Poczucie winy po zerwaniu. Czy popełniłem jakiś błąd?

Myślę, że musisz zrozumieć dwie rzeczy. Po pierwsze nie ma najmniejszego znaczenia, co ona Ci powiedziała w momencie rozstania. Stwierdzeń wypowiadanych w takich okolicznościach nie powinno się traktować poważnie. Zapamiętaj sobie, że przeważnie w chwili rozstania tracisz dziesięć centymetrów wzrostu, Twój penis kurczy się o kolejnych pięć centymetrów, IQ spada do poziomu ameby, a kwalifikacje moralne spadają do tego stopnia, że Hannibal Lecter wydaje się przy Tobie prawym człowiekiem. Tak już jest. W momencie, gdy kobieta postanawia odejść od mężczyzny (lub go odrzucić), w jej głowie rozpoczyna się cały proces racjonalizacji i zaniżania wartości porzucanego (odrzucanego) partnera. Dokładnie odwrotny proces spotyka zaś porzucanego (odrzucanego) - ten przeważnie idealizuje byłą partnerkę, przynajmniej w początkowej fazie. Druga rzecz, którą powinieneś moim zdaniem zrozumieć, może być dla Ciebie dosyć nieprzyjemna. Większość kobiet chce być w związku z mężczyzną. Większość kobiet chce więc być w związku z kimś, kto przynajmniej w wybranych okolicznościach wykazuje stereotypowo męskie cechy: pewność siebie, dominacja, siła fizyczna i psychiczna, opieka nad stadem, aktywność, odwaga, bycie liderem, nastawienie na życiową misję, przejmowanie inicjatywy, trochę prowadzenie kobiety w relacji (jak w tańcu - z poszanowaniem jej autonomii i uczuć), skłonność do ryzyka. Z Twojego wpisu wyraźnie widać jednak, że masz bardzo kobiecą naturę, co gorsza, jest to natura kobiety niedojrzałej (świadczy o tym m.in. tak ogromny stopień zaangażowania emocjonalnego w znajomość na jej początkowym etapie). To jest poważny problem, z którym będziesz się mierzył w swoim życiu, o ile będziesz chciał znaleźć sobie partnerkę i zbudować z nią satysfakcjonującą dla obu stron relację. Wyjścia masz de facto dwa: albo zmienisz swoją naturę (odnajdziesz swój męski pierwiastek), albo poszukasz sobie kobiety o dosyć nietypowych preferencjach, poszukującej kobiecego partnera. Naturę będzie chyba ciężko zmienić w Twoim przypadku, więc druga opcja wydaje się rozsądniejsza. Musisz się jednak liczyć z tym, że większość kobiet będzie Cię odrzucać wbrew jednoczesnemu wyrażaniu chęci związania się z "miłym, ciepłym, wrażliwym i odpowiedzialnym facetem", czyli właśnie kimś takim, jak Ty. Ale ludzie mocno się między sobą różnią, więc - szukaj swojej niszy!

Ok, rozumiem, co masz na myśli. W kontekście tej konkretnej historii z Twojej odpowiedzi rozumiem tyle - ona dość szybko wyczuła we mnie moją zupełnie nieatrakcyjną naturę i zrywając szukała tylko do tego pretekstu. Moje pytanie: czy to nie nastąpiło za szybko? W końcu pewnego dnia sobie pewne uczucia wyznaliśmy - wszystko wydawało się super. Potem mnóstwo pisaliśmy i ona podkreślała jak tęskni itd. Spotkaliśmy się jeszcze raz, spędziliśmy długie popołudnie i ona akurat wtedy zrozumiała, że jestem "wulgaryzm, a nie facet", więc szukała sposobu jak z tego wybrnąć? Mimo wszystko do końca nie potrafię tego zrozumieć. Nie było za bardzo sytuacji, w której szczególnie miałbym wykazać się moim "męskim pierwiastkiem", bo nasza znajomość była na samym początku, na podobnym poziomie, widywaliśmy się sam na sam w typowych sytuacjach. Wydaje mi się, że to skończyło się za szybko, by miała tak dobrze poznać moją naturę.

