jak sobie z tym poradzic?

Hmmm... Po pierwsze, bardzo dobrze, że wybrałaś się do psychologa. Problemów jest wiele i raczej nie uporasz się z nimi sama. To najlepsze, co mogłaś zrobić i za nic z tego nie rezygnuj. Walczysz o samą siebie i o swoje szczęście. Po drugie, nie ma się czego wstydzić. I mam na myśli zarówno wizyty u psychologa, jak i zachowanie Twojego taty. To nie jest Twoja wina, że urodziłaś się w takiej, a nie innej rodzinie. Nikt jej sobie nie wybiera, nikt też nie ma prawa (i raczej nie będzie) sądził cię na podstawie tego, kim jest twój ojciec. I zupelnie naturalne jest, że dziewczyna, która wychowywała się w takiej atmosferze, szuka pomocy specjalisty. Trudno, żeby sytuacje, jakie opisałaś nie zostawiły ran i blizn w twojej psychice. Nie jest to natomiast powód do wstydu, szczególnie przed własnym chłopakiem, któremu wydaje się bardzo na Tobie zależeć, ani do obwiniania samej siebie (ale to pewnie w pełni uświadomi ci dopiero psycholog). Sama chodziłam przez jakiś czas do psychologa bo nie byłam w stanie uporać się z pewnymi zmorami z przeszłości. I tylko dzięki temu jestem w stanie dzisiaj funkcjonować w zdrowym związku.

Co do problemów z chłopakiem, naprawdę nie wiem, co ci doradzić. Wiem z własnego doświadczenia, że problemy rodzinne tego typu zadają głębokie rany i potrzeba dużo czasu, żeby, za przeproszeniem, cały ten bajzel w głowie posprzątać. Ja w którymś momencie zdecydowałam, że w takim stanie, w jakim jestem, nie nadaję się do żadnego związku i dość długo byłam sama. Ten czas był mi potrzebny żeby pewne rzeczy nie tyle zrozumieć - bo ja je zawsze rozumiałam, jak np. to, że nic nie jest moją winą - co zaakceptować. To nie jest tak, że pójdziesz 3 razy do psychologa i wszystkie twoje lęki i obawy znikną. Do tego potrzeba czasu. Twój chłopak narazie dzielnie znosi wszystkie "jazdy" jakie mu fundujesz, ale któregoś dnia pokłady cierpliwości się wyczerpią i rzeczywiście odejdzie. Może nawet nie odejdzie przez twoje zachowanie, ale przez poczucie, że jest zupełnie bezużyteczny bo w żaden sposób nie jest w stanie ci pomóc. Jeśli naprawdę go kochasz, musisz przede wszystkim zacząć być z nim bardziej otwarta. On już pokazał, że stać go na dużo wyrozumiałości więc na pewno zrozumie. Jak piszesz, dał ci link do tego forum - więc wie, że potrzebujesz pomocy i jak może, tak pomaga. Nie stracisz w jego oczach, jeśli będziesz mu o swoich problemach i uczuciach otwarcie mówiła. Stracisz natomiast jeśli będziesz stosowała swoją obecną taktykę zatajania problemów w domu, a jednocześnie wyładowywania całe frustracji w związku poprzez urządzanie "jazd", jak to sama nazywasz. Musisz też zdać sobie sprawę z tego, że on nie zostawi cię dlatego, że twój ojciec jest alkoholikiem, ale może cię zostawić bo ty nie pozwalasz mu być ze sobą. Nie oczekuj też od niego, że rozwiąże wszystkie twoje problemy. Piszesz:

A co innego mógł zrobić? Na dobrą sprawę, jedyne, co może zrobić to cię przytulić i pozwolić się wypłakać. Zastanów się nad swoimi oczekiwaniami wobec niego i może trochę je zweryfikuj.

