Mój nastoletni syn mnie bije!

Bije pięścią. Przecież to niebezpieczne - nigdy nic się Tobie przez takie bicie nie stalo?
Czy syn ma moze kontakt też z ojcem lub Twoim obecnym partnerem (jeśli posiadasz)?

Mały potwór,a ojciec? może raz a dobrze mu przyłożyć skoro nie docierają do niego słowa

Współczuje. A jednocześnie myślę, ze to sprawa bezstresowego wychowania.  Jeżeli jeszcze raz Cie uderzy wezwij bez skrupuł policję, bo g.... jeszcze Cie zabije. dostanie pałką to możne rozum wróci mu do głowy.

Narazie nic mi się nie stało no może oprócz siniaków, zadrapań i psychicznego doła. Tak syn ma kontakt ze swoim ojcem ale ten ma zły wpływ na niego a mój obecny mąż chyba boi się mojego syna.

Jeśli chodzi o lanie to zwyczajnie nie mam szans, bo jest za wysoki i za silny. Kiedyś próbowałam mu oddać to wdał się w regularną bójkę ze mną i zepchnął mnie ze schodów. Rozmowy też nic nie dają, podobnie jak grozby, kary. Rozmowa z psychologiem to chwilowa poprawa i znowu wraca do wrzasków i bicia. Już go nawet straszyłam poprawczakiem, wizytą u psychiatry czy tym że jeśli się nie zmieni to będzie musiał wyprowadzić się do ojca a ojciec lał go za najdrobniejsze przewinienia. Tego ostatniego nie zrobiłabym nigdy ale nie mam już siły

Jakie lanie? Wyobrażacie sobie żeby Autorka biła się z duzym chłopakiem? Bo to byłaby bójka, a nie lanie.

Autorko - skoro ojciec daje taki "przykład" to pomocy od niego żadnej faktycznie nie dostaniesz.
Wydaje się, że na początek trzeba by zasięgnąć pomocy dla Ciebie u sensownego psychologa jak do syna dotrzeć. Jest jeszcze na to szansa bo ma w końcu dopiero 13 lat. Tu trzeba jakiegoś sposobu, nie lania.
Spróbuj też nie podstawiać mu wszystkiego pod nos. Nie pomaga w domu to nie ma obiadu itd. Komputer też można zabrać.

Mały potwór ktos napisał???Haaha, tezn "maly"  potwor ma prawie 180 cm i po staremu juz 7 klasa,wiec jaki mały?
Barbie, a twoj syn rownież jest agresywny do innych poza domem? w szkole? Jak w pore sie  nie opanuje to,albo krzywde zrobi nie tylko tobie,ale innemu niewinnemu człowiekowi albo poprostu kiedys skoczy nie do tego co "trzeba" i dopiero dziecko na Oiomie bedziesz odwiedzac jak mu kosci porachują,bo poprostu  za jakiś czas poczuje sie zbyt pewnie i trafil na swojego
Soorry,ale u mojej cór w klasie jak i w szkole widze ,że chodzą takie ancymony co z roku na rok coraz bardziej kibolską postawe prezentują i to dzieci w podstawowce Jeden próbował do niej kicac, jak kiedyś przy wszystkich w pysk z plaskiej dloni zarobil od niemal pół metra nizszej do siebie dziewczynki,to niezle sie wstydu najadl jak przy jego kumpalch zostal upokorzony.(do tej pory juz do niej sie nie czepil)

Na poczatku października stal sie taki incydent ze chlopak z 6 klasy dostał taki łomot od grupy rowiesnikow  i troche starszych jak go po szkole dorwali,że jeszcze szczęka połamana mu sie dobrze nie nastawila.Ale było placzu i łez tych rodzicow,to zobaczyli powge sprawy jak ich terrorysta  zostal potraktowany,tak jak on kiedyś  innych

W pore moglaś srogo i konkretnie reagowac na wszelkie przejawy agresji syna kiedy mial te 5-10 lat, a nie jak teraz ma 177cm
Przesaplas poczatki jego rozrastania sie w bezkarnosci i dominacji nad tobą.Od pierwszego razu napastliwosci do Ciebie powinnas pokazac mu gdzie raki zimuja, i ostrzedz,że każdy przejaw jego takiego zachowania bedzie surowo karcone,i to realizować nie mając przy tym wyrozumialosci,i nie ma zmiłuj

Niestety twoja uleglość i brak radykalnych dzialan cie zgubila.Twarda milosc czasami jest potrzebna, i kobieto działaj zanim tragedia sie zdarzy,albo tobie, albo komus innemu,albo jemu,oprawca stanie sie ofiarą bo trafio swój na swego