Poza tym: już w dniu, w którym co nieco sobie wyznaliśmy, wykazała jakieś objawy tego, że się mnie wstydzi, że nie chce nikomu naszej znajomości zdradzić. To wskazuje na to, że jakiś problem był już na samym początku. Ale z drugiej strony gdyby już wtedy widziała we mnie to, co jej się nie podoba - to wszystko nie zaczęłoby się, bo i po co? A nagle po kilku dniach wszystko się odwróciło, to wciąż mi się nie zgadza. Koniec końców nie wydaje mi się byśmy byli na takim etapie znajomości, w którym ona mogłaby tak z dnia na dzień zniechęcić się do mojej natury. Nie było do tego zbyt wielu okazji.

Cóż, nieraz to słyszałem, ale gdyby to było dla mnie tak proste, to nie byłoby mnie teraz tutaj
Po jakichś 3 miesiącach przestałem rzeczywiście o tym myśleć na co dzień, ale ten cały ból zaczął wracać w ostatnich tygodniach. Wiadomo, jak jest - lato, sezon randkowy, wkoło wszyscy szczęśliwy, a na mnie samotność działa właśnie w taki sposób, że wspomnienia wracają. Mam już 21 lat, a moim jedynym wspomnieniem związanym z kobietą jest to, że słyszę ciągle w głowie, iż jestem kłamliwym śmieciem, któremu nie można zaufać, podczas gdy przez całe życie robiłem wszystko by było inaczej. I to cholernie boli. Bardziej od samego zerwania boli chyba to, w jaki sposób to się stało, z jakimi oskarżeniami, wątpliwościami i lękami ona mnie zostawiła. Zburzyła całkowicie moje spojrzenie na świat. Ja po tym bardzo mocno zwątpiłem w jakikolwiek sens szukania związku w swoim życiu i jeszcze bardziej znienawidziłem samego siebie. Nigdy nie byłem i nie będę idealny, ale dotychczas akceptowałem przynajmniej część swojego charakteru, a w tym momencie zwyczajnie gardzę sobą, we wszystkim widząc swoją winę.

Masz dopiero 21 lat, a Twój błąd polega na tym, że sam sobie nie pozwalasz zapomnieć. Przestań roztrząsać.
Znajdź sobie temat "chłodne rozstanie podejście drugie" i czytaj codziennie przed snem jedną stronę.
Topisz się w poczuciu krzywdy zamiast stwierdzić "ok, nie chciała mnie to nie, pojawi się inna" i po prostu iść w swoją stronę. Na jednej dziewczynie świat się nie kończy, ale zaczyna.
Dopóki sam sobie nie pozwolisz na szczęście to będziesz to przeżywał i roztrząsał nawet i 10 kolejnych lat. Daj sobie spokój, przestań o tym myśleć, znajdź sobie jakieś zajęcia, idź na rower, na siłownię, biegaj, tańcz, skacz, słuchaj muzyki, czytaj książki i nie pozwól temu myśleniu Cię opętać. Pozwól myślom przelatywać przez siebie bez zatrzymywania ich.

Jasne, czułem pewne zaniepokojenie, ale wszystko zostało zagłuszone po pierwsze przez moje uczucia, a po drugie przez jej miłe słowa o tym, że za mną tęskni, jak ważny dla niej jestem. Dla mnie to było coś zupełnie nowego. Poczułem się szczęśliwy jak chyba nigdy w swoim życiu i rzeczywiście te wszystkie sygnały mogły być podświadomie ignorowane. Po tych kilku tygodniach czułem, że mogę jej uwierzyć. Z natury nie wierzę w siebie i jestem pesymistą, dlatego często na siłę szukam w swoim życiu jakichś problemów. W tamtym czasie chciałem tego uniknąć. Bałem się, że jeśli we wszystkim będę doszukiwał się problemu, to nie uda się poprowadzić tego tak, jak chciałem. Zaufałem jej, a jednocześnie poczułem optymizm, którego tak bardzo brakowało zawsze w moim życiu.

Problem w tym, że budując swoje poczucie własnej wartości i samoocenę na partnerce, to tak naprawdę nigdy jej nie zbudujesz. Najpierw popracuj nad sobą, potem buduj związek.
Bo żadna kobieta z Tobą nie wytrzyma.

Dziękuję bardzo za tak konkretną analizę, czegoś takiego potrzebowałem. Spróbuję się teraz jakoś do tego odnieść.

