Dzisiejszy świat i autorytety

Wydaje mi się, że największą porażką jest nie brak autorytetów w życiu publicznym, ale ich brak wśród osób nam bliskich. Coraz rzadziej autorytetem dla dziecka są jego rodzice, choć wiadomo, że wychowanie bez autorytetu jest niezmiernie trudne (i nie mówię tutaj o nastolatkach, które weryfikują swoje dziecięce przekonania, ale nawet o kilkulatkach).

Jestem zdania, że to dorośli zabierają dzieciom autorytety. Jakim autorytetem może być nauczyciel, jeżeli jest krytykowany w domu? Ja sobie nie przypominam, żeby moi rodzice przy mnie dyskutowali o nauczycielach, co dzisiaj jest na porządku dziennym. Jakim autorytetem mogą być sami rodzice, skoro częściej są nieobecni, niż obecni, a gdy się pojawiają, wiecznie nie mają czasu? Jakim autorytetem są rodzice na emigracji, których obecność w życiu dziecka po wyjeździe już nigdy nie będzie taka sama?

I w końcu - jakie autorytety może mieć dorosły człowiek, który ich nie poznał przez całe dzieciństwo? Przecież wtedy właśnie dalsze zwątpienie przyjdzie "naturalnie"...

Myślę, że m. in. z powodu braku autorytetów ludzie dziś czują się zagubieni. Dziś tendencją jest wątpienie, krytykowanie, doszukiwanie się luk i wyrabianie własnego zdania jak najwcześniej. A przez to niekiedy ludzie niepotrzebnie dokonują "powtórnego wynalezienia koła".
Kiedyś czytałam książkę Fabienne Verdier pt. "Pasażerka ciszy. Dziesięć lat w Chinach". Jej autorka marzyła, żeby nauczyć się chińskiej kaligrafii u mistrzów i nauka zajęła jej właśnie te dziesięć lat, kosztowała ją wiele trudów i wyrzeczeń. Wielkie wrażenie zrobił na mnie opis tego, w jaki sposób młodzi adepci malarstwa uczyli się swej sztuki. Mianowicie masowo sporządzali kopie, która w Chinach ma inną wymowę niż u nas. U nich tak długo robiono kopie dzieła, aż adept nauczył się perfekcyjnie je odtwarzać. Zrobiło to na mnie niesamowite wrażenie - takie nagłe objawienie prawdy, że żeby przyczynić się do postępu w danej dziedzinie, trzeba zajść co najmniej tak daleko jak ci, którzy tworzyli w niej przed nami. A potem już można próbować iść krok dalej.
Wydaje mi się, że trochę zapomnieliśmy o tym, dziś za szybko zachęca się do szukania własnej ścieżki. Autorytety mogłyby nas uchronić przed powielaniem tego, co już zostało odkryte czy dokonane.

Mam wiele autorytetów. Bardzo się cieszę, że żyję w czasach, w których młoda kobieta może szukać wielkich autorytetów w życiu publicznym wśród innych kobiet, bo dzięki temu mam z czego czerpać. Moimi autrytetami są Maria Curie, Florence Nightingale, Matka Maria Skobcowa (święta prawosławna), ammy z początków chrześcijaństwa.

W życiu prywatnym autorytetem jest dla mnie matuszka (żona proboszcza z naszej parafii), moja ciocia i pewne dwie starsze panie, z którymi się przyjaźnię.
Natomiast z mężczyzn na pierwszym miejscu zawsze stawiałam Fridtjofa Nansena

Sama wielokrotnie zastanawiałam się nad własnym autorytetem i muszę przyznać, że chyba takiego nie mam. Jest wiele osób, które darzę szacunkiem, podziwem, czerpię z ich postawy, ale nie potrafię doszukać się kogoś, kto byłby dla mnie prawdziwym wzorem do naśladowania na każdej płaszczyźnie życia.

Wspomniany przez Ciebie, Bożenko, Jan Paweł II swoim życiem udowodnił, że jest wielkim człowiekiem, że jednostka potrafi zmienić świat, wpływać na losy innych ludzi, ale ja niestety nie potrafię tej postawy przełożyć na własne życie, bo ja przecież mam zupełnie inne problemy, inne sprawy mnie zajmują, więc tym samym potrzebuję autorytetu bliższego mojej zwykłej codzienności.

Olinko, to prawda, że trudno jest znaleźć osobę, która byłaby wzorem w każdej sferze życia. Zgodzę się z tym, że Jan Paweł II wiele zrobił dla świata i za to go podziwiamy i szanujemy. Możemy zgadzać się z jego naukami i żyć według nich. Ale tak jak napisałaś, my zwykli ludzie mamy inne problemy. Życie duchowe to jedno, ale Kościół nie powie nam jak znaleźć pracę, jak radzić sobie z problemami codziennymi.

Można albo podziwiać kogoś albo próbować wzorować się na nim. Różnie można definiować autorytet. Ale najważniejsze jest to by był to nasz wzór, nasz autorytet, a nie mówienie, że ktoś jest naszym autorytetem, bo wszyscy tak mówią, bo to modne, bo osoba jest znana.

