Gdyby to był wasz ostatni dzień- co byście zrobiły/ili ?

Hmmm...Ciekawy wątek bo nigdy nie zastanawiałam sie nad tym co bym zrobiła w ostatnim dniu swego zycia...
Napewno jezeli spojrzec na to ze ktos by mi powiedział(((((słuchaj szalej dzis ile mozesz bo jutro juz nie bedziesz miała na to okazji bo to jest Twój ostatni dzien zycia))napewno poczułam bym sie przestraszona i chciała bym spędzic ten ostatni dzien w gronie rodziny i ludzi na których mi zalezy..
Natomiast jezeli tak spojrzec na to ze strony pozytywnej to napewno nie miała bym czasu do namysłu aby myslec co zrobic najpierw,,chciała bym zrobic sto rzeczy naraz ale najbardziej taką optymistyczną rzeczą dla mnie było by miło spędzic czas z rodziną,wyjsc gdzies do pabu ze znajomymi,,i wieczór spędzic z tym którego kocham......

nigdy się jeszcze nad czymś takim nie zastanawiałam... jednak
czasami warto tak pomyśleć, co by było gdyby...został mi ostatni dzień.
Chciałabym spedzić go z ukochanym. Pojechać gdziekolwiek, rozmawiać, kochać się, iść na zakupy, takie mega duże, szaleć ile sił w nogach...zasnąć spokojnie w ramionach ukochanego...nawet gdyby miałbyć to sen wieczny.

a ja znając siebie pewnie cały dzień bym płakała, że odchodzę, zostawiając tych, których kocham, a zwłaszcza moje dzieci...

Skoczyłabym ze spadochronem ;-) . A po tym wróciła do domu i razem z rodziną spędziłabym czas do końca dnia, wspominając, świętując ; wsunęłabym w siebie zawartość lodówki ( o ile wzruszenie zaistniałą sytuacją pozwoliłoby mi na przełknięcie kęsa)

To może moja kolej w moim temacie
Chciała bym ten dzień spędzić w gronie ludzi których kocham, chciała bym być z nimi w ukochanym dla mnie miejscu, albo w moim mieście albo zrobiła bym wszystko co się da by znaleźć się z tymi wszystkimi osobami w mojej kochanej nadmorskiej miejscowości.
Bawiła bym się i podziwiała to co tak kocham, jadła wszystko co bym chciała...
I co najważniejsze poszła bym do pewnej osoby powiedziała że kocham i poprosiła bym o ostatnie wspólne chwilę(bo w normalnych okolicznościach nie mam tyle odwagi i siły by móc walczyć o tą osobę).
Jednym słowem wielkie sentymenty szczerość miłość wspomnienia, i szaleństwo.(Pewnie z szaleństw przejechała bym się super szybkim samochodem)

Ale najważniejszy był by ostatni zachód słońca, spędzony najlepiej z tą osobą której wyznała bym miłość i rodziną. I z takim widokiem w pamięci(zachodzącego słońca i nadchodzącej nocy, chciałabym wtedy umierać.)
Pewnie też nie jedną łzę bym uroniła, ale chciała bym wtedy usnąć w "jego ramionach"
I tak jak mówi Avalla, wyznała bym wszystkim to czego nigdy nie mogłam wyznać, lub nie miałam czasu, bądx to co chcę uświdomic jeszcze raz ....

Dalej dziewczyny. Zachęcam do wyznania

Chciałabym ten ostatni dzień spędzić z facetem swojego zycia...którego kocham całym sercem,ale jego już nie ma:(a w sumie to umarłam,wraz z jego odejściem...

hm...spotkałabym się z przyjaciółmi ... pożerałabym wszystko na co mam ochotę...................

do tego słuchałabym ulubionych płyt.......wspominając moje udane życie!:)

Chciałabym spędzić go z moim ukochanym gdzieś w plenerze, wtulić się w jego ramiona i utrwalić te chwile na fotografiach.

Ale za pewne bym ryczała, że :
*muszę zostawić mojego ukochanego samego na tym świecie.
*nigdy już nie poczuje na sobie jego dotyku,
*jego zapachu,
*nie usłyszę jego głosu....
*nie powiem mu już nigdy jak bardzo go kocham
* nie będzie mnie przy nim kiedy będzie tego najbardziej potrzebował

ale jeśli to byłby nasz wspólny ostatni dzień to z samego rana na pobudkę wysmarowałabym mojego lubego chociazby czekoladą( i nie martwiła , że  się nie odpierze), łaziłabym nago po ogrodzie (nie przejmujac się co inni pomyślą) i pewnie jeszcze 1000 innych głupot jakie przyszyłby mi do głowy

Wysłałabym smsa, że kocham i poszłabym w góry, bo tam tylko potrafię być wolna

PRZYTULILA BYM DZIECI MEZA I POWIEDZIALA NIKT I NIC NAS NIGDY NIE ROZDZIELI KOCHAM WAS.BRAK MI OKRESLEN POPROSTU BYM ICH NAZAWSZE KOCHALA.

