Co byście zrobiły gdyby Wasz partner nie chciał mieć dzieci

Ciekawość. Ta sytuacja mnie nie dotyczy póki co. Zastanawiam się ile z Was jest w stanie zrezygnować z macierzyństwa i być z mężczyzną bez posiadania dzieci.

Raczej bysmy sie rozeszli

Wspólność celów jest jedną z podstaw związku a stosunek do posiadania dzieci determinuje jeden z tych celów. Jeśli jedno chce a drugie nie, to drogi im się ewidentnie rozjeżdżają, więc wspólna przyszłość oznaczała by poświęcenie jednego dla drugiego, a to na dobre związkowi nie wychodzi. Opcji kompromisu raczej nie widzę w takiej sytuacji. Lepiej się rozstać moim zdaniem

Cieszyłabym się, dzieci to wrzód na d.

Cynicznahipo jak Ty uważasz,że dzieci są po to żeby na starość zrobiły herbatkę albi zmieniły pieluchę to gratuluję światpoglądu.Za pieniądze, które wydasz na wychowanie dziecka (na dziś 200-300 tys zł) przez 10 lat miałabyś super fachową opiekę w jakimś ośrodku albo chałupę na Kanarach.A już widzę jak 40letnie dzieci które się rozjeździły po świecie będą się opiekować rodzicami.

Rozumiem ten punkt widzenia, nawet przyznaję mu rację bytu, wiem że pewnie nie będzie miał się mną kto zająć i umrę bo złamałam nogę i nie miał  kto zadzwonić po pogotowie. Lecz i tak uważam, że szkoda kilkunastu lat życia, by ktoś mi ułatwił wegetację na starość ;]
Zresztą, znam kilka starszych pań z sąsiedztwa. Dzieci poszły na swoje, mają swoje dzieci i się nimi nie zajmują. Zakupy tyma paniom robią ich trochę młodsze sąsiadki.
Znam też przypadki dorosłych dzieci, już pracujących, gdzie np. mieszkają z 60-letnią matką. Zgadnij kto komu gotuje, kto sprząta i podaje herbatkę? Moja matka ma 58 lat, może nie jest schorowana, ale też już nie tryska energią. Mieszka z dwójką mojego dorosłego rodzeństwa. NIGDY nie widziałam, żeby ktoś jej zrobił herbatę. Ona lata wokół nich. Nikt jej nie wyręczy w zakupach.
Można oczywiście mówić, że sami sobie winni, że jak ktoś dobrze dzieci wychowa to mu na starość będą pomagać. Ale moim zdaniem to nieprawda, rodzice nie mają wyłącznego wpływu na to jakie będą ich dzieci.

Oprócz pracy dla kasy, nie robię nic dla innych z myślą, by dostać coś w zamian. Dbam o moje zwierzaki całkowicie bezinteresownie. Szkoda mi dzieci, które rodzice wychowują żeby coś od nich dostać (myślę, że Ty do nich nie należysz, ale znam takich, mam też koleżanki mało zadbane przez rodziców, np. jedna w dniu 18. urodzin dostała warunek ile ma się dokładać do czynszu i wydzieloną półkę w lodówce, chociaż jeszcze się uczyła. Moim zdaniem dzieci powinni mieć tylko Ci, którzy naprawdę ich chcą i potem naprawdę o nie zadbają, a w otoczeniu widzę mnóstwo dzieci zaniedbanych, nie w sensie głodnych i brudnych, ale zaniedbanych emocjonalnie).

Wolę zwierzęta, bo kocham je bezwarunkowo. Mojego psa kocham nawet, gdy mnie wkurza swoim złym zachowaniem. Siostrzeńca w takiej sytuacji mam ochotę strzelić w twarz.
Jeśli ktoś będzie kochać swoje dzieci niech się rozmnaża ku chwale ludzkości, popieram. Ale potępiam posiadanie dzieci, bo tak wypada, taka kolej rzeczy, teściowie nalegają, albo żeby miał się kto mną zająć na starość.

Nie zreezygnowalabym z mozliwosci macierzynstwa dla faceta. Żaden facet i żadna milosc nie jesst warta tego, żeby poswiecac mu mozliwosc posiadania dziecka.