Jak się nie realizuje konsekwencji którymi się grozi... to MOŻNA sobie pozwalać CORAZ BARDZIEJ...
Dlaczego nie chcesz zareagować TERAZ - poczekasz aż wiek spowoduje umieszczenie go w poprawczaku? BO z BRAKU konsekwencji NIC dobrego nie wyniknie...
Zwróć się z zapytaniem do Centrum Pomocy Rodzinie CO możesz zrobić w razie agresji i nawet jeśli serce będzie bolało TO to ZRÓB.
Następnym razem MOCNIEJ cię zepchnie ze schodów... Tobie grozi kalectwo a JEMU rozpoczęcie kariery kryminalnej... Tego chcesz?

Powinnaś juź wiedzieć źe Twoje ciche skomlenie nie robi na nich wraźenia.Oni to sprawcy przemocy a Ty jesteś ich ofiarą.Kiedy Twój syn znów podniesie na Ciebie ręke dzwoń na policję.Kiedyś mój były chciał mnie zmusić do seksu.Kopnełam go w krocze.I teraz mam luz.Sam rozwód nie załatwia sprawy.Czego nie zrobisz dziś będziesz musiała zrpbić to jutro tylko z nawiązką ...

Dlaczego nikt nie zwrócił uwagi na to, że syn jest najprawdopodobniej uzależniony od komputera, i to może być źródłem powodu jego gniewu? Jak pisała autorka wątku, syn reaguje agresją, gdy prosi się go o posprzątanie pokoju, co odrywa go najprawdopodobniej od jakiejś gry. W takich sytuacjach mamy do czynienia ze zwyczajnym narkomanem, podobnym tym co ćpają lub piją w nadmiarze alkohol, tyle że środek zaspokajania jest inny. Jeśli rzeczywiście nie może oderwać się od komputera i jest oporny na jakąkolwiek argumentacje, pozostaje odwyk (są ośrodki leczenia uzależnień komputerowych) bo drastyczne środki w postaci odcięcia go od komputera zamiast mu pomóc, tylko powiększyłyby frustrację, skoro już teraz Cię bije.
W tego typu uzależnienia wpadają najczęściej ludzie bez zainteresowań, pasji. Gdyby np. od młodości uprawiał jakiś sport, turystykę, nie wierze że teraz popadłby w nałóg komputerowy. Niestety przykład płynie z góry.

Idź na policję. Teraz! Natychmiast! Nie czekaj aż Cię znów pobije.

Zgłoś, niech mu założą niebieską kartę. Albo niech go od razu zabiorą z domu do zakładu wychowawczego.

Tu nie ma żartów. Robisz mu straszną krzywdę pokazując, że może Cię bić, że jesteś słabsza. Nie jesteś słabsza - masz po swojej stronie policję, sąd, kuratorów, Państwo.

Na policji opisz co zrobił, kiedy, dlaczego. Nie ma sensu usprawiedliwianie go. Dlaczego jego ojciec nie siedzi w więzieniu? Co robiłaś do tej pory? Obrywałaś, otrzepywałaś się i szłaś dalej? Sorki, ale Cię chyba porąbało. I nie tłumacz, że ojciec itd. Nie stykałaś się nigdy i nigdzie z cywilizowanymi zachowaniami?

Obudź się, bo jak jeszcze trochę pośpisz, to będziesz miała "Balladę o Januszku". Już masz...

Nie chroń gówniarza, bo to się źle skończy. Działaj TERAZ. Nie jutro. Nie ma żadnego jutra. JEST DZIŚ.

A ja myślę, że to byłoby właśnie dobrym rozwiązaniem. Miałby okazję, aby przekonać się na własnej skórze jak to jest, gdy ta skóra jest regularnie przetrzepywana. Poczułby ból, upokorzenie, strach przed kolejnym ciosem i może w końcu wykiełkowałoby coś więcej w tej pustej mózgownicy niż piana. Rozumiem, że to Twoje dziecko i czujesz się odpowiedzialna za jego bezpieczeństwo, ale tłumaczeniem go tego mu nie zapewnisz. Inna sprawa, że Twoje tłumaczenie jest bezsensowne, bo znam wiele osób, które wywodzą się z rodzin dysfunkcyjnych, gdzie rodzice przemoc psychiczną i fizyczną mieli za jedyne dobre rozwiązanie każdej sytuacji, a jednak wyrośli na spokojnych, ułożonych, dobrych ludzi. Podniesienie ręki dziecka na rodzica nie da się niczym wytłumaczyć i nie da się wybaczyć. I to tylko od Ciebie zależy, czy będziesz potulnie to znosiła (a mniej na uwadze, że Twój brak reakcji może doprowadzić do większego nieszczęścia niż brak szacunku dziecka do matki), czy w końcu zareagujesz.

