów, ręce opadają. Współczuję Ci. Chciałabym podzielić się z Tobą moją siłą. Myślę, że każda z nas dałaby Ci jej kawałek. Szkoda, że tak się nie da.
Ściskam Cię serdecznie. Pozdrawiam

Witam !
Nie wiem jaki on jest naprawde ale wiem ze miłośc to jedno a namietność i pożądanie to drugie on może bardzo cie kochać ale niewytrzymał poprostu zwyczjnie bez owijania w bawełne to są takie sprawy na które składa sie wiele zdarzeń nie mówie ci ze masz z ni zostać ale staraj sie zrozumieć czy wina nie była po obu stronach.Mężczyźni są inni niż my bardziej prości w tych sprawach sex to jedno a rodzina drugie niestety taka prawda.Musisz sobie odpowiedzieć czy chcesz z nim byc i czy dasz jeszcze rade byc szcześliwą razem z nim i pamietaj on sie prawdopodobnie wyżył i juz to nie jest skomplikowane.

Nie znikaj.. wszyscy tu trzymamy za Ciebie kciuki.. jesteśmy z Toba.. odezwij się ...

Dobrze, że jesteś... witaj... :-)

Więc idź z nim na terapie.. postaw mu tego typu warunek inaczej odejdziesz..nie podołasz sama takiej traumie!!!!!! a on musi zmienic nastawienie, może ktoś z boku ( terapeuta) uświadomi mu jaka krzywde Ci wyrządził.. jakie spustoszenie .. Nie gadaj więc, nie wywlakaj. .. powiedz,ze ok.. postanowione.. zamykacie temat ale warunkiem jest terapia.. powiedz,że jestes poprostu uczciwa wobec niego ( nieznane ,trudne słowo dla niego) ale sama nie poradzisz sobie z tym!..

Ale on NIE CHCE walczyć! On Cię nie kocha, brzydzi się Tobą i Tobą gardzi. Po tym wszystkim, co Ci zrobił, Ty nadal z nim jesteś i włazisz mu w tyłek. My, baby, mamy romantyczne myśli, że jak będziemy trwały przy draniu, to on kiedyś wreszcie się ocknie i nam to wynagrodzi. Że zmienimy go naszą wiernością i dobrocią. BZDURA. Wiesz, jakie emocje w nim teraz budzisz? Jesteś, za przeproszeniem, jak psi stolec na bucie, którego nie idzie strząsnąć. Wybacz, nie chcę Cię obrazić, pokazuję Ci tylko, jak wyglądasz w jego oczach!

Odpuść. Co jest z Tobą nie tak, że się na to godzisz? Rozumiem, miała być sielanka, miała być rodzina, żal Ci tych zmarnowanych lat... Ale nie ma i nigdy nie było sielanki, fajnej, kochającej się rodzinki, a Ty z uporem maniaka chcesz zmarnować kolejne lata. A dzieciom jakie wzorce zafundowaliście, tkwiąc w tym chorym układzie, pomyślałaś o tym? Skoro tatuś jest nieodpowiedzialnym debilem, to Ty musisz być silna i chronić dzieci. No i dlaczego nie chcesz dać sobie szansy na dobre, spokojne, bezpieczne życie z innym mężczyzną?

Po przeczytaniu Twojego postu żal ogarnął mnie tak straszny że łykam łzy i wyję tu sama ... przyznając Ci rację jednocześnie.

Twój jeszczemąż zdradzał Cię. Źle Cię traktuje. Ty udajesz, że nic się nie stało, łagodzisz, przepraszasz (za co?), narzucasz się mu, płaszczysz się przed nim. Chcesz, by Cię szanował, a sama nie szanujesz siebie. Stąd ta pogarda.

Może byś zamiast dbania o "święty spokój", zadbała o własną godność i szacunek. Wstań z tych klęczek przed nim!

