Witam.
Jestem taka wlasnie przymusowa emigrantka - scenariusz napisany dla wielu tysiecy kobiet jak ja - utrata pacy (bez wzgledu na powod), brak mozliwosci znalezienia nowej (bez wzgledu na powod), dzieci, rachunki itd. itp. i nagle szansa wyjazdu i "odkucia sie" ...
Tak, znalazlam sie w tym stereotypie. Zaplacilam straszna cene rozstania z corka ( jestem samotna matka) ale... nie moge powiedziec, ze przegralam wszystko. Tu nie chodzi o pieniadze, wiecie.. posplacalam dlugi, przeprowadzilam remont, zapewnilam corce niezly poziom zycia. To kwestia tylko materialna i nie o nia tu najbardziej chodzi.
Z jednej strony stracilam kontakt fizyczny z corka - to nie ja szykowalam Jej sniadania do szkoly, to nie ja chodzilam na wywiadowki, to nie ja przytulalam Ja na dobranoc czy dziendobry.... ale wiecie? Nauczylam sie z Nia rozmawiac. Do tej pory, choc minelo juz kilka lat, rozmawiamy o wszystkim - nie ma tematow tabu ani z mojej strony, ani z Jej. Czasem sie zastanawiam, czy gdybym byla na codzien, czy udaloby mi sie tak do Niej dotrzec? Hmm..
Druga sprawa to ja. Wlasnie na emigracji nauczylam sie walczyc o swoje, wyrazac swoje emocje i te dobre i te zle - w spokojny i jasny sposob. Nauczylam sie tego, ze nie wazne co robisz, wazne robic to dobrze i z godnoscia. Poznalam wielu niezwykle wartosciowych ludzi - kanalie rowniez ale gdzie ich nie ma? Poznalam nowy kraj, obyczaje, kulture, poznalam setki innych cudzoziemcow, smak nieznanych potraw, owocow, warzyw...
Powiem szczerze - to my sami tworzymy "dobra" lub "patologiczna" emigracje. Jesli ktos wyjezdza za granice z mysla o dorobieniu sie i tylko na tym sie skupia, to.. niestety. Dla mnie to patologia, bo taki emigrant pozostaje w swoim zakletym i zamknietym kregu ksenofobicznej polskosci. Odrzuca a priori wszystko co obce nie starajac sie ani odrobine zrozumiec, poznac miejsce gdzie przyszlo mu sie "odkuc", dorobic. Tu w Paryzu sa setki takich osob, mieszkaja w norach (pokoik 8 m2, WC i prysznic wspolny na korytarzu), pracuja od switu do nocy a sasiada w lyzce wody za pol euro by utopil.. nie przesadzam. Napatrzylam sie tutaj na wiele strasznych rzeczy. Ale nie tylko. Zastanawialo mnie nieraz dlaczego wielu moich rodakow przebywajac od lat we Francji z trudem potrafi wymowic pare podstawowych zwrotow, nie znaja kompletnie Paryza. Tutaj o Paryzanach mowi sie - "metro-boulot-dodo", czyli: metro-praca-spanie, i wielu naszych tak zyje calymi latami. Lacza przy tym ogromna pogarde dla kraju i jego mieszkancow - dlaczego? Za to, ze znalezli tu prace, mozliwosc odbicia sie od dna? A moze to zawistna niechec, bo Francuzi nie musza zarobkowo emigrowac? Szkoda mi tych ludzi. Po latach wroca do Polski i beda OBCYMI. Bo taka jest prawda. Ja tez, jesli wroce bede obca ale przynajmniej bede wiedziala, ze nie zaprzepascilam tych lat na niewolnicza prace. Ogladajac sie wstecz nie bede widziala "metro-boulot-dodo",.. widze piekne paryskie parki, zaskakujaca architekture, cudowne galerie, smak pizzy i wina nad Canal St. Martin, rozmowy z nieznajomymi ludzmi o ich kraju, kulturze, o radosciach i smutkach, ktore maja taki sam smak na calym swiecie... I wiem, ze jesli wroce, bede miala sie czym podzielic - nie tylko pieniedzmi
.
Obserwuje tez inna emigracje - mlodych ludzi, ktorzy koncza tu szkoly, podejmuja prace"wtapiaja" sie w pejzarz i.. zapominaja, ze mimo wszystko sa Polakami. Na szczescie nie jest to liczna grupa, bo sa i inni, ktorzy podobnie "wtopili" sie we Francje, Paryz ale czuja sie Polakami i nie wstydza sie tego powiedziec.
Pozdrawiam 