mortisha.: Ja rozumuję to w ten sposób: chłopak zamieszkałby z ojcem na jakiś czas i w końcu miałby godnego sobie (jak nie mocniejszego) przeciwnika. Na początku pewnie byłoby okej, ale można to nazwać poetycko: "piękne złego początki". Stawiam, że panowie bardzo szybko doszliby do momentu, w którym miałaby miejsce pierwsza różnica zdań i chłopak dostałby porządne manto od ojca. Może kiedy przekonałby się na własnej skórze, jak się czuje osoba, która nie ma siły, żeby obronić się przed uderzeniem, to wskoczyłyby mu klepki na odpowiednie miejsce? Może obudziłaby się w nim EMPATIA? Zrozumiałby, jak ważny jest dom, w którym można poczuć się bezpiecznie? Nie brzmi to wychowawczo? W poprawczaku (notabene: 13 latek może wylądować w poprawczaku? Wiem, że do M.O.W przyjmują od 14r.ż.) i tak prędzej czy później będzie musiał przejść "chrzest bojowy".

Autorko a czy zastanawiałaś się skąd się bierze agresja syna?

1.Patrzył od dziecka jak dawałaś się katować przez tatusia.
2.  Ojciec jego swoje dziecko tez katował i jemu nikt nie pomógł, nie obronił go.
3.Pokazałaś znosząc  ataki męża że godzisz się na takie traktowanie, że w ten sposób można od ciebie coś uzyskać.
4 Twój syn najprawdopodobniej uciekł w wirtualny świat bo tam był kimś , nikt go nie poniżał.

Żeby zobaczyć czy syn ma problem z uzależnieniem od netu, radzę pod jego nie obecność schować router od internetu, z tym że uprzedzić wcześniej że jeśli się nie uspokoi to to zrobisz.
Nastaw się na atak histerii.
Gdyby syn wpadł w szał należy zadzwonić na policję, a nawet wcześniej odwiedzić dzielnicowego i powiedzieć że masz problemy wychowawcze.
Jeśli policja wpadnie na interwencje już dzielnicowy sobie z nim pogada na temat szacunku do kobiet.

Obawiasz się donieść na swojego syna? Uwierz mi syn tą agresją woła o pomoc bo nie radzi sobie z tym co się dzieje, z brakiem możliwości wyrzucenia tych złych emocji.
Ratuj swojego syna, zgłoś problem u pedagoga, też na policji ,wiele matek ma podobne problemy z dziećmi.

Twój nowy mąż , czy partner powinien absolutnie reagować na każdy przejaw agresji względem ciebie. Nie agresją ale stanowczą postawą.

Musisz zacząć coś robić bo będzie jeszcze gorzej z twoim dzieckiem i całą waszą rodziną.

Miałam identyczne problemy z synem. Też trzynastolatkiem. Tylko u niego oprócz "przykładu"ojca doszły narkotyki i alkohol. Agresją reagował nawet na moje zapytanie, czy jest głodny a o zabronieniu korzystania z komputera nie było mowy, bo wpadał w szał. Miałam zmiażdżoną drzwiami rękę i tak samo rozbity nos. O słownictwie, jakiego używał pod moim adresem, nie wspomnę.... Ważne, aby nie okazywać strachu, nie płakać, ale też nie prowokować i nie okazywać agresji względem niego. Nie raz wzywałam policję. I co z tego, że wszyscy mówili, że jestem wyrodną matką, bo nasyłam policję na własne dziecko. Doprowadziłam do tego, że podjął terapię. Dziś to spokojny, pogodny chłopak, który rozumie, że przemoc jest domeną ludzi słabych i ograniczonych. A używki - nawet już nie pali. Powodzenia! Strach to najgorsze, co nas ogranicza....

