Co sie dzieje z ludźmi?? Czemu czuje sie samotna???

Zauważyłam to samo zjawisko i również mnie to dziwi. Znajomi myślą tylko o spotykaniu się ze swoją połówką, a reszta świata dla nich nie istnieje, studia są przeskodą w spotykaniu się z tym właśnie partnerem, partnerką i energi do życia im brak. Cieszę się, że nie tylko ja uważam, że na związku świat się nie kończy i każdy potrzebuje wolności, ale smutne jest to , że jest jak jest. Nie wiem, jak wobrażają sobie ci ludzie dlasze życie. Kolejne 20 lat tylko we dwoje? A za znajomych chcą mieć swoje dzieci, rodzeństwo i sąsiadów? Bo dla mnie to mocno dziwne jest;/

niestety nic nie poradzisz to jest wszędzie wokół nas.. mam identyczną sytuację jak Ty ..

Olka nie jesteś sama w swoich negatywnych odczuciach o ludziach. Ja mam bardzo podobną sytuację. Mam chłopaka, jesteśmy ponad rok razem, spotykamy się od czasu do czasu kiedy nasze obowiązki codzienne nam na to pozwolą. Oprócz niego nie mam nikogo z kim mogłabym pogadać, wyjść do kina lub na piwo. Jest to bardzo przygnębiające. Nie wyobrażam sobie zamieszkać ze swoim chłopakiem przed ślubem bo w tym wieku nie podobają mi się już zabawy w dom a to i tak nie będzie rozwiązaniem mojej samotności wśród ludzi. Ludzie naprawdę zdziczeli widzą tylko czubek własnego nosa i tą drugą połówkę obok siebie - żal mi ich, bo w sytuacji kiedy zostaną sami np. po rozstaniu, wątpie aby mieli się do kogo odezwać, jeżeli nie pielęgnują swoich znajomości lub przyjażni. Smutno mi:(. Cały czas pierwsza wyciągam rękę i oferuje spotkania itp. ale zawze spotykam się z odmową 'bo coś tam':(. Wyjściem jest zaakceptowanie i przyzwyczajenie się do owej sytuacji. Trzymaj się!

Odkąd przeprowadziłam się na studia do chłopaka sama jestem takim zjawiskiem... Tyle że jakoś nie mogę się z nikim dogadać. Mam kilku znajomych, ale oni nigdy nie proponują żadnych wyjść, ogólnie grupa na roku podzieliła się w malutkie podgrupki do których teraz nikt już nie ma wstępu. Akurat "moja grupka" w większości jest miejscowa i mają już swoich znajomych a ja jestem tu sama i tylko moja lokatorka i chłopak. Jeszcze do tego mój chłopak zepsuł całą sprawę, bo chciałam żebyśmy chociaż we trójkę spędzali czas razem, to On jak na złość się w niej zauroczył i ja nie chcę, aby oni się znali. Z resztą ona też.
W efekcie mam tylko Jego, a na nim ostatnio nie mogę polegać, pracuje od południa do wieczora, siada na komputer na kilka godzin i idzie spać i nawet nie chce mu się ze mną rozmawiać na gg. Kiedy w weekendy nocuję u niego, to robimy to na co on ma ochotę, czyli przeważnie siedzimy w domu... Ja już dostaję szału w tym miejscu, w moim mieście miałam wielu znajomych, jak przyjeżdżam na jakieś święta do domu to od razu pierwszego albo następnego dnia idę gdzieś z kumplami. Naprawdę można oszaleć, nigdy nie miałam boskiego życia, ale miałam przynajmniej tych przyjaciół, którzy pomagali mi się trochę oderwać... Nie poznaję teraz siebie. Nawet On ma mnie już dość, bo ciągle płaczę albo narzekam. Do tego on jest zazdrosny jak gdzieś sama wychodzę, zwłaszcza w moim mieście i robi mi sceny po moim powrocie, nawet piwa się napić nie mogę bo jeszcze stracę kontrolę i go zdradzę. CHORE

heh a próbowałyście się kiedyś spotkac z osobami z forum?? ja wam powiem, ze zalożyłam konto, bo podoba mi się że wszystkie sobie tak pomagacie, to jest naprawde fajne, wiec czemu np nie umowic sie na kawe, zrobić gdzieś zlot, porozmawiać?