Rozumiem, ze kobieta moze zrezygnowac z tego z wlasnej woli - w tym niewidze zadnego probllemu, ale NIGDY tylko dlatego, ze facet tak chce.

To zawsze musi być wspolna decyzja.

Wybacz jeśli Cię uraziłam, uznałam za oczywiste, że w dyskusji, a już zwłaszcza w tym temacie każdy wypowiada swoje prywatne zdanie.
Nie żyjemy w socjalizmie, a ja nie jestem przewodniczącą kolektywu sąsiedzkiego, chyba nie mam prawa wypowiadać się w cudzym imieniu?

Co do Twojego pytania nigdy ich o to nie pytałam, ale z mojego punktu widzenia całkiem możliwe. Mieliby łatwiejsze życie gdyby się ograniczyli chociaż do dwójki dzieci albo gdyby nie mieli ich wcale. Moja matka zmarnowała sobie życie wychowując dzieci alkoholika. Nikt jej już go nie zwróci.

Nie poczułam się urażona. Wstyd mi, że zaprezentowałam brak kultury wypowiedzi (naprawdę, chociaż brzmi to jakbym ironizowała).
Nie chowaj do mnie urazy, proszę.
Peace & Love

O ewentualnej rodzinie, dzieciach,  rozmawia się, tuż przed ślubem, w trakcie poważniejszego związku. Jeśli mamy odmienne zdanie w tej sprawie, to lepiej się rozstać, niż męczyć się i tworzyć konflikt z tego powodu. Nigdy bym nie "złapała na dziecko", wtedy to dziecko, nie jest chciane od początku, zostaje nadszarpnięte zaufanie, nie prowadzi to do niczego dobrego w dalszej relacji.

Nie zmuszałabym ani nie "złapałabym " na dziecko - efekt był by taki że facet by się wypioł i polazł w pizdu a ja zostałabym sama w ciązy i z dzieckiem - głupota .
Jeśli facet w danym momencie nie chce ale w przyszłości ( np mieszkanie praca wszystko poukładane i wtedy dziecko ) przemyślałabym i dała szanse .
Jeśli facet nie chce kategorycznie mieć dzieci a ja tak - sorry pa
Jeśli facet nie chce mieć dzieci i ja także - to problem jakby sam się rozwiązał ,żyjemy we dwoje
Jeśli zajdę w ciąże a facet go nie chce i każe usunąć - dostaje w pysk po czym wykreślam go ze swojego życia !

to taka teoria bo z praktyką się minęłam o hoohohoho i jeszcze troszkę - zostałam zgwałcona o ojcu się ani nie wypowiadam bo to nie ten wątek i wg ....w każdym razie z moim partnerem ( który wychowuje moją córkę jak swoją ) chcemy oboje mieć dziecko ( jedna próba już za nami *) ale rozmawialiśmy najpierw dużo o tym, czy chcemy OBOJE itd...

Także rozmawiać trzeba koniecznie ! Bo jeśli kobieta chce dziecka a facet nie ..to sorry żadne wpadki tu nie pomogą- nie te czasy . A być może z kim innym lepiej można sobie ułożyć życie, choć na pewno początki będą koszmarne po rozstanaiu .

Fachową opiekę w ośrodku? Co masz na myśli? W Polsce chyba nie ma takiego.

Po co komu ośrodek choćby z najlepszą opieką, jeśli będziesz się czuł w nim samotny, bez bliskich, którym na tobie zależy.

Fakt można żyć jak rentier na Karaibach, lecz trzeba się cieszyć dobrym zdrowiem; biorąc pod uwagę postępy w medycynie, w niedalekiej przyszłości nawet 80-letni pan mógłby wieść tam błogie życie.

Pokaż mi, gdzie stwierdziłam coś takiego.
NIGDZIE.

Napisałam żartobliwie, ogólnie dlatego, że osóbka, która pisała, że jej zdaniem dzieci to wrzód na d. ma podany wiek 25 latek i sorry, ale może jej się za parę lat odmienić. Może, nie musi.

Katariina, rozumiem Twoje spojrzenie, ja też miałam tatusia alkoholika. I też nie chciałam dzieci.
Dziś mam cudownego synka. I nie zamieniłabym go za nic na świecie.