Jeśli masz taką finansową możliwość, powinnaś wyprowadzić się od rodziców. Wiem, że od tego typu problemów nie da się uciec poprzez wyprowadzkę, ale uniknięcie pewnych scen na pewno by trochę pomogło.

Postaraj się zrozumieć, że nic nie dzieje się samo. Koleżanki nie są wyluzowane bo takie się urodziły. Nic nie przychodzi im łatwiej, mają po prostu inne podejście. Jeśli wierzysz, że nic nie ma sensu i wszędzie masz pod góre, wszystko automatycznie wydaje się być trudniejsze. Musisz bardzo nad sobą popracować - tak jak napisałam wcześniej, najlepiej z psychologiem. A tymczasem przestań się tak nakręcać, spróbuj skoncentrować się na czymś pozytywnym. Zdajesz sobie sprawę ze swojego problemu, wiesz gdzie popełniasz błedy, wiesz, dlaczego je popełniasz.. Najtrudniejsze za tobą. Teraz musisz to tylko zmienić. Wiem, że łatwo się mówi ale innej drogi nie ma. Walczyłam z czymś podobnym i wiem, że tak naprawdę dopóki naprawdę nie CHCESZ tego zmienić, nie pomoże ci nikt i nic. Twoje podejście do życia i związku wydaje się być wygodne bo pozornie chroni cię przed porażką, ale pamiętaj, że jednocześnie zamyka drogę do szczęścia...
Sama jesteś kowalem swojego losu. Poddawanie się takim nastrojom, w jakim jesteś teraz do nikąd cię nie zaprowadzi. Znajdź w sobie wolę, żeby coś zmienić i zmień to. Łatwo nie będzie, ale warto. A nawet trzeba.

A co do chłopaka - to nie jest przykuty do Ciebie łańcuchem. Gdyby chciał, to by odszedł. Widocznie nie chce. Nie staraj się tego zmienić, skoro piszesz, że nie przeżyłabyś gdyby odszedł.

To nie Twoja wina, że masz taką rodzine. Nie Twoja wina, że ojciec byl taki a nie inny..Nie obwiniaj się o jego glupote. Inaczej tego nazwać nie można... Co do faceta, to powiem Ci, że ja tez im nie ufam... Nie mam za wesolo w życiu, ale tez nie zaufalabym mu mowiac o swoich problemach bo tez mi wstyd, ale teraz wiecej o tym mowie bo tez wiem, ze to nie moja wina,ze tak sie w zyciu mojej rodziny ulozylo także że tak powiem mam to gdzieś...
Myślę, ze on zaakceptowalby sytuacje Twojej rodziny... Moim zdaniem powinnas mu powiedziec. Pomysl..bedziecie malzenstwem albo cos i wtedy nie bedziesz mu mowic nic?? Musisz byc z nim szczera.

Przechodzilam przez dokladnie to samo wiec naprawde rozumiem, jak sie czujesz. Mam troche wrazenie, ze slucham samej siebie sprzed kilku lat. Psycholog powiedziala mi wtedy, ze moje zachowanie to wrecz podrecznikowy przyklad zapierania sie rekami i nogami przed wyjsciem ze swojego bezpiecznego kokonu, jaki uwiłam z roznych lęków i dziwnych przekonań - takich na przyklad, ze jesli zaufam, to na pewno cos zlego sie stanie. Wiec lepiej nie ufac - tak jest cieplo i bezpiecznie.
Wszystko w Tobie opiera sie przed wyjsciem z tego kokona w wielki, niebezpieczny swiat... Wiem... Wydaje ci sie, ze nie jestes w stanie podjac tego ryzyka (bo co tu duzo ukrywac - za kazdym razem, keidy decydujesz sie komus zaufac, ryzykujesz... bol, strate, placz, bycie oszukana lub zostawiona... Nie ulatwiam ci tego teraz ale powtarzajac tylkio, ze swiat jest piekny, wcale bym ci tak naprawde nie pomogla). Niemniej jednak piszesz, ze chcesz to wszystko zmienic . Coz, swiata nikt nie zmieni, nikt ci nie da gwarancji na pismie, ze twoj chlopak cie nie zdradzi ani nie oszuka, nikt nie zagwarantuje, ze zadna krzywda ci sie nie stanie. To jest pierwsza prawda, z ktora musisz sie oswoic. A jak juz sie z nia blizej zapoznasz, nastepnym krokiem bedzie pomimo tego zdecydowac sie komus zaufac. To wcale nie jest latwe. Jest cholernie trudne. Musisz pozbyć się przekonania, ze jeśli zaufasz, to na pewno spotka cie cos zlego, a jednoczesnie musisz nauczyc sie akceptowac ryzyko nieodlacznie wpisane w zaufanie. Trudne... Ale innej opcji nie ma...