Co do mojej samotności, to tak, jest to trochę inny rodzaj samotności ponieważ mam chłopaka i cudownych rodziców, na których zawsze mogę polegać i to jest wspaniałe. Natomiast doskwiera mi tak zwana 'samotność wśród ludzi', ponieważ nie mam żadnych znajomych, przyjaciół z którymi mogłabym się spotkać itp.. Większość osób potrzebuje przyjaciół, znajomych wokół siebie aby móc podzielić się swoimi troskami i radościami, aby móc wspólnie gdzieś pójśc lub pojechać np. w góry i ja właśnię do takich osób należę. Jedna z moich znajomych cały swój czas i energię poświęca swjemu chłopakowi i każdą wolną chwilę spędzają razem - kompletnie nie potrafię tego pojąć, bo jak ktoś już trafnie na tym forum zauważył 'chłopak to nie wszystko'. Kolejna moja znajoma jest z tych tak zwanych 'obrażalskich' co jakiś czas się na mnie bez powodu obraża i nie odzywa a ja nie mam już siły wyciągać do niej po raz kolejny rękę i prosić o spotkanie bo i tak spotykam się z ciszą z jej strony. Trzecia znajoma jest mężatką i ma dziecko i jej światem jest rodzina i nic poza nią-szkoda, że co poniektóre kobiety po ślubie i po urodzeniu dziecka, zamykają się w sobie, w czterech ścianach, przyklejone do męża i obowiązków. Czwarta, ostatnia moja znajoma mieszka trochę dalej ode mnie, owszem spotykamy się od czasu do czasu, mogę na nią liczyć ale jednak odległość robi swoje i siłą rzeczy relacje się trochę rozlużniają. W pracy z nikim się nie zaprzyjażniłam. Powtarzam sobie, że trzeba i też warto przyzwyczaić się do tej sytuacji! ale jest to trudniejsze niż sobie zdawałam, a jak Wy radzicie sobie z samotnością 'wśród ludzi'?. Pozdrawiam

Witam dziewczyny zalogowałam się dzisiaj na tym forum, bo przeczytałam wasze posty.... i nie dodac, nic ujac - czuje sie tak samo... jestem na 1 roku studiów, ale w Poznaniu mieszkam już 4 lata i strasznie brakuje mi przyjaciółek. Oglądam różne filmy, seriale i zawsze sa tam 3 - 4 laski, ktore tworza swietna grupe , wspieraja sie i ... mimo , ze sa inne - pomagaja. Co Wy o tym myślicie? Może warto się spotkać, pogadac? Pozdrawiam :*

Każdy człowiek potrzebuje czasu z partnerem i czasu dla siebie Masz jakieś pasje zainteresowania ??? Moze czas do nich powrócić moze przez to poznasz nowe osoby. Staraj sie sama zagadywać do ludzi bo ludzie też są nieśmiali Wiec Twój chłopak i Ty potrzeujecie spędzać troszku czasu odzielnie od czasu do czasu. Chociażby zakupy czy wycieczka gdzies z koleżanka czy z kolegą Pozdrawiam

iza widzisz załuż wątek- np> poznań--> chętnie poznam netforumowiczki? użyj wyszukiwarki i na pewno coś znajdziesz

Czuję się strasznie samotna i nie wiem jak temu zarazdzić Dziewiczyny czy nie macie czasami tak, że całe dnie płaczecie? Nie mam nawet o tym z kim pogadać

olka8724 - ja widzę to samo i jestem w podobnej sytuacji, mam świetnego faceta, ale także nie wyobrażam się spędzić życia tylko i wyłącznie z nim. Wg mnie związek jest min. wtedy pełny kiedy możesz razem ze swoją 2 połówką wyjść do znajomych, wspólnych, jego twoich obojętnie, ale nie można się okopać tylko we dwoje, nie na długo...Niestety grono moich znajomych stopniało jak zeszłoroczny śnieg i to nie wczoraj.... czuję się strasznie samotna, mam ciągła handrę i nie radzę sobie z tym. Nie wiem jak to zmienić, ale muszę, bo tak dalej nie potrafię żyć.