To prawda, dostrzegłem to, gdy myślałem o tym wszystkim. Myślę, że przede wszystkim wynikało to z braku doświadczenia, ale to też nie może być wymówka. To była pierwsza dziewczyna, która lekko uchylała w ogóle drzwi do czegoś większego niż kolega czy przyjaciel, a na mnie zadziałało to zbyt mocno. Dlaczego? Bo moje dotychczasowe nastawienie do relacji damsko-męskich było takie: nie jestem atrakcyjny, nie ma szans bym spodobał się kobiecie, wobec tego nawet nie będę próbował (trudno, najwyżej będę sam do końca życia). Fakt jest taki, że zanim zacząłem z tą dziewczyną więcej rozmawiać całkowicie wyrzuciłem sobie kobiety z głowy i byłam nastawiony na brak jakichkolwiek większych relacji, ponieważ nie ma co się oszukiwać - nie mam na to szans. To jest błąd numer zero - najważniejszy, który pociągał za sobą wszystkie kolejne.  W momencie, gdy pojawiła się jakaś dziewczyna, która nie wystraszyła się od razu - zadziałało to zbyt mocno na moją wyobraźnie. Mój mózg automatycznie wychodził z założenia "a może jednak" i "teraz albo nigdy". Wychodzi brak doświadczenia i dojrzałości w tym konkretnym aspekcie. W ogólności uważam się za dość rozsądnego i dojrzałego człowieka, swoje już w życiu przeżyłem i osiągnąłem, ale pod względem relacji z kobietami byłem zwyczajnie łysy. Zawsze brakowało tego najważniejszego - akceptacji siebie samego i pewności siebie.

Wątpię w innego mężczyznę, ale to nie ma absolutnie żadnego znaczenia dla moich rozważań. To prawda, najpewniej spodobały się jej we mnie moje niektóre cechy i chciała spróbować to rozwinąć. Tutaj dostrzegam tę różnicę -> ona chciała spróbować to rozwinąć, a ja chciałem to rozwinąć za wszelką cenę. Można powiedzieć, że to objawy desperacji wynikającej z braku samooceny, teraz to widzę.

Co do "pierwiastka męskości" to jednak były sytuacje, w których rzeczywiście się tym wykazałem. Któregoś razu ona wychodziła z uczelni razem ze mną i nagle się wycofała, chciała zostać. Powiedziała, że przy wejściu jest jakiś nieprzyjemny typ. Od razu wycofałem się z nią, usiedliśmy w bibliotece i porozmawialiśmy. Zwierzyła się, że ten chłopak bardzo jej się narzuca. Mimo wyraźnego jej sprzeciwu on przytulał ją i czasem pocałował policzek, na co ona reagowała z obrzydzeniem i bezsilnością. Do tego stopnia, że wtedy nie chciała wracać do domu tylko poczekać godzinę, żeby na pewno jej nie dogonił. Ja oczywiście to wykorzystałem. Wyjaśniłem, że musi okazać bardziej zdecydowany sprzeciw i nie może się bać. Wsparłem ją i osobiście odprowadziłem do domu - to był jeden z początkowych momentów naszej relacji.

Dobrze wskazałaś błedy, które popełniałem, więc spróbuję po krótce wyjaśnić mój punkt widzenia.

1. Źle to trochę opisałem. To nie wyglądało tak, że tylko ja o ten kontakt zabiegałem i dawałem coś za nic. Nauka odbywała się w większym gronie, każdy pomagał każdemu gdy tylko potrafił. Mam na myśli to, że wykorzystywałem to do przedstawienia jej tej pozytywnej strony siebie. Ponadto - jak to przy nauce - często przekształcała sie ona w rozmowy na inne tematy. Pewnego popołudnia inne osoby odwołały przybycie i spędziliśmy wspólnie kilka godzin "udając, że się uczymy", a w rzeczywistości flirtując i rozmawiając o wszystkim. Czuło się, że miło nam się wspólnie spędza czas. Jeśli chodzi o kontakt na czacie to oboje rozpoczynaliśmy go w takim samym stopniu. Raz ja pisałem pierwszy, raz ona. Ogólnie starałem się nie inwestować w to wyraźnie więcej niż ona i myślę, że mi się to udawało.

