Jestem kochanką - cierpię

Iść na terapię, żeby poradzić sobie z tym brakiem miłości, które pcha Cię w takie relacje. Przy okazji będziesz miała pracę nad sobą i szanse na to, że zaczniesz wreszcie podejmowac decyzje.

Bo tak realnie, wyobraź sobie, że za 10 lat Twoja corka przychodzi z takim problemem. Co byś jej doradziła?

A on ma żonę, partnerkę? Chyba nic nie było napisane o jego sytuacji osobistej.

Może chodzi po prostu o rolę jaką ma w ich znajomości. Kochanka, czyli tylko seks i nic więcej. Można być tylko kochanką wolnego mężczyzny.

Odnoście kluczowego pytania jak nie żyć iluzją. Co dla Ciebie jest tą iluzją? Jest układ z którego zdajesz sobie sprawę i na który się godzisz. Rozumiesz że to tylko seks. Czy tą iluzją mają być oczekiwania na coś więcej?

"Można być tylko kochanką wolnego mężczyzny."................... można !

" Powiedział " mam dzieci,  niczego nie mogę Ci obiecać ".
                                           ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
facet idzie na skróty i przewiduje krok do przodu, przecież gdyby powiedział "mam żonę" i to było wymówką, znaczyłoby to że żona ważniejsza od kochanki...a on głupi nie jest i wie że rozmawia z kochanką więc od razu przeskoczył na dzieci

On ma dzieci, znika w weekendy, widujecie się w tygodniu. Jego pojawianie się i te wasze spotkania są szczęśliwe... i Ty chcesz tych spotkań.

Zakochałaś się w nim, chciałabyś być z nim ciągle, dzień po dniu razem żyć. Ale on nie może lub nie chce Ci tego dać.

Zatem twoje szczęście jest tylko połowiczne. To jakby piwo wypite do połowy -- można płakać, że nie masz połowy piwa, że to nie jest całe piwo, a może się też cieszyć, że masz pół piwa.

Zerwanie kontaktu z nim, to jak wylanie tej reszty piwa do zlewu, bo kufel nie jest pełny. To nic nie da...

Bo zerwiesz z nim kontakt i co dalej? Poznasz kogoś fajnego, cooo? Za miesiąc? Za rok?

On daje tyle ile daje, nic więcej nie może mimo, że Ty chesz i oczekujesz.
Od Ciebie też się nie wymaga abyś dawała więcej niż możesz dać.

Ty pewnie możesz dać więcej niż on może/chce dać. I to boli, wiem.

Ale jeśli ten układ Ci nie odpowiada, oraz jeśli nie chcesz być samotną, to już teraz znajdź sobie tego idealnego (??? czy się uda??) -- na zerwanie romansu, relacji, seksu, przyjaźni, spotkań, rozmów zawsze będzie moment w przyszłości.

Czy twoje cierpienie nie polega na tym, że nie otrzymujesz tak dużo jak byś chciała otrzymywać od życia?

I czy on jest winien, że nie może dać tak dużo jak byś chciała? Czy on korzysta bo ma seks? Hmm? Handel seksem może? Ty dajesz on bierze? Może wcale nie... może Ty bierzesz i on też bierze? Może wasza relacja dodaje Wam obojgu szczęścia? Mimo, że nie jest taka pełna jak być powinna (??? cóż znaczy "powinna")?

Pewnie terapia to dobre rozwiązanie, porozmawiać z żywą osobą.

Lady Loka

  Terapię,  psychologów nawet miesięczną terapię w ośrodku przerabiałam. Z wieloma problemami sobie poradziłam, ale niestety temat związków z mężczyznami jest nadal moją słabą stroną.