Twoje życie z nim już dawno umarło , trupa nie da się reanimować ! ale możesz próbować lecz to już jest poniżej resztek godności jakie ci zostały .
nie wierze że się wszystko ułoży ,to chory człowiek dzięki takim jak on i jemu podobnym osobą to forum istnieje.
To ,że  ,,Jest mi strasznie źle, czuję przeszywający, rozdzierający ból. Nienawidzę Go i nie szanuję...,,   pozwoli ci odejść od niego ,ja ze swej strony życzę ci bardziej dojrzałych facetów.

Ty naprawdę dopuszczasz myśl o błaganiu tego chodzącego g...a żeby z Tobą zostało wyświadczając Ci ten zaszczyt i dalej Cię krzywdząc? Dziewczyno, błagam...wejdź na wątek dla kochających za bardzo, tam są wspaniałe kobiety, które przeszły długą drogę w odzyskiwaniu siebie, wesprą Cię, dadzą literaturę. I terapia własna. I separacja od niego. Jesteś od niego książkowo uzależniona. Jak od narkotyków - wiesz, że to niszczy Ci życie, zabija Cię, ale sięgasz po kolejną działkę żeby przez kolejną chwilę poczuć się "dobrze". Ratuj się.

@berberyska nie jesteś żałosna. Jesteś taka jak większość z nas. Żebrząca o miłość kogoś, kogo powinnyśmy dawno kopnąć w dupę. Gdybyś rozstała się z nim wtedy to juz dochodziałbyś do równowagi a tak jesteś w punkcie wyjścia. Bardzo Ci współczuje i trzymam za Ciebie kciuki. Pomyśl, że napewno spotka Cię jeszcze wiele szczęścia. Ostatnio przeczytałam takie zdanie, które świetnie charakteryzuje naszą sytuację. Kiedy zamykają sie jedne drzwi, to otwierają się inne. Tylko, że możemy nie zauwazyć tych otwartych wpatrując się w te zamknięte. Jakaż to prawda.

Nie myśl, że silę się na dobre rady. Sama zachowuję się jak Ty ale wiem też że jest wiele mądrzejszych ode mnie i może Ty będziesz jedną z nich.

Szczęśliwa jeszcze będziesz tylko kiedy i z kim... Przykro ze tak się potoczyło wszystko.

Przy nim na pewno nie dowiedziałabyś się nigdy czym jest szczęście. A tak, masz szansę.
Oczywiście, że zwala winę na Ciebie, tak robi każdy tchórz i psychopata. Nic nowego. Sęk w tym, żebyś Ty wiedziała, że to nie Ty zdradzałaś, nie szanowałaś, upokarzałaś. Prawda? Gdzie więc Twoja wina? Że nie chcesz pozwalać na to nadal? Jemu niczego nie przetłumaczysz, nie dotrze. Zajmij się SOBĄ.

P.S. Nie wie czy kocha? Jaja sobie robi? Oczywiście, że NIE kocha. O miłości świadczą czyny, a nie puste gadanie. Jakie jego czyny świadczą niby o miłości do Ciebie?

Tak taki kop w dupe uswiadamiajacy jaki z niego gnoj jest mi bezwzglednie porzebny. Ja nie wiem jakie mechanizmy mna rzadza ale chce pamietac tylko te dobre chwile a zapominam ile krzywd mi zrobil.

Jak brzmią odpowiedzi na zadane przez Ciebie pytania?

Nie pytam.

Miłość, moim zdaniem, polega na na kochaniu kogoś mimo jego wad; wie się o wszystkich wadach, błędach tej osoby, ale są one na tyle małe, że zalety przeważają.
Idealizowanie zaś sprawia, że nie kocha się tego konkretnego człowieka z jego zaletami i wadami, tylko swoje wyobrażenie o nim. A to znacząca różnica.