2. Tutaj muszę chyba odnieść się do całkowitego początku. Mianowicie ja mam chyba dość staroświeckie podejście do relacji międzyludzkich i dla mnie pocałunek nie jest czymś na tyle "codziennym i naturalnym" by dość szybko do niego dążyć w nowej znajomości. Ja dość błędnie prawdopodobnie traktuję to jako oznakę/dowód czegoś więcej niż przyjaźni, stąd nie dążyłem do tego zbyt szybko. Bałem się, że ją w ten sposób odstrasznę - nie chciałem się narzucać. Wtedy uważałem, że stopniowo dobrze zbliżam się do niej i mimo wszystko nadal tak sądzę. Wcześniej nie mieliśmy aż tylu dłuższych spotkań sam na sam, a mimo to na każdym kolejnym przełamywałem po kolei następne "granice". Nie wydaje mi się, żebym mógł to przyśpieszyć. Takie mam odczucie.

3. Chyba źle to opisałem. Owszem, chciałem by była szczęśliwa, ale nie oznaczało to wcale, że manifestuję to wyraźnie. Wręcz przeciwnie - czułem się przy niej wyjątkowo naturalnie, z każdego spotkania czerpałem mnóstwo radości i wydaje mi się, że ona również - ale bez szczególnego narzucania się i starania sie ponad to, co robię zazwyczaj ze znajomymi. Dużo żartuję, umiejętnie posługuję się sarkazmem, z zachowaniem dystansu i dobrego smaku. Bardziej miałem zawsze z tyłu głowy to, żeby nie przesadzić, ale koniec końców zachowywałem się bardzo naturalnie. Nie chciałem nic udawać ani wymuszać i uważam, że mi się to udawało. Nie zależało mi na zrobieniu dobrego wrażenia, ale na pokazaniu mojego prawdziwego JA. Np. sporo rozmawiałem z nią o rodzinie, o mojej miłości do młodszej siostry, którą zawsze się opiekowałem. Wtedy ona opowiadała o swoim rodzeństwu. Zazwyczaj ze znajomymi takich tematów nie poruszamy, a jednak przy niej czułem się z tym naturalnie, ona również. Nie było słodzenia sobie ani jej. Po prostu byłem sobą, niekiedy pokazując trochę się od innej, lecz wciąż normalnej strony.

4. Znowu muszę odnieść się do podstawy mojego charakteru -> z natury jestem osobą, która w pierwszej kolejności myśli o innych osobach, a nie o sobie. Niezależnie czy jest to członek rodziny, bliski przyjaciel czy daleki znajomy. Być może wynika to po części z "nienawiści" jaką darzę samego siebie, ale jednak koniec końców bardzo zależy mi na innych osobach i często staram się patrzeć na świat z ich punktu widzenia. Tak czy owak powiedziałem jej tak wtedy, ponieważ ma okazję jechać do swojego kraju raz na kilka miesięcy, a także wielokrotnie mówiła o tym, jak tęskni za rodziną - uznałem, że zwyczajnie dam jej się wówczas tym nacieszyć, bo dla mnie będzie miała czas po powrocie. Z perspektywy czasu oczywiście żałuję, nawet ona sama powiedziała mi potem, że powinienem był napisać, jeśli chciałem, bo ona na to czekała i również sprawdzała, czy jestem aktywy. Drugiego dnia po swoim wyjeździe napisała do mnie i chwilę porozmawialiśmy, ale potem nie było już żadnego kontaktu podczas jej nieobecności. Mówiąc krótko - spieprzyłem to. Z perspektywy czasu zrozumiałem to.