Idz do psychologa. Laź do niego uparcie aż poczujesz, że w niczym nie jest juz w stanie ci pomoc, a nawet jesli jest - to i tak dasz sobie rade sama. Nic innego ci nie doradze...

chciałabym się jakoś obronić przed rozczarowaniem...skoro miałam takie dzieciństwo, dołożę starań teraz,żeby zmienić nastawienie to,żeby moja przyszłość była spokojna...Nie wiem co bym zrobiła,gdyby mój chłopak tak bardzo kochający zostawił mnie po tym czasie walki o siebie, tj kiedyś tamten facet(wcześniej pisałam)

Elnett więc jesteśmy podobne...Mi też nie jest lekko opowiadać komukolwiek o tym co przeszłam,mój chłopak też późno sie dowiedział,chciałam jak najdłużej to zataić..
Chociaż tyle,że nie zaznałaś tego wszystkiego co z pewnością rodzeństwo...może nie potrafią inaczej żyć...takimi się wyrasta w rodzinie alkoholika. Sama pewnie jestem podobna do Twojego rodzeństwa....ranie bliskich bo taki miałam widok w dzieciństwie-ja to wiem,ale to jest wszystko silniejsze, głęboko w psychice:((
A mój chłopak tj Twój jest kochany i dobry, wiadomo ideałem nie jest(chociaż dla mnie mogą nie istnieć inni)-dużo przeszliśmy razem zanim zostaliśmy parą, też zranił, jednak teraz jest przy mnie i właśnie jest taką tarczą do której ja rzucam lotkami:/Kocham go ale moje zachowanie jest silniejsze, czasami wymyślę coś, uwierzę i jest awantura czy kłótnia...Niby mu ufam ale on widz,że mimo moich zapewnień tak nie jest. Ja sama wiem napewno,że nie ufam mu w pełni. A skoro kocham-powinnam też ufać...
Z drugiej strony uważam,żę powinien mieć lepszą dziewczynę i być bardziej szczęśliwy, ja funduje tylko tygodniowe 'jazdy' itd ale nie przeżyłabym tego rozstania..
Tyle we mnie sprzecznych myśli,że czasami sama się boje, nie wiem co myśle:(
Jesteśmy bardzo podobne:)) i radzę jednak spróbować pójść do psychologa,porozmawiać-powiedzieć wszystko choćbyś miała płakać tam- ja 3 lata temu musiałam pojść bo chciałam sobie coś zrobić- wzbraniałam się i milczałam na pierwszych spotkaniach,później nie wiem kiedy odczułam jakąś zmianę,zwłaszcza wtedy,gdy ojciec wracał znów pijany...Przerwałam a teraz od tamtego poniedziałku zaczełam znów chodzić....