Salomonka
Tak,  liczę na cud  , żę on będzie mój.  I to jest ta iluzja,  te moje pragnienia,  które patrząc realnie nie mają szansy zaistnieć.
Nie porównuję się do jego żony, nie czuję się od niej lepsza.  Ale wydaje mi się,  że jednak mam w sobie coś co go do mnie przyciąga.
Oczywiście,  że chcę normalnego związku,  ale prawda jest taka,  że się zwyczajnie głupio zakochałam.
Rozumiem to co mówisz,  wiem że najlepszym rozwiązaniem byłoby odejść.
Tylko ja bym wolała, żeby to On skończył,  żeby to nie była moja decyzja. Bo w swojej naiwności myślę,  że gdybym ja skończyła to na własne życzenie odebrała bym sobie tą namiastkę szczęścia jaką on mi daje.
Domyślam się,  że moje rozumowanie jest naiwne ale boję się odejść bo będę się zadręczać,  że gdybym nie zerwała kontaktu to może coś więcej by z tego było.
Niestety to stary mechanizm mojego działania: ucieczka od podejmowania decyzji.

Yahoo
Tak, tą iluzją są oczekiwania na coś więcej.

maku2
Jest 8 lat młodszy ode mnie.
Zaczynam się czuć jak pogotowie seksualne.
Do tej pory było inaczej.  Ponieważ on w seksie bardzo stawia na mnie,  na moje spełnienie,  na to by było mi  jak najlepiej , dba o każdy centymetr mojego ciała.  A później słyszę,  że  jest mu ze mną idealnie,  że nigdy nie przeżył takich uniesień,  nie miał takich doznań. Tylko mi to już nie wystarcza.  Chcę jego. Nie tylko parę razy w tygodniu.
A potem żyję tym co od niego usłyszałam, nie biorę pod uwagę rzeczywistości,  tego że jest żonaty i tkwię w tym licząc,  że doprowadzi to do naszego bycia razem. I tak się oszukuję.  I cierpię.

Ranna Panna
Tak, Że słowami " mam dzieci i na nich mi zależy " nie można dyskutować.

Mira Żmijewska
Rozumiem,  ale jak pisałam wyżej boję się , że jak to zakończę będę się zadręczała myślami,  że sobie coś odebrałam że gdyby nie ta decyzja coś by jeszcze z tego było.

aniu1
Jesteś w stanie zrozumieć dlaczego chwytam się takich sytuacji.  Zabieram z nich ogrom szczęścia,  ale po czasie przychodzi refleksja,  że to znów pomyłka,  potencjalne żródło bólu.

blankax99
Minęło parę miesięcy euforii a teraz zaczynam się czuć seksualną zabaweczką.  Ale z seksu z nim czerpię niesamowitą przyjemność i to ona przećmiewa to , że staję się pogotowiem.

Gary
Tak, chcę tych spotkań bo się zakochałam.
A w weekendy cierpię.
No właśnie Gary gdybym poznała kogoś fajnego.....sprawa rozwiązałaby się sama.
" Na zerwanie będzie moment w przyszłości " - tak, oczywiście,  że będzie.  Tylko moja psychika już siada.
Zaczynam widzieć,  że on też wypełnia mną jakieś swoje braki,  samotność , chęć czucia bliskości,  przytulenia,  seksu.
A ja po tych kilku miesiącach chcę być kimś więcej niż lekarstwem na jego braki w małżeństwie.
Chcę pójść krok dalej,  by nie czuć się kochanką w pełnym znaczeniu tego słowa.
Twój punkt widzenia jest dla mnie korzystny bo nie wymusza na mnie podjęcia decyzji.
"Może Ty bierzesz i on też bierze . Może Wasza relacja daje Wam obojgu szczęście " - tak, jemu na 100%. Mi na początku również.  Ale ja wyszłam poza układ,  zakochałam się i tym to wszystko skomplikowałam.
Tak się stało ze mną.  Na dzień dzisiejszy chcę więcej.  I tu zaczyna się moje cierpienie.
Coraz bardziej tracę szacunek do siebie.