nic bym nie robiła, bo teraz żyję tak jakby każdy dzień miałby być właśnie tym ostatnim- każdy dzień przynosi mi szczęście i nie musiałabym robić coś żeby te życie bardziej zapamiętać- innymi słowy jestem zakochana; ta osoba sprawia, że w każdym dniu znajduję szczęście

Przygotowałabym się do powrotu do domu.

kiedys zylam jakby kazdy dzien byl moim ostatnim dniem,  100% satysfakcja  + odpowiedzialnosc...
teraz marza mi sie  wyspy  plaza sloneczko dobry drink i relax

Dokładnie, kiedyś starałam się żyć tak, jakby ten dzień miał być moim ostatnim, wszystko zrobić tak, żeby nie żałować, że zawaliłam czy coś. Niestety, teraz coraz rzadziej zdaję sobie sprawę, że ten dzień, ta noc NAPRAWDĘ może być ostatni/ą, a szkoda!

Ostatni dzień mojego życia... zabrałabym przyjaciół i ukochanego ze sobą na skok na bungee i skok ze spadochronem. Potem pogodziłabym się z wszystkimi którzy do mnie coś mają i wybaczyłabym tym, do których ja coś mam. Wyspowiadałabym się tak porządnie i poszłabym na Adorację Najświętszego Sakramentu. A! i jeszcze przed samą śmiercią ucałowałabym tego jedynego =]=]

wzięłabym męża i dziecko na jednodniowy wypad gdzie tylko sobie życzą chciałabym zobaczyć ich uśmiech i szczęście

Cały dzień przeleżałabym w łóżku i cieszyła się, że już mam spokój święty, nic nie muszę, nic mnie już nie dotyczy, o nic nie muszę dbać i martwić się... 

Witam wszystkich serdecznie,jestem nową na forum.Ja na codzień staram sie tak żyć jakby to był ostatni z dni.Pozdrawiam

Każdy z nas ma różne pragnienia, a one nie są wyznacznikiem naszego dobra czy zła.
Co do ostatniego dnia w moim temacie. Pewnie wypowiedzi miały by inny charakter gdybyście wiedziały o ostatnich dniach dniu wcześniej, tak że mogły byście faktycznie spełnić marzenia, a także gdyby był to ostatni dzień dla wszystkich. ale to nie ważne.
Dzięki za wypowiedzi i zachęcam dalej do pisania

oj ja to bym pewnie ryczała,że mój synek bedzie żył beze mnie ...taki dzień pewnie spełniła bym właśnie z nim..

Pewien gość chciał mnie zalizać na śmierć - a ponieważ poszczę to może dałabym się zalizać ;p

Żyć tak jakby każdy mój  dzień był ostatni - a póżniej ten naprawdę ostatni...

Dobrze że nie wiem który dzień ma być moim ostatnim...a może wcale ...Może lizanie byłoby stratą czasu.Poprosiłabym syna aby ze mną posiedział i poczekał ze mną na tą "chwile".Cieszyłabym się tym wszystkim co dzieje się wkoło mnie - ciepłem promieni słonecznych,bzyczeniem owadów i szelestem trawy w której zagubił się wiatr.Może jeszcze udałoby mi się zobaczyć motyla,usłyszeć śpiew kosa -ten ostatni raz. Bo przecież odchodzę w niewiadome.Czy będą tam kwiaty,barwne motyle i czy kiedyś najbliższa mi osoba dołączy do mnie?
Może w ten ostatni dzień miałabym odwagę aby zadzwonić " Do niego" i podziękować mu za każdą chwilę w której wyciągał do mnie swoje dłonie,za każdy dotyk,za każdy wspólny krok,wypitą kawę w McDonaldzie,za prawdę o mnie którą nie omieszkał mi powiedzieć " pamiętliwa jesteś"," nienawidzisz meżczyzn".

ostatni dzień?, gdyby był znany? Ale na szczęscie nie jest znany  - hehe
Więc gdyby , to :
sprawy formalne,
cicha modlitwa,
szybkie telefony do ukochanych ,lub Ukochanej , dawno nie widzianej osoby i przegadanie z nia calej długalachnej nocy, i dnia nastepnego....hahaha, by potem sie okazało, ż e   taki dizeń ,czyli ten niby ostatni nie istnieje ..ale jest w bardzo odleglej perspektywie..
                                                                                                                                                    

oraz

sptkanie ewidentne ze slubnym, by mu wygarnac co jest do wygarniecia.....- na paaaa

pozdrowionka

Odświeżam, bo moim zdaniem warto

Do odświeżenia tematu zainspirował mnie utwór muzyczny grupy Video "Wszystko jedno".

Mam trochę odmienne zadanie, niż Autorka tego tematu i większość z Wypowiadających się w nim.

Nie uważam tematu za przygnębiający. Przeciwnie wiedza, że ten, konkretny dzień jest ostatnim - bezcenna.