Ja to bym sie ucieszyła, bo też nie chcę.

jesli mnie pytasz to ja akurat takiego partnera szukalam i takiego mam obecnie meza, nie chcemy miec dzieci i dla mnie bylo to jedno z podstawowych kryteriow ktore ustalalismy na samym poczatku.

Mogę się podpisac pod tym co napisala Cyniczna.. - sama mialam 28lat gdy zaciazylam i byla to typowa wpadka - do tamtej pory dziecka nie chcialam i pewnie swiadomie bym się na to nie zdecydowala 

Niemniej nie byl to swiadomy wybor podyktowany niechecia do dzieci, ale raczej wplyw zlego dziecinstwa i strach przed niepewna przyszloscia. Tyle ze WTEDY jeszcze o tym nie wiedzialam. Wtedy bylam szczerze i calkowicie przekonana, ze dzieci miec nie chcę.

Mtsle, ze naprawdę swiadoma tego, ze nie chce miec dzieci jest kobieta po 30 kiedy konczy się czas na prokreacje. 
Wtedy mozna miec pewnosc, ze to jest decyzja swiadoma, a nie podyktowana strachem przed niepewnym jutrem i obawami.

Poza tym mozna nie chciec dzieci, ale pewnego dnia zachciec urodzic dziecko TEMU facetowi. wiec nie ma co się zarzekac

Z drugiej strony wiem, ze sa kobiety, ktore dzieci nie chca i to też mnie zupelnie nie dziwi w koncu nie kazdy też chcę miec psa, a o ile mniej z nim klopottu niż z dzieckiem

Ale pewnego dnia twoja dotychczasowa rodzina zacznie się kurczyc - nie bedzie rodzicow, ciotek, wujkow, rodzenstwa, kuzynow, a ci, ktorzy pozostana beda mieli wlasne rodziny... Natomiast wiekszosc twoich znajomych bedzie miala wlasne rodziny, dzieci, wnuki - beda przychodzic takie chwile, ze zyjac tylko z mezem bedziecie na siebie skazani. TYLKO na siebie, bo przyjaciele i kuzyni beda zajeci wlasnymi rodzinami. Nie bedziecie mieli alternatywy.

Nawet jeżeli te dzieci maja rodzicow w nosie, nawet jeżeli wcale nie maja ochoty przyjsc z ta herbata, to jednak gdzies tam sa.

Bo milo jest miec dzieci dla samego ich istnienia

Tegan, ja nie oczekuję od mojego syna, że się mną zajmie na starość.

Katariina, niech zgadnę, dziecko partnera?
To nie to samo.

Jeśli o mnie chodzi to dzieci chciałam mieć już od dawna.

Wchodząc w poważniejszy związek czyli " narzeczeństwo " rozmawiałam z chłopakiem jak On postrzega posiadanie dziecka-pytałam, ponieważ widziałam że nie pała entuzjazmem do mojego bratanka czy też dzieci z reszty rodziny.  Odpowiedział, że nie czuje tego akurat do tych dzieci --- Ale przyjdzie na to czas, kiedy urodzę mu nasze wspólne maleństwo Wiem, że tego chce bo nieraz o tym rozmawiamy i widzę jego zmianę w tym temacie.

Zawsze mozna miec dobrych znajomych, ja cale zycie jestem sama praktycznie bez rodziny (mam tylko rodzicow z ktorymi widze sie sporadycznie) i dla mnie to nie jest zadnym problemem.

Zależy jak podchodziłabym do związku w którym bym była, jak ważny by dla mnie był. W aktualnym? Zostałabym, za bardzo kocham mojego partnera, za dużo nas łączy, ale to tylko gdybanie i sytuacja która nie będzie mieć miejsca, oboje chcemy, wcześniej ja nie chciałam bo mam wątłe zdrowie i bałam się czy podołam, ale wiem że nie jestem sama i dalibyśmy radę.