Masz oczekiwania jak każdy w związku. Tylko że jednego można być pewnym, kiedy mówią coś takie jak Tobie powiedział kochanek, to mówią szczerą prawdę Nie wiem jak funkcjonuje kobieca psychika że nie przyjmuje tego do wiadomości. To znaczy tego, że jak słyszy  "nic więcej" to tak jakby słyszała "zdobywaj mnie" czyli uruchamia się coś w rodzaju instynktu zdobywcy.

miałam napisać: romanse nie są dla kogoś kto chce drugą osobą wypełniać jakieś braki.
Ale pomyślałam: przecież związki też nie są dla takich osób, które chcą wypełniać jakieś braki.

w jakiejkolwiek relacji, jak ktoś czuje się wykorzystywany, niech odejdzie.
po drugie trochę mnie odrzuca to, że z założenia chcesz rozbić czyjeś życie- bo uważasz że lepiej wpasujesz się w czyjeś życie jako żona, partnerka.
jest w tym coś niefajnego, bo masz tajemnicę przed kochankiem- jeśli tego chcesz- powinnaś mu powiedzieć od razu, by mógł zdecydować czy chce relacji z Tobą.
Jeśli czujesz się upokorzona jako kochanka, to zapewne jako żona też będziesz się czuła upokorzona, tylko nie brakiem obrączki, ale np niewystarczającą wg Ciebie uwagą męża, czy zajmowaniem sie dziećmi z 1 małżeństwa czy czymkolwiek.
i jeszczew pytanie na koniec? nie sądzisz że żona moze mieć coś czego Ty nie masz i nigdy mu nie dasz?

wracając do początku:
jak ktos w małżeństwie cierpi- to ma zwykle i tak wiele powodów by trwać, naprawiać.
Gdy ktoś cierpi w romansie- nie ma powodu by go ciągnąć- chyba że jest masochistą.

Ciesz się tym co masz? A co ona ma? Kocha faceta, który wraca do innej. Zasypia sama, weekendy spędza sama, pewnie nie może do niego zadzwonić o dowolnej porze. Gumę w aucie złapie i nie poprosi go o pomoc, bo akurat nie jej termin w grafiku. Tak można wymieniać.
Autorko, jeśli będziesz cieszyć się tym co masz, czyli wmawiać, że jest super, bo sex i komplementy i przecież on idealny, to dam sobie rękę uciąć, że Twoje ciało i zdrowie Ci za to któregoś dnia odpłaci. To jest równia pochyła z uniesieniami w międzyczasie. Będziesz cierpieć i będzie boleć, więc albo przyjmujesz to na klatę i na własne życzenie powoli się wykonczysz albo decydujesz się odejść. Możesz odejść teraz, w chwili największego zakochania, czyli ból masakryczny albo zrobić sobie plan. Powoli wychładzać relację, zdjąć faceta z piedestału, nie godzić się na każde spotkanie, powoli wplatać w swoje życie inne czynności, znaleźć sobie jakieś zajęcie, które stanie się pasją. Zastąpić myśli o nim czymś innym. To proces wiadomo, ale to też pewnego rodzaju plan naprawczy. Powoli uniezależniać się od gościa, wtedy jest szansa, że będzie łatwiej podjąć decyzję. Nigdy nie myśl, że jak się go pozbędziesz to czeka Cie już tylko samotność i dozgonny celibat. Skąd wiesz co będzie za tydzień, dwa, za rok albo pięć? Bardzo mnie wkurza takie gadanie, że po 40 to już wypada się z obiegu. G.. prawda! Znam co najmniej kilka kobiet, które po tych urodzinach ułożyły sobie życie, ale najpierw trzeba zrobić porządek ze sobą i nie czynić faceta, zwłaszcza żonatego celem swojego życia. Walcz o siebie! I popatrz na sytuację chłodnym okiem - jemu jest wygodnie, idealnie wręcz, a Ty cierpisz, Ciebie boli i się wykańczasz. A tak na koniec... on żony nie zostawi, bo z sytuacji idealnej nikt przy zdrowych zmysłach nie rezygnuje. Żona i kochanka a nad nimi on.. Pan sytuacji.

Bardzo dziękuję Wam za tak życzliwe podejście do mojej sytuacji.
On teraz był na urlopie.  Nie odezwał się do mnie nawet smsem.
Przepłakałam cały weekend.
Podpowiedzcie czy to co chcę zrobić to dobre rozwiązanie. Nie chcę działać gdy nie jestem stabilną emocjonalnie.
Jutro do mnie przyjdzie i chciałabym się od niego dowiedzieć,  zapytać go kim dla niego jestem. Chcę mu powiedzieć,  że daje mi ogrom szczęścia tym , że jest. Ale ja zaczynam nienawidzić siebie  , tracę dosiebie szacunek. Właściwie już go nie mam
Nie chcę być zabawką.

