on mnie bije, ja odpłacam zdradą...

Hmm, a jak Twój facet dowie się, że go zdradziłaś, to pośle Cię z ciężkimi obrażeniami do szpitala albo nie daj boh na tamten świat...

Co Ty jeszcze przy nim robisz, kobieto?! Bierz syna pod pachę, ciuchy w walizkę, nogi za pas i zapomnij o tym degeneracie. Własne zdrowie, życie i godność powinny być ważniejsze, niż coś, co nazywasz miłością, a już dawno nią nie jest. Nie mieści mi się w ogóle w głowie, jak można jeszcze normalnie rozmawiać z człowiekiem, który traktuje Cię jak ścierkę do podłogi.

Szczerze powiedziawszy niewiem, dlaczego od niego nie odeszłam od razu... Boję się niewiem czego , ale się boję. Cały czas myślałam, że może on sie zmieni, ale teraz jak doszła do tego moja zdrada to wszysstko stalo sie takie dziwne... Boje sie zostac sama i kocham go mimo wszystko... to jest chore wiem. Wiem też, że ta zdrada to nic dla mnie nie znaczyło, ale to w żadnym stopniu mnie nie tłumaczy...

Po tej zdradzie z tym szacunkiem do siebie jest teraz duży znak zapytania????

Już abstrahując od Twojego szacunku do siebie - zastanawia mnie (podobnie, jak Anastasis), jak możesz pozwalać, żeby dziecko patrzyło, jak tatuś tłucze mamusię... Pozwalasz synowi dorastać w patologicznym domu, łamiesz mu psychikę i zmniejszasz jego szanse na normalne, bezstresowe życie w przyszłości. Miało być bez oceniania, ale w tym momencie nie potrafię - postępujesz potwornie egoistycznie, i to kosztem istoty, która powinna być dla Ciebie najważniejsza na świecie - tak, właśnie DZIECKO, nie jego ojciec.
Jeśli Twoje zdrowie i godność osobista nic dla Ciebie nie znaczą, to chociaż dla dobra synka - wywal tego gnoja z domu, ZRÓB COŚ, zamiast bezradnie rozkładać ręce jak sierotka Marysia.

Ale nikt ci nie sugeruje odcięcia dziecka od kontaktów z ojcem! To jest zupełnie inna sprawa. Jednak Ty uwolnisz się od tego gnoja i tym samym dasz sobie szansę na normalny, szczęśliwy związek. Co jest lepsze dla Twojego syna? Żeby wychowywał się w domu, w którym panuje przemoc i takich ,,wartości,, nabierał czy żeby mieszkał bez ojca jednak miał z nim kontakt. Kiedyś wytłumaczysz synowi dlaczego nie mogłaś nadal mieszkać z jego ojcem i będzie to dla niego w pełni zrozumiałe.

Zostaw go.. zrób to dla waszego dziecka. jeśli on z domu wyniesie taki przykład, że ojciec bije matkę nie daj Boże też taki będzie. zrób to dla siebie.. kto wie może syn tak bardzo będzie zapatrzony w ojca, że pewnego dnia na Ciebie też podniesie rękę. pod tym względem ludzie się zmieniają... każda nowa szansa dana temu człowiekowi będzie kosztowała Cię kolejne cierpienia.

Zgadzam sie w zupełności z poprzedniczkami!

Jak można kogoś kochać i jednoczesnie go zdradzać? Jak można kochać swojego oprawcę? Jak można kochac mężczyznę który daje taki przykład własnemu dziecku?
Miłość to wzajemny szacunek do siebie, zaufanie a w Waszym związku nawet nie ma tych podstawowych fundamentów.

Tak jak powiedziała Anemonne teoria musi przekładac sie w praktyce a Ty mówisz jedno robisz drugie.

Oczywiscie, że dla Twojego dzieck lepszym rozwiązaniem jest wychowywanie w rozbitej rodzinie. Twój synek powinien czuć się bezpieczny a to co się dzieje w Waszym zwiazku napewno tego mu nie daje.
Pomyślałaś o tym, że Twój partner równie dobrze może podnieść rękę na Waszego synka? Dalej masz wątpliwosci co jest lepsze?

Jak czytam takie teksty to zaczynam wierzyć w nauke prorodzinna kościoła...choć daleko mi normalnie do niego..

