Cos w tym jest -3letni związek na odległość

a czemu nie sprobujecie byc blizej siebie, zamieszkac razem? Trzy lata to jednak juz troszke jest.

to może rzeczywiście inna sytuacja.. ja też żyję w związku na odległość prawie dwa lata, ale za kilka miesięcy zamieszkamy razem kwestia jest jedynie taka, że ja kończę szkołę, więc nie mam innych zobowiązań. mogę zacząć u niego nowe życie (studia, praca), ten nowy etap.

ale odczucia są takie same.. ciągle sama, brak tej drugiej osoby, kiedy jej najbardziej potrzeba.. ale warto jest czekać..wyznaczyliśmy sobie cel i wkrótce go osiągniemy czasem warto zaryzykować.

Mysle, ze jesli mysli sie powaznie o byciu z druga osoba, to trzeba w miare szybko wspolnie zamieszkac i sprawdzic sie na wzajem w codziennych sprawach.
Gdy zaczelam spotykac sie z chlopakiem, wydawalo mi, ze wszystko jest cudownie, ze to ten jeden jedyny.... i tak bylo ... do momentu, gdy zaczely sie rozmowy o wspolnym zamieszkaniu.  On chce sam pomieszkac na razie, miec swoje 4 katy, a pozniej ze mna.  Znamy sie juz poltora roku... ja mieszkam sama i chcialabym dzielic z kims cztery katy ..... wiec nie wiem, czy jest sens czekac na kogos , kto nie wiadomo, czy dorosnie do mieszkania ze mna.  Po dwadziescia lat tez juz nie mamy .....

kochane....wierze, ze każda z nas szuka ciepła , zrozumienia i poczucia bezpieczeństwa u boku drugiej osoby...w momencie gdy zaczynamy z partnerem wspólne życie wszystko się zmienia, relacje, poziom życia itd...i jak to w związkach bywa raz się udaje a innym razem -porażka...odległość paradoksalnie zbliża nas do siebie duchowo(o ile jest uczucie).....mamy to na co się godzimy...ja godzę się na taki związek, bo kocham...bo on tez.....bo jest miedzy nami coś niezwykłego...często przeszkodą są sprawy bytowe, dobra praca, rodzina....

Bliska 78- jeśli się kochacie...znajdziecie wyjście..czasem warto zawalczyć ale nie dowiesz się ,jeśli nie spróbujesz...trzymam za was kciuki!!! wierze że się uda!!!

Dziękuję Ci za odp, no dobrze i będę próbować zwalczyć......
Pozdrawiam.

To oddaje sytuacje w jakiej ja się znalazłem w związku na odległość kiedy czekałem na dzień by zostać w końcu razem okazało się ze to nie ma sensu ze 3 lata czekania i budowania podstaw to nie jest to czego oczekuje partnerka,ze bliskość mi okazywana i uczucie były dobra wymówką ku temu by....nie musieć ulegać natrętom wystarczyło powiedzieć jestem zaręczona jeśli sytuacja była nie wygodna ew jestem wolna w końcu nie wiem co on robi...pozwoliłem sobie żyć marzeniem o wspólnej przyszłości znajdując w czasie kiedy ona robiła swoje studia dom by nie musieć zaczynać od zera nauka z przeszłości<mniej coś a zawsze łatwiej>kiedy się czeka na ta druga osobę można sporo rzeczy poświęcić właśnie w myśl ze jak już będziemy razem to nie trzeba będzie walczyć o podstawy i kiedy srebrna taca została podana pod nos okazało się ze to nie to ze ten związek nie ma sensu dylemat ten moralny nie nastąpił z dala odemnie lecz dwa dni po przylocie do mnie kiedy praca jak i bilet  powrotny gdyż został ostatni rok studiów jeszcze zostały załatwione na 100% jedyne co trzeba było to być .....i okazało się ze bylem cudownym nie wymagającym sponsorem tych lat a ostatni rok będzie można zapłacić właśnie z pracy która będzie wykonywała <nie gniewaj się ale na odległość już nie daje rady> mój były szwagier a jej brat nie wiedział co mi powiedzieć w końcu mieszkał u mnie i pracował od roku  prawie do jej przylotu ja do tej pory nie mogę się pozbierać choć minęło 3 lata ona jest właśnie bardzooooo szczesliwaaaaa

witam was wszystkie
jestem w związku na odległość prawie rok... Kocham mojego chłopaka najmocniej na świecie, wiem, że On mnie też. Ale czasami tęsknota jest nie do zniesienia... Wiem, że teraz mój ukochany jest bardzo zajęty (ostatnie poprawki do pracy magisterskiej) i nie może za często dzwonić (a ja też nie chcę go rozpraszać), nie mówiąc już o przyjeździe do mnie (jak dobrze pójdzie, to za niecałe 2 tygodnie). Ja to wszystko doskonale rozumiem, ale JAK znieść tę okropną tęsknotę??? Czasami nie widujemy się przez miesiąc, najdłuższa rozłąka trwała prawie 8 tygodni (nie wiem, jak ja to zniosłam).
ps. I tak nie zamieniłabym mojego chłopaka na żadnego innego!!!

Mamba ma świętą rację. Zajmij czymś swoje myśli, bo inaczej uschniesz z tęsknoty. Zapisz się na jakiś fitnes może, czy coś w tym stylu. Połączysz przyjemne z pożytecznym, zadbasz o swoje zdrówko i facet będzie zadowolony.