Proszę. Nakierujcie mnie , co zrobić by wyrwać się z tego cierpienia.

Nie należysz chyba do osób ,które romans uszczęśliwia w skutkach,nie nadajesz się do tego - taki charakter
to nie zarzut ,komplement też nie ,sam też się do tego nie nadaje sprawdziłem
Twoja obecna niestabilność jest po części spowodowana romansem z żonatym mężczyzną ,który jasno i wyraźnie mówi Ci że jesteś kochanką i on od żony która siedzi w domu nie odejdzie,ma być może jedną zaletą jest wierną zoną i dobrą matką jego dzieci.Wcześniej też miałaś problem z emocjami i deficytami z dzieciństwa i w małżeństwie to masz nieprzepracowane romans Ci szkodzi i eskalują braki poczucie pustki.
W jakiś sposób jesteś istotna dla niego ,jednak nie tak jakbyś sobie tego oczekiwała i życzyła głęboko i naprawdę godzisz się na namiastkę i podróbkę,on nie będzie Twój nigdy nawet jak odejdzie od tej żony to nie zawłaszczysz jego przeszłości i powiązań które wytworzyli razem przez lata z zoną ,nie wygrasz nie pokonasz tego,ponieważ to niemożliwe i poza zasięgiem,jedynie pogodzenie się jest sposobem na spokój,ale najpierw do tego potrzebny jest sposób na pogodzenie się z sobą ,nie ma innej drogi i to nie do ominięcia,nawet jak zerwiesz ,odetniesz się i znienawidzisz kochanka to spokoju nie osiągniesz ,nie wessiesz całej miłości świata w siebie,jedyne co możesz to na początek pokochaj siebie małymi krokami każdego dnia ,potem zrób coś dla kogoś obcego bezwarunkowo ,bez nagrody,wdzięczności,bez interesu,potem się zobaczy co dalej.
Przestań pytać bo jesteś czytelna jak na tacy dostaniesz taką odpowiedź jaka Ciebie niby uspokoi ale nie do końca ,bo to sposób niektórych kochanków na trzymanie kochanki na smyczy emocjonalnej ,zgodziłaś się na układ na który nie miałaś wewnętrznej zgody a to może świadczyć o większej ilości konfliktów w Tobie, nie rozwiązanych i nie uspokojonych,tylko znieczulonych romansem ,marzeniami,fantazjami i wspomnieniami ,to złudzenia są ,uczucia natomiast czujesz prawdziwie i cierpisz,krzywdzisz siebie walczysz z sumieniem i nierealnymi żądaniami, roszeniami za które też siebie karzesz,nie zniesiesz takiej bezradności i bezsilności,rezygnacja z oczekiwań nawet tych ukrytych i reakcje na rozczarowania po prostu Ciebie przerastają tak jak wielu wielu ludzi..
Nie ma takich sztuczek jak porównywanie się z żoną na przykład, które spowodują to że poczujesz się w równowadze ,oceniasz siebie osądzasz żonę i dalej boli ,ponieważ facet nie chce zmiany ,żadna złość ,uraza ,żal ,manipulacja, ultimatum,szantaż,,rozmowa ,Twoja dyspozycyjność, rezygnacja z czasu dla siebie i czekanie,marnowanie chwil z życia, na niego, ulegle i cierpliwe,żadne słowa,tego może nie zmienić ,żaden gest,mina płacz ,czy nowe fikołki w łóżku,nowe ciuchy super makijaż  ,nie masz takiego wpływu jak byś chciała ,to też boli i powoduje narastające rozgoryczenie frustracje i dręczenie się .Szukasz winnych oprócz siebie i odpowiedzialnych za swój ludzki błąd ,po prostu przestań naciskać na siebie bo to wzmacnia i nadaje siły rozdarciu,nie wypali się jeżeli jątrzysz Cięgle w żądaniach wobec faceta udając jednocześnie ,bojąc się je mieć i okazać przyznać się do nich i jakie one są .
Ukryta zaborcza wyparta zazdrość może zatruć powoli ,swoimi deficytami się zajmij ponieważ nic i nikt oprócz Ciebie nie wypełni ich i nie uspokoi .Użalanie się nad sobą uzależnia jest jak nałóg .
Teraz nie wierzysz że to możliwe .bo doświadczenie i myślenie podpowiada Ci że jak on przyjdzie to będziesz szczęśliwa jak on coś powie zrobi przytuli ,to właśnie zależność od znieczulenia ,facet nie ma żadnej mocy,Ty nadałaś mu tę moc swoimi słabościami,które są Tobie wygodne i jesteś do nich przywiązana ,zmiana myślenia jednak jest możliwa i skuteczna ,mówią Ci .
Odpuść sobie brak szacunku i miłości do siebie a zobaczysz co zacznie się dziać w Twoim życiu,tylko zrób to na prawdę i tak żeby się tobie udało a nie żeby udowodnić sobie że jesteś nic nie warta w związkach i relacjach z drugim człowiekiem który wydaje Ci się lub nawet jest bliskim dla Ciebie,z tym facetem to chyba już niemożliwe .
Ja to widzę trochę inaczej Ty cierpisz ukrywając to cały tydzień żeby cierpieć bardziej w weekend i od poniedziałku cierpieć znowu nieznacznie mniej tylko trochę znieczulona i otępiana do piątku.Potem ból i abarot to samo tak się dzieje po kilku miesiącach i nie od razu w romansie.
Podobne tematy jak chcesz to przeczytaj
jest tam wiele podobieństw  do Twojej sytuacji i historii.
https://www.netkobiety.pl/t126004.html
https://www.netkobiety.pl/t122587.html
https://www.netkobiety.pl/t124770.html