5. Najprawdziwsza prawda. Bardzo niska samoocena ---> brak pewności siebie ---> zwątpienie ---> desperacja ---> zbyt szybkie i niedojrzałe uczucie.
Tego jestem pewny - zdecydowanie za szybo się zaangażowałem w to wszystko, co tak naprawdę było niczym. Może i są to normalne rzeczy dla czternastolatków, ale ja jako nastolatek nigdy tego nie doświadczyłem (zwyczajnie fizycznie nie miałem szansy przykuć uwagi kogokolwiek), stąd brak doświadczenia. A co wynikało z braku doświaczenia? Kolejny spadek samooceny. Podczas gdy dla normalnych chlopaków kontakt z dziewczynami już w liceum czy nawet wcześniej jest czymś normalnym, dla mnie było to coś obcego. Zawsze byłem tym najgrubszym, nudnym kujonem i z taką łatką nawet nie chciałem próbować. Błędne koło, które przez lata wprowadza w coraz większy stan zwątpienia. W efekcie tego sytuacja jest następująca: mam 21 lat, nienawidzę swojego charakteru, a jeszcze bardziej nienawidzę swojego wyglądu, wstydzę się wszystkiego co ze mną związane, a najchętniej to zapadłbym się pod ziemię. W dodatku przy presji innych czuję się coraz gorzej, bo co ja mam robić gdy koledzy przy wódce opowiadają o swoich seksualnych przygodach, a ja nawet w życiu nie spodobałem się żadnej dziewczynie. To nie motywuje, lecz dołuje jeszcze bardziej. Prawda jest taka, że mam wiele cech które są przez ludzi szanowane. Mam przyjaciółkę, która wielokrotnie próbuje mi uświadomić jak wyjątkowym człowiekiem jestem, jak wielkie mam serce, ale to do mnie nie trafia. Te wszystkie rozważania prowadzą do jednego przemyślenie: w swoim życiu mogę mieć coraz więcej przyjaciół, ale nigdy nie zaznać miłości. Mogę być szczery, uczciwy, opiekuńczy i troskliwy, ale kogo to obchodzi, gdy w najmniejszym stopniu nie jestem atrakcyjny. Patrząc w lustro nie jestem nawet w stanie w to uwierzyć. Staram się z tym walczyć, ale co z tego.

6. To prawda, jednak mimo wszystko myślę, że nie okazywałem tego w naszych rozmowach. Podczas gdy w środku byłem szczęśliwy i rzeczywiście przyjąłem taką postawę, o której mówisz, to w rzeczywistości imo nie było to aż tak odczuwalne. Chociaż prawda jest też taka, że dziś tego nie ocenię. Być może widziałem to źle, tak czy owak - uwaga jak najbardziej trafna.

7. No i tutaj zaczynają się schody, bo to nie jest takie proste. Z niemal niezależnych przyczyn spotkania w innych okolicznościach nie były możliwe. Ona mieszka w akademiku z czterema innymi koleżankami, a ja mieszkam poza miastem i na uczelnię dojeżdżam codziennie pociągiem. Prawda jest taka, że pod względem intymności ta relacja nie miała absolutnie na czym się wtedy oprzeć...
Kolejna kwestia - ona chyba również była dość nieśmiała i z dążeniem do większej bliskości byłem bardzo ostrożny. Prawda jest taka, że pocałunek zainicjowała ona i jej spojrzenia, które odczytałem. Bez tego - na pewno bym nie próbował i jestem pewny. Tak, wiem ---> mój kolejny błąd.
Co do pocałunku muszę też dodać, że powiedziała mi, iż był to jej pierwszy raz. Zdziwiłem się, bo jest atrakcyjną kobietą i z pewnością nie brakowało jej adoratorów. Poza tym umówmy się: 21-letnia dziewica w dzisiejszym świecie to niezbyt liczny gatunek, szczególnie gdy mówimy, o kobiecie tak atrakcyjnej. Powiedziała, że zrobiła to ze mną pierwszy raz, ponieważ nie narzucałem się jej tak, jak inni chlopcy ---> to prowadzi mnie do wniosku, że mimo wszystko odpowiednio pod tym względem podchodziłem do naszej relacji. Nie jest ona dziewczyną hmm... "łatwą" (niezbyt dobre słowo, ale wiadomo o co chodzi), więc według mnie wymagała większej ostrożności z mojej strony.

8. Tak, to brzmi głupio. Ale też z drugiej strony -> gdy ona napisała o pocałunku to opisała to tak: "przed zajęciami pocałowałeś mnie w policzek, a jeszcze tego samego dnia w usta, musiało minąć trochę czasu. Teraz dziwnie się czuję, za szybko". Wniosek z tego taki, że ona naprawdę wymagała większej ostrożności, przynajmniej ja tak to rozumiem. Oczywiście zarazem wychodzi jej niezdecydowanie: chciała, sama zainicjowała, ale jednak to za szybko, ehhh...

9. Wracamy do punktu wyjścia, czyli braku pewności siebie i przesadnej ostrożności. Trzeba będzie nad tym popracować.

Powrót do punktu ósmego: z jednej strony strach i ostrożność, a z drugiej fakt, że ona sama nie wiedziała czy jest na to gotowa. Trudno to rozgryźć, gdy myśli się również o jej perspektywie.