Szczerze powiem,że boje się zmiany-zawsze było mi ciężko, zawsze były łzy, myśli o skończeniu tego wszystkiego, zawsze niepokój i lęk przed kolejnym dniem,spokoju się boję chociąż go potrzebuje....
To jest jakaś masakra.Moje myśli same sobie zaprzeczają

No nie chciałam obrazić:) Poprostu jako pierwsza odpisalaś na mój post,kiedy sie zalogowałam i zdecydowałam opowiedzieć o sobie i czekałam aż znów coś napiszesz:)
Mój chłopak  jest kochany i dobry,  jest przy mnie..Kocham go ale moje zachowanie jest silniejsze, Niby mu ufam ale on widz,że mimo moich zapewnień tak nie jest. Ja sama wiem na pewno,że nie ufam mu w pełni. A skoro kocham-powinnam też ufać...
Z drugiej strony uważam,żę powinien mieć lepszą dziewczynę i być bardziej szczęśliwy, ja funduje tylko tygodniowe 'jazdy' itd ale nie przeżyłabym tego rozstania..
Tyle we mnie sprzecznych myśli,że czasami sama się boje, nie wiem co myślę:(  w kółko sprzeczne myśli.....
Tak jak deklarowałam będę chodziła do tej psycholog na pewno- już dawno chciałam zacząć na nowo tam chodzić ale zawsze znalazł się jakiś błahy powód,żeby nie jechać i tłumaczenie,że może sama dam radę. Teraz jednak będę chodziła i starała się zmienić moje myśli bo na tą chwilę to jest w mojej głowie jeden wielki mętlik i chaos..wiele strachu i niepewności....
Nie jestem pewna siebie, nie akceptuje ani swojego życia a ni siebie samej,moje poczucie własnej wartości jak powiedziała ostatnio pani psycholog= jest zeru! Wiem,że czeka mnie wiele pracy nad sobą ale wiem te,że muszę coś zmienić...Chcę być szczęśliwa, mieć swoją rodzinę- nie zmarnować sobie życia jak mój ojciec, jak mój brat...

Wiesz kendy to wszystko co powyżej napisałam- to są takie ładne pobożne życzenia i niby tak myślę ale nawet jeśli tak pisze, tak czuje-wiem,że muszę do konać wielu zmian w swoim życiu- i tak czuje lęk.....wszystko owiane jest lękiem..

w takim momencie,jakim ja jestem teraz, kiedy wszystko na nowo wróciło i 'zbiło z tropu' tzn że  już jakoś dawałam sobie rade z problemem taty i różnymi przy tym sytuacjami w domu tak teraz nie daje sobie rady z niczym:( naprawdę czuje,że z niczym sobie rady nie daje, przelewam swoje problemy na chłopaka który niczemu nie jest winny,straciłam jakiekolwiek poczucie wartości(nigdy wysokie nie było)byle jaka sytuacja-wstydzę się swojego ciała przed chłopakiem, chociaż widział mnie już nie raz...albo kłóce się z nim o byle co...cały czas coś jest. Nawet sam powiedział,że zamiast cieszyć się że jesteśmy razem to tracimy czas na jakieś dziwne kłótnie...

Jak wyżej pisałam, chodzę do psychologa-wczoraj miałam drugą wizytę i opowiedziałam jej co się ze mną dzieje ostatnio,że moje myśli są sprzeczne,że chwilami czuje się jak jakaś obłąkana, nie wiem co się ze mną dzieje- powiedziała,że jest we mnie mała skrzywdzona dziewczynka, która krzyczy że ktoś kiedyś ją skrzywdził...
Może to jest bezsensu,że wciąż to 'wywlekam',że psuje sobie związek itd ale nawet jakbym chciała sobie mówić,że 'będzie dobrze'  'mam prawo być szczęśliwa'  'mogę zaufać chłopakowi bo przecież jemu na prawde zależy' - ja mogę sobie to powiedzieć ale ja w to nie wierze, zaraz wydaję mi się, że to nie dla mnie, nie w moim życiu.:(

Wiem dziewczyny, jestem cholernie skomplikowana,łatwiej mi jest pewnie być nieszczęśliwą niż szczęśliwą....masakra!