Hm, ty założyłaś że z kochanki staniesz się żona, a on założył, że woli za żonę osobę, która nie jest czyjąś kochanką tylko wierną żoną. I tyle. Więc cierp sobie spokojnie skoro wiedziałaś że będziesz kochanką. Za głupotę trzeba w życiu płacić. Szkoda, że często za czyjąś. Ty płacisz za swoją, a jego dzieci i żona płacić będzie za waszą głupotę i zabawę.

Wstał i wyszedł.. co za gość. Kochana, wyplacz się teraz, wyrycz jak możesz, wyrzuć z siebie, bo wcale się nie dziwię, że Cie rozrywa. Spędził wakacje z rodziną, nie odzywał się, a teraz wraca jak król i myśli, że będziesz czekać uśmiechnięta i gotowa? A co Ty robot jesteś? Daj sobie czas, nie dzwon do niego, nie pisz, nie reaguj. To nie Ty zrobiłaś źle, tylko on zachował się jak człowiek bez serca. Popatrz w lustro i zobacz do czego doprowadza Cię ten człowiek. Tak jak pisałam wyżej- równia pochyła, a wierz mi, wiem o czym piszę. Byłam tam, gdzie jesteś teraz Ty i jestem w mniej więcej w Twoim wieku. Trzymaj się.

Dla faceta nic jak na razie się nie zmieniło ,twardo idzie zapowiedzianą jasno wobec Autorki drogą ,u niej doszły do głosu o wiele bardziej skryte i tłumione oczekiwania,pojawił się niechciany i być może nieprzewidywalny ale prawdziwy ból , pod wpływem podtrzymywanych złudzeń i fałszywej wiary i nadziei ,dla tego faceta to co widzi u Autorki to być może jest tylko foch i fanaberie ,sprawa do przeczekania nie istotna, bo układ został określony, wcześniej i jego zasady ustalone ,na renegocjacje nie ma miejsca.Co najwyżej jakieś niejasne obietnice obietnic na osłodę Autorka usłyszy, co na chwilę ją pozornie uspokoi,do następnego razu ,sytuacji w której będzie chciała bliskości,deklaracji a jej z wiadomych względów nie dostanie. 
Rozstrzyganie w tej sytuacji kto zrobił źle jest trochę bez sensu i o wiele za późno,z pewnego punktu widzenia oboje postąpili źle,on bo zdradza żonę,za co Tiwi bierze jakąś odpowiedzialność lub nie chce jej widzieć ,ona godzi się/nie godzi na rolę tylko i wyłącznie ukrytej kochanki bez perspektywy na związek oraz na współudział w zdradzie ,ponieważ przynajmniej teoretycznie oboje dobrowolnie weszli w ten układ - robiąc sobie niby dobrze jedno drugie i sami siebie krzywdzą - nie chcąc tego widzieć,jednak równowagi w nim nie ma i nie będzie ,ta niby zgoda na coś na co nie ma pełnej i dobrowolnej zgody u Tiwi to uniemożliwia osiągnięcie porozumienia i spokoju .
Zbyt duży półmrok dla rozwoju uczuć i więzi ,jedno jest za słabe na życie pod kloszem ,a drugie niewiele się przejmuje tym ,ma się to wszystko nie wydać przed żona i otoczeniem reszta nieważna ,chyba że trzeba uspokoić kochankę i odroczyć uniknąć rozwiązania ,bo szkoda takiej urobionej kobiety ,niewiele jej było do szczęścia potrzeba ,teraz tylko szuka problemów niepotrzebnie ,wiedziała na co się pisze niby ,choć sama w pełni tego nie wiedziała straciła kontrolę nad emocjami i oczekiwaniami .Kochanek jej w niczym nie pomoże .