10. To jest ta moja kobieca natura Przejąłem jej kwestię. Z perspektywy czasu oczywiście zgadzam się - za szybko. Pośpieszyłem się i to zdecydowanie.

11. To tylko moje złe sformułowanie. Nie uważałem nas jeszcze raczej za parę, wiedziałem tylko, że się spotykamy. Ale jednak pocałunek interpretowałem jako szerokie otwarcie drzwi do spróbowania stworzenia czegoś większego. Ten bład wyglądał trochę inaczej: nie uważałem tego za związek, ale byłem właściwie przekonany, że do tego dojdzie. Nie dopuszczałem do siebie możliwości, że coś pójdzie nie tak, co wygląda absurdalnie z perspektywy czasu. Najlepiej niech świdczy o tym fakt, że to był ostatni tydzień lutego, a ja już na poważnie rozmyślałem o prezencie na dzień kobiet...

12. Znowu wychodzi moja natura wiecznie miłego, serdecznego chłopaka, któremu bardziej zależy na innych i ich opinii niż samym sobie.

13. Najprawdziwsza prawda. Koniec końców wychodzi na to, że bardzo naiwnie zaangażowałem się za szybko i w konsekwencji chciałem wręcz przeskoczyć ten emocjonalny moment znajomości i wskoczyć od razu w coś poważnego.

"O! Na tym świecie istnieje jakaś dziewczyna, która się mną nie brzydzi!" ---> w tym momencie uruchomił się mój wewnętrzny, skryty desperat, a ta znajomość została zakwalifikowana jako "ostatnia szansa". Co za bullshit. Miło tak z perspektywy czasu widzieć wyraźniej swoje błędy.

14. Taka prawda, ale taki zakochany frajer myśli wtedy inaczej... Kolejny błąd wynikający ze zbyt szybkiego zaangażowanie. Przez te uczucia ja interpretowałem słowa "za szybko" nie jako element poznawania siebie, a jako ryzyko zakończenia znajomości, stąd nerwowa reakcja.

Tak, to prawda. A ja nawet nie dałem szansy w niej tego wyzwolić, bo chciałem iść w nie wiadomo co - za szybko. Może to też trochę wynika z tego, że tak naprawdę nie potrzeby seksualne są dla mnie najważniejsze w takich relacjach, a raczej szukam czegoś bardziej poważnego. A dlaczego? Błąd zerowy - brak pewności siebie, a w konsekwencji ograniczanie oczekiwań. Coś w stylu "pewnie nie będziesz chciała mnie pocałować, więc przynajmniej trzymaj mnie za rękę". Taka smutna prawda o mojej samoocenie, a raczej jej braku...
Ale też muszę podkreślić jedno - moje błędy w rozwoju relacji nie tłumaczą tego, jak ona mnie potraktowała. Nie zasłużyłem na ten brak szacunku, jaki mi okazała, zrywając na fb. A najgorsze oczywiście były kłamstwa, wymijające odpowiedzi, obrzucanie mnie winą i oskarżanie o nieuczciwość w momencie, gdy to ja trzymałem się tej szczerości, jaką oboje sobie obiecaliśmy. Bez względu na moje błędy - nie miała prawa tak mnie potraktować. Szczególnie, że najpewniej wiedziała co do niej czuję. Z tego względu mogę się tak naprawdę cieszyć, że to wszystko zakończyło się tak szybko. Że już teraz pokazała swoje prawdziwe oblicze, a nie po dłuższym czasie. Nie chciałbym w końcu dziewczyny, która byłaby zdolna tak perfidnie okłamywać mnie prosto w oczy, grać na moich uczuciach i obarczać mnie winą. Uszanowałbym szczerą rozmowę, tzn. najzwyklejsze "nie czuję tego" prosto w oczy, bez szukania argumentów na siłę. Muszę się nauczyć, że niestety nigdy nie będzie tak łatwo.

Pracuj nad sobą. Bo sam się w takie myślenie wtłaczasz.
Znajdź coś, w czym jesteś dobry i co będzie sprawiać Ci przyjemność.

W związek wejdź dopiero jak będziesz zdrową jednostką, która nie musi wisieć na partnerce.