Ponoć - słowo klucz.
Nie chcę mieć dziecka czysto egoistycznie - nie chcę poświęcać mu czasu, zarabiać na nie i odmawiać sobie czegoś (nie mówię o kwestiach pieniężnych, tylko np. o spontanicznym wyjeździe), a przede wszystkim nie chcę stracić niezależności i możliwości decydowania o swoim życiu prawie wyłącznie pod kątem siebie - nie chcę być za nikogo odpowiedzialna. Gdyby już było - wiem, że bym je kochała i chciała się nim zajmować, ale po prostu nie chcę chcieć. Nie chcę zmieniać pragnień, priorytetów i całej reszty. Dziecko to nie jest decyzja z konsekwencjami na rok, dwa czy trzy, tylko na 20 lat, często i więcej - bo nie wyobrażam sobie wypiąć się na dziecko, skoro już jest pełnoletnie.

Owszem, to nie to samo. Inne geny. Problem tkwi w mentalności rodzica. Jeśli prawdziwie nie pokocha i dobrze nie wychowa dziecka, to później pretensje może mieć wyłącznie do siebie, że dziecko w dorosłym życiu nie okazuje wdzięczności.

Tak, słyszałam podobne teorie na temat homoseksualistów - np. że lesbijka tak naprawdę nie jest lesbijką, tylko po prostu nie spotkała jeszcze faceta, który by ją porządnie wy... i pokazał, jakie to fajne. Nie muszę chyba dodawać, co o tym sądzę. Nie wszystko, co jest "wbrew naturze", musi być potępiane. Idąc tym tropem moglibyśmy całkowicie zrezygnować z nowych możliwości ratowania ludzkiego życia, antybiotyków, przeszczepów - bo przecież rozrusznik serca czy metalowe biodro są wbrew naturze.

Jak napisałam wcześniej, nie wykluczam, że mi się zachce potomstwa, jeśli spotkam odpowiednią osobę, z którą chciałabym założyć rodzinę. Niemniej moja niechęć do bycia matką wiąże się raczej z tym, co łączy się nierozerwalnie z posiadaniem dzieci, a czego ja nie chcę: brak czasu dla siebie, cały dzień ustawiony pod dziecko, nieprzespane noce, codzienne gotowanie obiadów, brak prywatności i samotności, ale przede wszystkim trudności wychowawcze i wieczna walka z "najmądrzejszym" malcem. Wiem, że nie każde dziecko jest trudne i absorbujące, ale w najbliższym otoczeniu mam przykład właśnie takiego chłopca i wiem, że musiałabym chyba brać ciężkie psychotropy, żeby takie dziecko wychowywać.

A co powiedzie na taki o to obrazek. Małżeństwo razem od 25 lat, oboje mają po 45 + no i teraz się rozwodzą bo on chce dziecka a ona nie...

Nie wiadomo czy się śmiać czy płakać.

Mieli świetną sytuacje finansową to bardzo bogaci ludzie, ale potem wyszło że ona nie chce dziecka z nim, a nie że w ogóle, podobno ją wyzywał od grubych (babka ma rozmiar 36), wyliczał ją, nazywał suką, więc ona mu powiedziała że nie chce, a znajomym że z nim.

Zazwyczaj dochodzi do rozstania. Jeśli dla jednej tylko strony fakt posiadania potomstwa jest istotny to moim zdaniem nawet wskazany jest taki krok. Jest oczywiście opcja adopcji oraz możliwości medyczne, ale to już zależy od indywidualnego podejścia danej pary.

To mnie się wydaje, że w takim układzie brak dziecka to ich najmniejszy z problemów. I błogosławieństwo jednocześnie...

@Eileen, za kilka lat większość znajomych będzie już sparowana, a chwilę później zaabsorbowana dziećmi. Bardzo możliwe, że nie będziesz miała z kim normalnie porozmawiać, imprezy z małolatami nie będą Cię kręciły, a rodzina to jednak nie to samo co partner/mąż i dziecko/dzieci. Oprócz tego jak się poznaje odpowiednią osobę to pojawiają się hormony, które sprzyjają instynktowi macierzyńskiemu. Nie jest tak, że każdy wie od razu, że chce mieć dzieci i w jakim wieku. Tak samo jak z seksem sprawa jest bardzo indywidualna. Jedni chcą jak najszybciej i wszystko jedno z kim, inni czekają na właściwą osobę, a komuś wystarcza masturbacja i nie rozumie tego całego zamieszania. Poza tym podejście w ciągu życia się zmienia.

Ja tez nie chce, wiec by nie było problemu.
Ale faktycznie takie rzeczy należy wcześniej ustalić.