We wcześniejszych wypowiedziach przewijają się wyznania, że powiedziałoby się komuś o uczuciu, ktoś usłyszałby słowo: "Kocham". Forumowicze piszą, że wygarnęliby co niektórym to i tamto. Przeprosili. Wyjechali. Zobaczyli miejsca, których nie dane im było zobaczyć. Urządzili imprezę. Orgię. Spędzili dzień z rodziną. Wykonali wiele zdjęć. Spowiedź. Modlitwa.

Jeden dzień, to bardzo mało. Nie traciłabym go na podróże. Na niewyjaśnione w życiu sprawy - również. Zdjęcia? Po co robić zdjęcia, jak nie można się nimi cieszyć?
Spowiedź, modlitwa - oj, chyba trochę za późno.

Spędziłabym, jeżeli siły fizyczne by na to pozwalały, taki dzień na lekturze, zabawie z naszymi psami (pozwoliłabym im zdemolować salon), usunęłabym niedokończone teksty z komputera, poszła na spacer do lasu i wsłuchała w jego rytm. (Wreszcie nie bałabym się dzikich zwierząt i kleszczy.)

Jezeli chodzi o glebsza refleksje - to o wiele ciekawsze jest pytanie - co zrobisz jezeli sie dowiesz, ze twoje zycie konczy sie za rok (za 10 lat - jest jeszcze lepsze). Pytanie - co zrobisz kiedy dowiesz sie, ze umrzesz za godzine czy za dzien - nie ma wlasciwie wiele odpowiedzi - czlowiek nie jest w stanie wiele zdzialac, naprawic -  pole manewru jest wrecz zadne. Interesujaco zaczyna sie dopiero przy dluzszym okresie czasu - i takie cwiczenie polecam zrobic przynajmniej raz w roku -)

Ten post napisałam sześć lat temu:

Pomijając kwestię, że z lotu balonem zupełnie się wyleczyłam, dziś odpowiedź na to samo pytanie brzmi zupełnie inaczej.

Powiedziałabym bliskim to wszystko, co powinni usłyszeć, aby potem, gdy będą już sami, nie dręczyły ich żadne pytania. Dziś namacalnie wiem, jakie to ważne dla tych, którzy zostają.
Przekazałbym także informacje, których brak potrafi stworzyć wiele niepotrzebnych problemów. Uporządkowałabym dokumenty, przywróciła w komórce ustawienia fabryczne, wyczyściła komputer, wyrzuciła stare pamiętniki i kilka bardzo osobistych rzeczy.
Resztę czasu spędziałabym na wspólnym słuchaniu muzyki, piciu wina oraz na tym, żeby po prostu być i czuć obecność swoich najbliższych. Chciałabym, aby odbyło się to wszystko niespiesznie, niezwykle spokojnie, bez łez, za to bardzo emocjonalnie i "głęboko".

Spedzila bym go ze swoimi dziećmi, w pełni bym im poswiecila caly dzień i próbowała wytlumaczyc ze bardzo je kocham i ze nawet jak mnie nie bedzie to zawsze bede na nich patrzec z góry.A jak juz by zasneły pewnie bym sie poryczala ze nie dane mi jest nauczyc ich i pokazac im tylu rzeczy które powinnam,A i ostraszyla bym meza ze jak zaniedba nasze maluchy to bede go co noc dusic.

Gdyby jutro miało nie być chciałabym ten czas spędzić z najbliższymi i wykorzystać go jak najlepiej

Odgrzewam.

Chciałabym żeby to była niedziela, bo wtedy chodzę do kościoła, najlepiej jak będzie słonecznie (ale nie za bardzo) i ciepło. Może wyspowiadać. Przyjąć Komunię.
Chciałabym spędzić go z ludźmi których kocham. Z tymi którzy są daleko przynajmniej porozmawiać. Czasem przeprosić.

Poza tym pójść na spacer. Wypić rano kakao z odrobiną chili. Pijac, popatrzeć na drzewa i ptaki z perspektywy wygodnego fotela na świeżym powietrzu. Spsikac się ulubionymi perfumami. Poprzytulac. Może jakiś piknik.

Przelać część pieniędzy na fundacje i inicjatywy,  które uważam za ważne i są mi bliskie. Sprawdzić testament. Posłuchac muzyki. Poczytać książkę.

Żyłabym dokładnie tak jak dotychczas: ze świadomością, że każdy dzień, każda chwila jest cudem i niepowtarzalnym darem - "nawet za chmurne, deszczowe dni, za wszystko, Panie, dziękuję Ci".

Od rana kombinowalabym, co zrobić aby odmienić los
Jesli natomiast byłaby to choroba i wiedziałabym że i tak umrę dziś albo najdalej jutro, to chciałabym ten dzień spędzić w jakimś pięknym, spokojnym miejscu, np. nad ciepłym morzem. I żeby ktoś bliski był przy mnie.

Gdybym wiedziała, ze to sa moje ostatnie dni zycia, czy dzień pojechalabym z moimi bliskimi w ukochane Bieszczady i nasycalabym sie ich widokiem.