Czemu, wbrew faktom, upierasz się przy swoim wyobrażeniu?

moze dlatego, ze wiem iz on moze zmienic w sobie pewne rzeczy jesli tylko chce. byly juz takie sytuacje w naszym zyciu. mam poczucie iz ja zawinilam. Ze to ze przestalo mu zalezec jest moja wina bo zdazalo mi sie wracac do tej zdrady? Ze mowi iz zameczylam. I widzi ze ja nie potrafie z tym zyc. Moze kiedys powiem ze dobrze sie stalo, ale dzisiaj mam poczucie ze bez niego nic nie znacze.

Ponownie zacytuję Tosię, która (podobnie jak Ty) jest kobietą kochającą za bardzo:

Od pierwszego mojego postu minęło trochę czasu  ja dalej jestem w tym samym punkcie co byłam...

Nie wiem co ze mną jest nie tak. Nie wiem dlaczego daję sobą tak manipulować, dlaczego osoba która kocham tak mnie krzywdzi... To co zaraz napiszę z pewnością nie znajdzie zrozumienia u nikogo. Trudno żeby znalazło... Wątek zaczęłam od opowieści jak mój mąż miał romans z prostytutką. Gdy się to wydało, przeżyłam niewyobrażalny ból. Byłam pewna, że nic gorszego mnie już spotkać nie może. otóż przez półtora roku próbowałam się z tym uporać, dać szansę z różnym skutkiem o którym pisałam. Wiele słów z jego ust padło, wiele czynów, ale dalej byliśmy razem. Raz mnie nienawidził, za chwilę niewyobrażalnie kochał... Półtora roku próbowałam się podnieść... Ale to było nic, w porównaniu z tym o czym się dowiedziałam. Romans z tamtą dziwką się skończył, ale on cały czas chodził do innych panienek (było ich kilkadziesiąt). 3,4 razy w miesiącu... Przez ten cały czas NIBY walki o związek. Po tym jak to wyszło było znów proszenie, błaganie, obietnice. Słowa, że robił to dla adrenaliny, traktował jak sport, dowartościowanie. Jak od nich wychodził, zostawiał to za drzwiami. Nie męczyło go to, nie miał wyrzutów (!). Nie umiem tego pojąć.  Przysięgał na swój honor że już koniec tego złego... Że teraz to chce zacząć żyć inaczej. Że dom który mamy zacząć budować będzie tym nowym początkiem.

A ja... Czuję, jakby ktoś pozbawił mnie własnego myślenia. Czuję iż dam sobie wmówić wszystko byle tylko utrzymać tą rodzinę. on nie ma na tyle charakteru by oficjalnie odejść. Swoim gadaniem zmusza mnie do jakiś działań. Typu. znajdź sobie kogoś komu będziesz ufać skoro mi nie ufasz bo to nie ma sensu... Nie będę się starał skoro to nie przynosi efektu (znaczy się ja mam niby jazdy w momencie gdy dopadnie mnie chwila słabości i poruszam niewygodny dla niego temat, choć tych wszystkich zdrad nie poruszam w ogóle), złóż pozew to Ci podpiszę z radością, że mnie nienawidzi... A to wszystko po to, by w razie czego móc powiedzieć "przecież to ty chciałaś" Ja się starałem, walczyłem a ty zniszczyłaś moje starania swoim pierdo....niem.

W końcu powiedziałam, że i mi już nie zależy ... Wewnętrznie mam taką zadrę w sercu, że nie wiem jak mam żyć. Zmieniłam się nie do poznania. Nie umiem się już uśmiechać. Nie umiem się cieszyć. I na prawdę nie nienawidzę Go! Ale wiem, że by miłością mojego życia i to się nigdy nie zmieni.

Czuję się strasznie zagubiona. Tak jakbym nie potrafiła decydować o niczym. Bezwolna kukła. Lata jego "pracy" pozbawiły mnie siebie...