Kochanka też podejmuje świadomą decyzję o wejściu w układ z facetem który ma żonę, czyli bierze udział w zdradzie. To że ona nie przysięgała i że to niej żona, nie zmniejsza jej udziału w tym procederze zwanym zdradą. Czyli świadomie krzywdzi inną osobę.
W tym trójkącie tylko żona jest nieświadoma.

Co tu powiedzieć jak już zostało powiedziane...

Nikogo nie chcę tłumaczyć, ale byłeś kiedyś kobietą po przejściach, spragnioną czyjejś uwagi? Nie jesteśmy robotami, jesteśmy ludźmi, popełniamy błędy i czasem nawet świadoma decyzja jest niemożliwa do podjęcia. Do tego jak ktoś kusi i naciska wszędzie tam gdzie ta kobieta potrzebuje, obsypuje komplementami, przekonuje, czaruje. To wciąga jak bagno, tylko dopiero po czasie człowiek zdaje sobie faktycznie sprawę z tego, że w bagnie siedzi. A hasło "Nie mogę Ci nic obiecać" cholernie asekuracyjne, jakby niedomknięte drzwi. Dlaczego facet nie powie wprost "bzykajmy się, ale zostaniesz wieczną kochanką, będę wpadał jak żonie nie będę potrzebny"? To by chyba było bardziej uczciwe.
Tiwi, pamiętam siebie z tego okresu miliona motylków i moje próby ucieczki z trójkąta. Myślę, że dopóki nie dotkniesz dna, ale tak porządnie, to się z tego nie uwolnisz. Zawalcz o siebie, masz dziecko, jesteś warta dużo więcej niż zdradzający facet z fochami. Facet z fochami to tragedia, a on już się książę obraził i pokazał jak mało go interesujesz.

Zgadzam się z tym "toczka w toczkę"...

Ludzie wchodzą w relacje typu romans, seks przyjaźń, a potem oczekują więcej niż było wiadome na początku, w końcu cierpią z powodu niedostatku szczęścia...

Ale co tu rozumieć? Facet traktuje Cie jak lalę na boku, bo tak sie dajesz traktować. Desperacja bardzo rzadko jest dobrym doradca w sprawach sercowych. Zamiast robić za darmowy materac dla tego gościa, ja raczej zajęłabym się swoim poczuciem wartości, bo ono lezy i kwiczy.

I co zrobisz z tymi przemyśleniami?

Pewnie nic i jak tylko facet uzna że już dostecznie cię ukarał za twojego focha to znów się zjawi, a ty jak narkoman na głodzie przyjmiesz z jego ręki następną dawkę haju. Bez znaczenia będzie co on z tobą zrobi, może cię upokorzyć, skopać, zadać ci fizyczny ból, ale najważniejsze jest że dał nową dawkę narkotyku jaką jest on sam. I tak do następnego razu; gdy znów zaczniesz nieco mądrzej myśleć, zostaniesz odstawiona na jakiś czas od swojego "źródełka" aż zmiękniesz i tak do czasu, aż to jemu się znudzisz, spowszedniejesz, zestarzejesz się i staniesz się mu niepotrzebna. Wtedy już go więcej nie zobaczysz i dopiero poczujesz, co to znaczy odwyk "na surowo".