Nie bedę oceniać.....lepiej.

Tak, oceniać jest bardzo łatwo. Pomimo tego napewno nie wahałabym sie z odejsciem. Dobro dziecka jest najważniejesze i napewno nie ryzykowałabym tym, czy jego "tatuś" nie podniesie ręki równiez na dziecko.

Najgorzej boli mnie to, że w głownym wydaniu wiadomości przedstwiane są tragedie rodzin w którym dziecko jest bite, molestowane etc etc i zastanawiam sie czy można było by temu zapobiec.

Czy naprawdę musi dojść do tragedi żeby otworzyć Ci oczy na to kim jest człowiek z którym mieszkasz pod jednym dachem? Chcesz balansowac po krawędzi..Twoja sprawa....

Pewnie masz rację, część z nas pewnie by się wachała.Wszystko zależy od punktu siedzenia.Ale zastanów się dlaczego się wachasz.Mówisz, że synek jest związany z ojcem.Wszystko pięknie, tylko co wtedy gdy ojciec zamachnie się na dziecko? Co więcej, mały wzoruje się na ojcu. gdy widzi jak tata Cię bije to daje mu przyzwolenie na bicie kogokolwiek. A przecież nie chcesz aby syn był taki sam jak ojciec.Mówisz, że myślisz przede wszystkim o dziecku. Wierzę Ci. Każda matka myśli najpierw o dziecku a potem o sobie.Skoro o nim myślisz to musiałaś się zastanawiac już wczesniej nad tym co ci napisałam.A jesli nie, to zastanów sie.

Co do Twojego mężczyzny, uważam, że osoba, która kocha nigdy by nie pomyslała, żeby skrzywdzić tą drugą. Skoro Cię bije to znaczy, że poprostu nie kocha.Wiem, że to przykro i upraszczam to niestety do granic wytrzymałości ale taka jest bolesna prawda.Mówisz, że kiedyś było wam dobrze. oczywiście, z pewnoscią tak było. Ale czy nie liczy się to jak jest teraz?Ileż mozna karmić się wspomnieniami?Tydzień, miesiąc, rok , 3 lata?Wiele kobiet bitych nic nie mówi i nie robi bo myslą, że ich facet się zmieni.Powiedz mi jak on ma się zmienić skoro nie widzi złych konsekwencji swojego postępowania?Prosta sytuacja : dziecko uczy się co jest złe poprzez karanie i nagradzanie.Jak popełni zły uczynek to jest karane i wtedy wie że zrobiło źle.Twój facet nie widzi tej kary, nie widzi konsekwencji ze swego zachowania bo ty ich nie wyciągasz.Biernie mu się poddajesz,a to go utwierdza w tym że robi dobrze.

Jeszcze na chwilkę wrócę do dziecka - mówisz że boisz się że nie poradzisz sobie samotnie wychowując synka.Pewnie będzie cięzko, ale dasz mu to czego tatuś mu nigdy nie zapewni - poczucie bezpieczeństwa.Jest to fundamentalna rzecz która powinna być spełniona aby dziecko mogło się prawdłowo rozwijać.Pomyśl o tym Życzę Ci wszystkiego co najlepsze

A pomyśl jak synek przeżyje rozstanie z mamusią kiedy tatuś ją w końcu zatłucze...
2 letnie dziecko łatwo akceptuje zmiany, wszystko można mu potem wytłumaczyć. Za to z każdym rokiem będzie mu trudniej.Zresztą wraz z waszym rozstaniem jego rola jako ojca się nie kończy. Oczywiście jeśli będzie chciał i będzie swoje znaczenie w wychowaniu syna rozumiał.