Próbowaliśmy terapii małżeńskiej która sam zaproponował (to w próbie udobruchania mnie). Był raz i powiedział, że więcej nie pójdzie i pajaca z siebie robił nie będzie.

Kim jestem? Wariatką? Desperatką? Masochistką? Tchórzem?

Berberyska - rowniez przeczytalam Twoj watek i jestem w szoku. Ze tyle czasu to wszystko juz trwa - odkad dowiedzialas sie o pierwszych zdradach! Ja tez sie meczylam, tez pdoejrzewalam, przez kilka miesiecy... Ale jak sie dowiedzialam to najpierw dalam szanse, ale jak tylko swierdzilam ze jemu wcale nie zalezy chyba jednak, to to zakonczylam. Minal dopiero miesiac, ale widze ze to byla dobra decyzja, ze sie rozstajemy bo jak widze co sie dzieje z kobietami ktore faktycznie na sile chca zatrzymywac zwiazek, malzenstwo, to jest to jakas masakra po prostu.... Kochana wiem ze to wszystko latwo sie mowi!!! wiem ze ja nie mam dzieci, ale tak naprawde zdrada to zdrada i poniekad spotkalo nas to samo i naprawde pozbieraj sily dla swojego dobra!! i zrozum ze bez niego tez da sie zyc!! to jest najwazniejsze chyba, bo jak w to uwierzysz to zaczniesz wszystko robic, aby to pozakanczac. Inaczej sie wykonczysz.... tyle czasu juz.... chcesz za rok znowu napisac podobna historie? wiem jak to boli, naprawde ze to koniec i ze moj maz z ktorym bylam naprawde szczesliwa (ja akurat) juz mnie nie chce. Boli, ale jak widze jak bedzie bolalo za jaksi czas, jak sie teraz nie ogarne, jak patrze na inne historie, to az ze strachu przed jeszcze wiekszym upodleniem i bolem, wmawiam sobie ze bedzie lepiej i ze MUSZE wytrwac w tym, ze sie rozstajemy. KAzda sytuacja jest inna troche, ale naprawde, przede wszystkim do jakiegos psychologa, na jaks terapie i to migiem!!

nie jestes ani wariatka ani tchorzem!! Tchorze nie walcza przez lata o malenstwo. Ale trzeba wiedziec kiedy powiedziec dosc - u Was zostaly widze przekroczone wszelkie limity, granice szacunku itd. Mnie tez maz nei szanowal, skoro zdradzil, ale nigdy w zyciu nie mowil takich rzeczy, ba on mi powiedzial ze taka dziewczyna jak ja bedzie jeszcze szczesliwa i to szybciej niz mi sie wydaje. MArne pocieszenie z jego strony, ale jednak mowil cos pozytywnego. Ale zeby mi powiedzial ze nikogo lepszego nie znajde, ze z deszczu pod rynne?? No niepojete!! I dlatego tak sie boisz, bo Ci od lat juz takei rzeczy mowi. Tutaj chodzi tylko i wylacznie o Twoje zdrowie psychiczne i fizyczne. Musisz sie od tego odciac. Zycze sily i jak cos to pisz smialo....

i ja akurat nie uwazam zeby wizyta u prawnika byla najlepszym krokiem jako pierwszy, bo realnie myslac i tak tego nei zrobisz, ze nie zlozysz nagle pzowu o rozwod - wiem to. Ale w swojej glowie!! Musisz to zrozumiec ze to koniec, ze nie mozesz juz dalej na to pozwolic. i jakby nie bolalo, to uwierz mi ze poczujesz sie lepiej, nie bedziesz juz wiecej oklamywana, oszukiwana i upodlana. I wlasnie pierwsze co wybierz sie do jakiegos psychologa, porozmawiaj ,zacznij ten proces w swojej glowie. A jak troszke ochloniesz, zaczniesz o tym myslec ale wlasnie pod katem, ze tak to koniec, to za jakis czas psotanowisz co dalej i jak to wszystko rozwiazac....