Następny biurowy romans..

Jesteś od niego uzaleziona emocjonalnie..
Czytając wiele różnych opinii można odnieść wrażenie że jeśli chcesz to przerwać wyjscie masz jedno - kompletne zerwanie kontatku..
Wasze dalsze relacje mogą przejść na grunt przyjaźni ale do tego trzeba ogromu czasu i przedewszystkim musisz się "odkochac".
Inaczej tego nie widze - będzie wracalo jak bumerang

kobieto, masz 40lat i potrzeba bliskosci nie jest zadnym wytlumaczeniem na robienie takiego swinstwa. on jest zonaty i dzieciaty i ty o tym wiesz (ze on sam jest  moralnie na dnie i 5 metrach mulu chyba wspominac nie musze). jest wielekobiet, ktore tez nigdy nie byly kochane, ani w rodzinie, ani przez kolezanki, ani przez jak to sie wydawalo "tego jedynego" i nie sypiaja z zonatymi.

rozumiem, ze rozum jedno, uczucia drugie, bo sama musialam ucinac podejmowac podobne decyzje, i nikomu nie jest wtedy latwo, ale to rozum nas odroznia od zwierzat.

a onse znajdziekolejna glupia. nie jestes pierwsza, ani ostatnia.ot, zwykly worek na sperme.

a jeslinie wiesz jak to uciac porozmawiaj z jego zona. napewno wam w tympomoze. (nie zartuje). chcesz zeby ktos inbny podjal decyzje i wszystko poprowadzil- najlepsze wyjscie.

najlepiejsiez nia spotkaj. niczym nie ryzykujesz to on bedzie mial konsekwencje,bo to on jest jej mezem. nie powinnas tez mu wspolczuc,po tym jak traktuje i ja i ciebie i swoje dzieci.
mam alergie na takich  kolesi.
sorry za spacje. cos mi sie dzieje z klawiatura...

Może nie taka głupia, w końcu Tiw wolałaby, aby to on podjął decyzję o zakończeniu tego romansu. W takiej sytuacji mogłoby to nastąpić bardzo szybko, niemal błyskawicznie .

Swoją drogą niezmiennie dziwi mnie oczekiwanie kochanek, że zdradzający facet będzie zachowywał się z klasą. Przecież to brzmi jak klasyczny oksymoron.

Jak długo trwa ten romans?

Wysłałem Ci meila.. Jeśli masz ochotę pogadać poza forum to zapraszam

Teraz to macie oboje kryzys romansu ,jak to zwykle bywa po kilku miesiącach .
Przypomnij sobie Tiwi czemu okazałaś chłód.
Dopowiadasz sobie uczucia i myśli w kochanku ,nakręcasz się zupełnie niepotrzebnie tracąc energię na tłumienie.
Wypisz sobie wszystkie pretensje,żale i urazy do kochanka,nawet takie które wydają Ci się głupie,infantylne,niestosowne ,nielogiczne nieprawidłowe ,niesłuszne,po prostu sięgnij w pamięć i spojrzyj jakie masz co do niego przekonania i oczekiwania.
Mordowanie "miłości" (jakkolwiek rozumiesz to słowo w stosunku do niego) to podpowiem Ci nie jest najlepszy pomysł ponieważ na sobie będziesz wymuszać mnóstwo złych uczuć prawdopodobnie,szukać i wzmacniać wady faceta ,będziesz go być może w duchu dyskredytować i deprecjonować ,wszystkie uczucia z tym związane to Ty będziesz przeżywać ,kilka razy dziennie zatruwać się kortyzolem.To bywa taki etap ,ale skutki często są odwrotne od zamierzonego celu - wzmocnisz tylko wspomnienia zamiast pozwolić im odpływać dodatkowo dowalisz sobie
W podświadomości jednak wielowątkowo będziesz go idealizować wspominać piękne chwile ,marzyć i modyfikować przeszłość fantazjując ,tak czy inaczej takie wirowanie podświadomości i podświadomości ze skonfliktowanymi emocjami prowadzi do dręczenia siebie poczucia krzywdy i użalania się totalnego nad sobą.
Następne uczucia wypisz do samej siebie napisz czemu jesteś rozczarowana i rozgoryczona ,za co czujesz się odpowiedzialna i winna jakie masz skrupuły.Swoje najskrytsze marzenia i pragnienia też opisz (napisz to dla siebie nie na forum) opisz to czego nie wiesz i to czego chcesz dla siebie i kochanka .
Na razie zrób to napisz o uczuciach bez osądzania i oceniania ich.

