Ciągłe poczucie osamotnienia

Ja przechodziłam. Co prawda to było jeszcze gdzieś na przełomie gimnazjum i liceum, a obecnie jestem trochę starsza od Ciebie, chociaż nadal bywam bardzo nieśmiała i zamknięta w sobie, jednak widzę ogromny postęp i zmianę. W tamtych czasach zawsze miałam jedną lub maksymalnie kilka koleżanek i właściwie nie byłam w stanie rozmawiać z nikim innym, kurczowo trzymałam się tylko tych osób i zupełnie nie zabiegałam o kontakt z innymi, nie potrafiłam nikogo poznać ani się otworzyć, zresztą nawet za bardzo o tym nie myślałam. Zainteresowanie chłopaków mnie przerażało, jak tylko ktoś mi się spodobał albo co gorsza czułam, że ja się komuś podobam, zaczynałam go unikać jak ognia. Przełomowa zmiana nastąpiła, gdy jedna z takich moich „koleżanek” postanowiła odciąć się ode mnie i przekonać do tego samego inne dziewczyny, bo nie odpowiadało jej to, jaka jestem, ale podejrzewam, że też przez to, że sama miała ogromne kompleksy, nie była wcześniej zbyt lubiana i znalazła sobie właśnie taką ofiarę, bo byłam pewnie najsłabszym ogniwem - cicha, spokojna, nieśmiała.

Wtedy dopiero uderzyło mnie, że zostałam zupełnie sama i muszę coś zmienić. Właściwie z dnia na dzień musiałam się przemóc i nawiązać kontakt z innymi. Nie było łatwo, ale nie miałam wyjścia, bo jednak szkoła wiąże się z wyjazdami, zadaniami grupowymi itd. I tak znalazłam nowe koleżanki, z którymi przyjaźnię się do dziś. Potem poszłam do liceum, zupełnie nikogo nie znając, też musiałam się przemóc i nawiązać nowe znajomości, a że inni w większości też się nie znali jakoś to poszło, chociaż było to także jakby skoczenie na głęboką wodę i wielokrotnie musiałam się zmuszać, żeby w ogóle odezwać w towarzystwie. Zaczęły się imprezy, pojawiały kolejne osoby i tak w końcu nauczyłam się funkcjonowania w towarzystwie, a dzisiaj jestem nawet uważana za całkiem wygadaną i towarzyską, jak już poczuję się swobodnie. Niestety tu muszę przyznać pomagał mi często alkohol, ale teraz odnajduje się też dużo łatwiej w wielu okolicznościach, choćby w pracy. Kiedyś wstydziłam się nawet do kogokolwiek zadzwonić albo kupić coś w sklepie. Aż trudno mi uwierzyć w to, jaka wtedy byłam, jakby całkiem inna osoba, żyjąca we własnym świecie i bojąca się wyjść poza swoją strefę komfortu. Ale chyba narażanie się na takie sytuacje sprzyja takim zmianom, czasem trzeba się po prostu przemóc, a nawet do czegoś zmusić, aż w końcu zacznie przychodzić nam naturalnie. Kiedyś jedna pani psycholog mi powiedziała, że osobom, które boją się jeździć windą nie zaleca się korzystania ze schodów, a lekkie przymuszanie do coraz częstszego użycia windy, by zwalczyć ten lęk.