Konieczne jest abyś znalazła jakiekolwiek wsparcie,szukaj pomocy wszędzie.Najgorzej jest siedzieć z załamanymi rękoma i czekać na cud.Nie możesz pozwolić,by (mimo Twój syn) ten gówniarz podnosił na Ciebie ręke.

mortisha.: Człowiek, który wychowywał się w rodzinie dysfunkcyjnej, MOŻE ale NIE MUSI powielać błędy rodziców. Jak już wspomniałam wcześniej, znam wiele osób, które w dzieciństwie były dręczone i bite, ale wyszły na ludzi. Zdobyły wykształcenie, pracują, niektóre są po ślubie, a nawet mają dzieci i nigdy nie widziałam w nich cienia agresji. Czasem gubią się w swoich związkach, prowadzeniu domu, wychowywaniu dzieci, ale to akurat rozumiem, bo nie mają wzorca, którym mogliby się pokierować.
Nie rozumiem za to, jak SYN może podnieść rękę na MATKĘ. 13-latek to nie 3-latek, który dopiero uczy panować się nad emocjami, i który kopie pod wpływem złości. 13-latek powinien rozróżniać dobro od zła i myślę, że syn autorki gdzieś tam w podświadomości wie, że robi źle, jednak jeżeli się mylę, to jest to klęską wychowawczą matki. Za mało rozmów, za mało tłumaczenia, za mało wyciągniętych wniosków...

Staram się Ciebie zrozumieć Barbie 14. Wiem, że są dni, kiedy człowiek się budzi i nie chce mu się podnieść z łóżka, ale masz nastoletniego syna, który ma problem i nie możesz być taka bezradna! Z Twoich postów wynika taka postawa: "Muszę chodzić na palcach, bo syn się zdenerwuje... no nic nie mogę zrobić...". Otóż możesz! Przestań tańczyć tak jak on Ci zagra, bo wyfrunie Ci z gniazda duplikat Twojego męża i jakaś inna dziewczyna będzie cierpieć tak jak Ty.

A ja mogę poradzić tak.

Nie czekaj na na to by zrobił to jeszcze raz.Przede wszystkim idź do dzielnicowego i opowiedz mu swoją sytuację on już będzie wiedział co ma zrobić.

Ja wiem co przeżywasz i bardzo cię rozumie,też kiedyś byłam bita więc wiem co to znaczy.Nie lituj się nad synem bądz twarda i stanowcza bo może ci zrobić naprawdę dużą krzywdę.
Trzymaj się,pozdrawiam.

Ps.I jak możesz to daj znać jak ci poszło jeżeli zdecydujesz się cokolwiek zrobić.

Minął rok od czasu, gdy napisałam Wam o problemie z moim nastoletnim synem, ktory mnie bił. Płakałam jak bóbr, gdy czytałam Wasze odpowiedzi i tak zastał mnie syn. Przeczytałam mu co mi radziliscie i jak go nazwaliście. Płakał razem ze mną a ja mu wtedy powiedziałam, że to już koniec i jeśli się nie zmieni to niestety pójdzie do poprawczaka. W tym czasie nasiliła się moja nerwica lękowa i coraz częściej nawet po dobnym spięciu z nim traciłam przytomność. Powiedziałam synowi o mojej chorobie i jej przyczynach. Chyba już wtedy zaczął zdawać sobie sprawę, że może mnie stracić. Mój obecny mąż widząc nasilenie choroby u mnie twardo postawił warunki i oddył z nim rozmowę, co mu powiedział nie wiem do dzisiaj ale efekt koncowy jest taki, że od tamtego czasu syn nie podniósł na mnie ręki. Nie bez znaczenia pozostaje też fakt, że były mąż się znudził i nie zabiera syna do siebie a więc i nie wbija mu do głowy tych sadystycznych bzdur. Jest dobrze, bo wkońcu mogłam odstawić leki i oby tak dalej. Dziękuję raz jeszcze Wam wszystkim za tamte rady

Tak z ciekawości, oprócz tego ze płakał, mówił coś? Wyjaśnił swoje zachowanie? A przynajmniej czy starał się wyjaśnić? Doszło do jakiś głębszych refleksji z jego strony? Rozmawialiście na spokojnie na ten temat?

Zakonczyłam terapię i wiem gdzie popełniałam błędy. Obecnie udało mi się na nowo załozyć rodzinę, tym razem normalną a nie dysfunkcyjną i często syn pyta mnie np dlaczego S- mój obecny mąż robi to czy tamto w domu, dlaczego zgadza się z toba mamo we wszystkim, dlaczego nigdy się nie kłóciliscie. Dociera do niego że tamto życie było nie takie jak powinno a teraz jest normalnie. Tłumaczę mu przy okazji takich pytań ze owszem zdarza się nam pokłócić ale robimy to bez obecności dzieci i bez krzyków i wyzwisk, że zgadzanie się ze sobą i dogadywanie się gdy są różnice to norma a nie można wymuszać decyzji na drugiej osobie. Słowem obecnie moje dzieci mają dużo teorii, która ma potwierdzenie w naszej codzienności