Za parę dni facet Cię pewnie sprawdzi,przyjdzie i zagada "to co z nami,będzie ?"albo coś w ten deseń
,czy to był Twój foch i jakie jego milczenia sprawiło na Tobie wrażenie zbada co może dalej z Tobą zrobić,teraz jeżeli jest w miarę "doświadczonym romansowcem" zabawi się w przyciąganie i odpychanie,w zimno ciepło,i wpędzanie Ciebie w odpowiedzialność nad rozterkami dylematami i emocjami które w nim tym chłodem i niewypowiedzianymi uczuciami być może wywołałaś a jeżeli nawet się nie przejął to będzie udawał że wywołałaś w nim niepokój i zamieszanie - czyli Twoją winą będzie to że stwarzasz problemy,ale on Ci wybaczy a Ty bardzo chcesz odpuszczenia,tym samym jeżeli to zrobisz głębiej wikłasz się w uzależnienie od emocji,kara i nagroda tak dasz sobą sterować i Twoimi emocjami ,uwagą czasem energią .

No zdarza się Beyond zdarza
poza tym facet "po roku luźnej znajomości wychodził" sobie Tiwi więc należy założyć że subtelnie dużo wcześniej zaczął działać
Dostrzec i wyhaczyć takie "samotne nieszczęście" wśród kobiet to żadna sztuka,zwłaszcza kobietę która godzi się i daje sobą powodować-
mając za zasłonę tylko swoje sukcesy zawodowe zaradność.

czas i energię ,
ale w tym szaleństwie (jest metoda) ma okazję coś w sobie dostrzec i poznać się bliżej i głębiej choć to bolesne jest.

Ja straciłam 1,5 roku. Plus kolejne 1,5 na dochodzenie do siebie, unikanie jak ognia dalszego kontaktu z kochankiem (który do dziś się dobija), użeraniem się ze zranioną żoną (bo to przecież wszystko moja wina, że miś zdradza)

Mam nadzieję, że autorka straci tylko 4 miesiące.
Nie ma, moim zdaniem bardziej upokarzającej relacji, niż romans. Nawet moje beznadziejne małżeństwo mniej mnie upokorzyło. No bo byłam przecież KIMŚ - ŻONĄ. A kochanka to nikt. Ostatnia w kolejce petentka do czasu, ktorym dysponuje zajęty facet.
Zastanawiam się, na co liczysz Tiwi? Przecież nie awansujesz na żonę (bardzo Ci tego nie życzę), a rola kochanki Ci zbrzydła.
Dalej jesteś sama wieczorami, w weekendy, w wakacje, czas dla ciebie to odpady czasu pana żonatego. Nic cię w tej relacji nie cieszy, za to wszystko boli. Odetnij się i zacznij szukać tego czegoś w sobie, co pozwoliło ci wejść w taką relację i w niej tkwić. Znosić upokorzenia dla kilku fałszywych chwil z seryjnym zdradzaczem, dla ktorego jesteś jedną z wielu koleżanek do łóżka.

Osobiście znam kilka par które zaczynały od romansu i są teraz szczęśliwi od wielu lat.. Oczywiście warunkiem jest prawdziwe uczucie obustronne.. Nie generalizowalbym że każdy kto jest w romansie to seryjny oszust..

Fakt - dzieci ciezko to znoszą/znosily.
Ale z drugiej strony czy te osoby - szczęśliwe teraz z kimś z kim miały romans, powinny dla dzieci romans olać (zdusic) i trwać za wszelką cenę przy ojcu?/matce dzieci..