Pytasz, która z nas w podobnej sytuacji umiałaby opuścić swojego partnera? Ja tak zrobiłam, nie do końca w podobnej sytuacji, bo dużo wcześniej nie umiałam pogodzić się z brakiem szacunku, z miłością do alkoholu. Kiedy moja córeczka była jeszcze bardzo malutka zrozumiałam, że nie taki wzorzec rodziny chcę wpajać dziecku. Nie zdążył mnie uderzyć, a wiem, że wcześniej czy później by to zrobił, bo już doszliśmy do etapu przepychanek i szarpania. Nie żałuję decyzji. Dziecko jest szczęśliwe, rośnie w poczuciu bezpieczeństwa, kiedyś będzie silną kobietą jak mama a nie ścierką jakiegoś zwyrodnialca

różyczko nie jestem alkoholiczką czy coś takiego, to po pierwsze.
po drugie jeśli wiem, że może będę piła jaki kolwiek alkohol i w jakiej kolwiek ilości zostawiam dziecko z moja mamą, właśnie dlatego, że nie wyobrażam sobie zajmowania się nim gdyby się np obudziło a mamusia nie w stanie. Dlatego nie doszłoby do sytuacji, że mamusia śpi pijana a ojciec katuje dziecko... Nie jestem zwolenniczką alkoholu, ale od czasu do czasu zdarzy mi sie wypić i może sie troszkę tlumacze w tym momencie ale naprawde nie dużo mi potrzeba żeby stracić kontrole nad swoim zachowaniem... Gdy się niewie jak było naprawde to łatwo na kogoś najeżdżac. Ale w tym momencie uraziły mnie te słowa, "Najgorsze jest jednak to że matka upija się do takiego stanu że traci kontrole nad tym co robi i po drugie nie jest na tyle odpowiedzialna za dziecko. A gdyby jak ty nawalona twój partner w szale obudził sie i zaczął katować dziecko, wiesz co ty byś zrobiła i na jaką wyszła?"

Chodziło mi teraz tylko  o to, że przy dziecku nie pijemy alkoholu... wiec, nie może dojść do  sytuacji, że ojciec pobije dziecko wtedy, gdy matka bedzię spać obok napruta jak sztucer.... tyle

karolajn2010, myślę, że poprzedniczki napisały już wszystko, co najważniejsze. Jestem kolejną osobą, która się z nimi zgadza i która chce, mimo wszystko, wtrącić swoje trzy grosze.

Wierzę, że wbrew pozorom istnieją związki, w których partnerce ciężko rozstać się z mizoginem, bo w jej zatrutym umyśle ciągle czają się myśli o tym, jaki ten był kiedyś- myśli w typie: "...a było nam ze sobą tak dobrze" (co i tak jest absurdem według mnie). Czy konfrontacja przeszłości z teraźniejszością jest na tyle trudna i bolesna, że całkowicie sparaliżowała Cię w obliczu podjęcia rzeczowej decyzji? Takiej, która uratuje zarówno Ciebie jak i dziecko przed życiem w patologii?...

Nie wiem, czy zdajesz sobie sprawę z tego, że nie można kochać kogoś, kto podnosi rękę na kobietę; Takiego kogoś idiotyzmem jest nawet nazwać mężczyzną. Ty kochasz faceta, w którym się zakochałaś- nie tego, z którym teraz jesteś.

Żaden bijący kobietę facet (pfff...) nie jest wart splunięcia. Już po pierwszych oznakach przemocy powinnaś była kopnąć go w tyłek.

Skoro Twój synek ma dopiero 2 lata, to tym łatwiej będzie mu przyswoić zmienioną rzeczywistość- jako maleństwo i tak nie zrozumie powodu, dla którego się rozstaliście. Jest tyle kobiet, które odeszło od brutalnych mężów ze swoimi dziećmi, do dzisiaj dziękując samym sobie za to, że udało im się wychować swoje maluchy w miłości i bezpieczeństwie- zupełnie nie potrzebując pomocy faceta.

Jesteś ofiarą przemocy domowej.Potrzebujesz pomocy podobnie jak Twój partner.Tak to nie jest łatwe,ale należy działać aby Twój syn miał wzorzec prawdziwego męzczyzny a nie damskiego boksera.

Przepraszam, ze to pisze w taki sposob i w takiej formie ale dla mnie to PATOLOGIA- nic wiecej.
A co masz zrobic? Nie rob nic- zostancie razem i bedzie super. Waszemu dziecku na pewno łatwiej bedzie sie rozstac z Toba za jakis czas jak Cie Twoj maz zatłucze na smierc niz z psychopatycznym ojcem.
Szkoda mi tylko tej biednej małej istotki, która musi patrzec na Was. Na pewno takie obrazki z dzieciństwa pozytywnie wplyna na jego psychike. Gratuluje.

Dokładnie. Trzeba się szanować.