On za duzo pracuje :(

Wiem dobrze, jak możesz się czuć, bo mam podobnie ze swoim Adamem. Mój ukochany studiuje dziennie (to dla niego nie pierwsze studia, ale wzornictwo sobie upatrzył i niestety jedyna opcja, jaką oferują to studia dzienne i płatne - w podobnych godzinach, co dzienne). Do tego jest na własnym utrzymaniu, zbiera zlecenia jako grafik i projektant stron www. Dołóżmy jeszcze 3x w tygodniu treningi aikido i mamy pełen obraz.

Nie ma tygodnia, żeby nie siedział w dzień i w nocy albo nad zleceniami dla klienta albo nad pracami na uczelnię. Na wykładach pojawia się tak sporadycznie, że dopuszczenie go teraz do sesji stoi pod znakiem zapytania. Kiedy musi opłacić czynsz/rachunki, albo po prostu, kiedy kończą mu się pieniądze, prawie go nie widuję. Ostatnie duże zlecenie robił przez 3 tygodnie, okupione 2-3 naszymi spotkaniami w tygodniu, gdy u mnie nocował. Plus nie mieszkamy jeszcze razem, co po jego sesji niby ma się zmienić, więc wyobraź sobie, jak się czuję, kiedy z góry wiem, że mogę liczyć max. na 3 spotkania w stałe dni tygodnia (czyt. te, gdy nie ma treningu).

Na początku bardzo mnie to frustrowało. I nie powiem, miewam takie dni, kiedy mam ochotę wszystko rzucić i znaleźć mężczyznę, który poświęci mi więcej uwagi. Kogoś, kto w przeciwieństwie do mojego Adama nie będzie miał natury samotnika i będzie bardziej wylewny uczuciowo - bo mój Adam niekiedy nie umie tych uczuć wyrażać słowami.

To wszystko jest dla mnie na jednej szali. A na drugiej jest to, że kiedy już spędzamy razem czas, jestem szczęśliwa, dostaję maksimum wsparcia, jakie on może mi dać, żeby jednocześnie poradzić sobie z nadmiarem zleceń i zaliczeń. Uczę się - w sporym bólu - akceptować to, co mam. I zaczynam rozumieć, że problemem nie jest to, ile czasu ze mną spędza, ale to, jak ja odbieram jego zapracowanie - tak, jakby mu nie zależało, nie starał się wystarczająco mocno, a przecież robi, co może.

To, co opisałaś brzmi bardzo podobnie. Wiesz rozumowo, że jesteś kochana, dostajesz od niego dużo pomocy (jak choćby w postaci niani), ale emocje robią swoje. I mają prawo takie być. Nie wmawiaj sobie, że jesteś wniebowzięta, gdy go nie ma i nie ma, nie o to w tym chodzi. Ale postaraj się zrozumieć, że pod jego zapracowaniem nie kryje się nic więcej niż zapracowanie - nie ma w tym braku zaangażowania czy miłości do Ciebie. On Cię kocha i robi wszystko, co może, żeby uczestniczyć w swoim życiu, a jednocześnie zrealizować się w czymś, co jest cholernie czasochłonne.
To zrozumiałe, że jeżeli masz dzieci, o które musisz dbać i długo dźwigałaś taki ciężar życia w pojedynkę, to potrzebujesz jego obecności i pomocy i nie masz siły na to czekać. Okaż sobie zrozumienie, bo to całkiem naturalne, że masz wobec niego takie oczekiwania.

Ale i weź pod uwagę, że 3 miesiące to niesamowicie krótko. Na niektóre oczekiwania może być jeszcze za wcześnie, może on potrzebuje trochę czasu, żeby się dostosować? Może warto wstrzymać się z decyzją o ślubie do momentu, w którym się dotrzecie?
Albo i nie dotrzecie... Ale zerwać można w każdej chwili. A na razie może jednak warto poczekać cierpliwie i zobaczyć, jak się rozwinie sytuacja między Wami.
Pozdrawiam.

Porozmawiajcie, rozmowa dużo daje, nie należy się kłócić, bo to do niczego dobrego nie prowadzi.

Przypadki niestety nierzadkie.
Dla mnie opcje zawsze są dwie Albo zaangażowanie jest po obu stronach takie samo (opcja 1), albo związek nigdy nie będzie udany (opcja 2).
Niestety nie jest to łatwe bo to przecież miłość i rozum często z sercem się nie zgadza...

Jak mam z nim zerwac?gdy dostal szanse ode mnie i mogl sie poprawic to on od nowa zaczal swoja gadke typu"nie mam czasu zadzwonie potem" a to potem nigdy nie nadeszlo!chce z nim sie rozstac bo co to za zwiazek...nie mamy praktycznie wcale kontaktu, nie rozmawiamy nie spotykamy sie. kiedy mu mowie ze chce sie rozstac to on jakos od razu znajduje dla mnie czas i przyjezdza by blagac mnie o przebaczenie i obiecuje poprawe i co?dalej jest to samo!chce to wreszcie skonczyc tylko nie wiem jak!prosze was o pomoc:(

Wydaje mi się tez że chłop sobie myśli, że cokolwiek zrobi to ty i tak do niego wrócisz - przyjedzie pokaja się i wszystko wraca do normy. Trzeba by mu pokazać że jednak jesteś konsekwentna.
Jest też drugi trochę bardziej 'nietypowy' sposób. Wystarczy pokazać facetowi że ma konkurencję bardzo szybko wtedy podejmuje decyzje drastyczne ale prawdziwe
Jeżeli jedno ani drugie nie pomoże, daj sobie spokój. Ile dajesz tyle bierzesz - jeżeli ta równowaga w dłuższym okresie jest zaburzona... to nieszczęśliwość gotowa.

Przecież to nie chodzi o to żeby ktoś inny był żebyś nie pomyślała ze nakłaniam do odbijania na boki (tego bardzo nie lubię).
Chodzi o to że jak chłop widzi że interesuje się Tobą ktoś inny, a ty się zaczynasz zastanawiać... to mu się szybko zdanie klaruje.
Skoro w momencie jeżeli ty chcesz odejść on widzi co może stracić dopiero wtedy to docenia, to pomyśl jak by doszło do niego że może stracić coś tak cennego, na rzecz innego faceta.
Oczywiście na spokojnie z takim 'akcjami' i bez gwałtownych ruchów. No chyba że widzicie się na tyle rzadko że trzeba mu to jakoś wyraźnie zasygnalizować.