W ochronie przyrody i zoologii miałbym kilka żelaznych typów. W muzyce rozrywkowej także.

Niestety nie mogę się z tym zgodzić, bo dla mnie przeczy to logice pojęcia autorytetu. Autorytet można zbudować, dążyć do tego, aby być nim dla innych, ale nie można być autorytetem dla samego siebie. Autorytetami są osoby, na których chcemy/powinniśmy się wzorować, być coraz bardziej do nich podobnymi, zmieniać się idąc ku lepszemu. A jaką pracę można wykonać, twierdząc, że jest się autorytetem dla samego siebie? Osiągając ten pułap i żyjąc z taką świadomością nie mielibyśmy przecież żadnej motywacji do zmian.

Choć nie, jest to możliwe - jeśli ktoś ma wybitnie wybujałe ego .

Nie mam autorytetu.
Jakos nie umiem slepo podazac za niczyim przykladem.

Tez nie potrafie.
Ide wlasna droga a nie kopiuje cudze sciezki.

To jest świetny przykład tego jak ludzie potrafią się kierować czymś czego nie rozumieją.

Bóg, honor, ojczyzna- ojczyzna to względnie łatwy termin, więc go zostawmy (choć dla wielu na początku XX wieku ojczyzna ograniczała się do własnej wsi).

Honor jest przed ojczyzną- o tu zaczyna się jazda. Co to jest honor, jak go rozumieć? Kiedy można strzelać, a kiedy nie można bo to niehonorowe?

Bóg na pierwszym miejscu. No tak, w ten sposób rozumował JW król Zygmunt III Waza który powiedział "Lepiej żebyśmy ja i ty zginęli hetmanie, niech lepiej zginie cała Rzeczpospolita, byleby tylko święta wiara uszczerbku nie poniosła". Ten fanatyk doprowadził do wybuchu trwającej ponad 10 lat wojny domowej, doprowadził do buntu poddanych Szwedzkich, przez co później wplątał Polskę w wojny ze Szwecją i stracił tron Carski. Popierał katolików, którzy niepodzielnie rządzili Polską w dniu jej upadku, i tępił różnowierców. Gdyby nie jego katastrofalne i religijnie podszyte decyzje, być może Rzeczpospolita by nie upadła, kto wie, być może dzięki temu nie było by dwóch Wojen Światowych, tylko mniejsze lokalne konflikty?

Autorytety są dobre dla słabych umysłów, które potrzebują mieć przewodnika stada, bo same nie wiedzą w którą stronę się zwrócić. Jeżeli myślimy krytycznie, poddajemy krytyce także własne myślenie i chłoniemy różnorodne poglądy z zewnątrz, autorytety są niepotrzebne.

Ale po co? Ktoś może być świetnym myślicielem politycznym ale draniem w życiu prywatnym i vice versa? Mam się wzorować w całym zakresie? Oczywiście że nie! A może ktoś był świetnym autorytetem w konkretnych warunkach ale jego sposób postępowania kompletnie nie pasuje do nowych czasów i jest bezsensowny w nowych warunkach albo całkowicie szkodliwy?

Można mieć kilka autorytetów.Mam na myśli to, że z każdej osoby, z jej postępowania można wyciągnąć coś dla siebie. Kiedy przykładowo ktoś jest obrotny i rozkręci swoją, dobrze prosperująca firmę, a w domu będzie tyranem dla rodziny, to przeciez nikt nie będzie ślepo kopiował takiej osoby. Jeżeli interesuje go rozwinięcie własnego biznesu, to ta osoba będzie dla niego autorytetem, ale tylko w kwestii biznesowej.
A ponadto każdy ma lub miał jakiś autorytet. Nie ma tak ,że całe życie jesteśmy sami sobie panami.Dla dziecka może to być pani w przedszkolu, albo tez postac z bajki, potem idol muzyczny, aktor, rodzic, kolega, pisarz, naukowiec, sąsiadka...Tu już dowolność. I tak przez ilestam lat bardziej lub mniej świadomie te osoby wpływają na charakter, postępowanie danego człowieka. Plus oczywiście multum innych czynników.

"Bóg, honor, ojczyzna"też się kiedyś nad tym zastanawiałam. I nad patriotyzmem.Czy w dzisiejszych czasach istnieje jeszcze to pojęcie?I czy ma sens?

Powtórzę za Tobą: oczywiście, że nie! Nawet naśladując kogoś, kto stanowi dla nas autorytet, powinniśmy być w stosunku do niego, a i siebie samych, krytyczni, nie tworzyć wiernej kopii, ale naśladować to, co nam w nim imponuje. To mogą być osiągnięcia czy wiedza w danej dziedzinie, światopogląd, życiowa postawa, realizowane zasady, czyli coś, co w naszych oczach nadaje wartość. Nikt nie jest do końca zły czy do końca dobry, tak samo nikt z nas nie jest równie wartościowy na każdej płaszczyźnie, choć niektórzy istotnie są bliżsi ideałom.