Matka nie wierzy

Twoja matka powinna była o Ciebie zadbać, ale nie zadbała i tego nie cofniesz.
Natomiast Ty, jako matka swojego dziecka, masz możliwość o nie zadać i nie MUSISZ popełnić tego samego błędu, który popełniła Twoja matka.

A na razie zajmujesz się wszystkim, tylko nie tym, co trzeba.
Nie wszystko od razu, najpierw się wyprowadź, a potem naprawiaj relacje z matką.

Matka jest dorosłą osobą, zaślepioną ewidentnie, skoro żyje z pedofilem. Nie zmienisz jej.

Też nie mam najlepszej matki. Olała mnie, oddała na wychowanie do babci. Ojca też nie miałam, bo chlał. Dużo chodziłam na terapie różne, od DDA zaczynając.
Niewiele to dało. Najlepszy efekt dało pogodzenie się z sytuacją - tak, matka mnie zostawiła, stało się. Nie miałam na to wpływu. To, na co mam wpływ, to moje obecne życie. Ale skoro chodzisz do psychologa/psychiatry, to powinnaś to wiedzieć.

P.S Nie musisz pluć jadem. Jakieś forumowe sprzeczki na chwilę obecną naprawdę są NAJMNIEJ ważne, w porównaniu z problemem, który tu opisujesz (pod warunkiem, że jest prawdziwy).

P.S 2 Przeczytaj regulamin forum, bo nagminnie go łamiesz w tym wątku. Nie piszemy posta pod postem, jest opcja ''edytuj''. Wtedy łatwiej ogarnąć sens wypowiedzi.

P.S 3 Wycieczki osobiste również nie są tu mile widziane, więc z łaski swojej, daruj sobie.
Ale odpowiem - tak, miałam problem z tym, by moja matka miała dziecko, bo obawiałam się, że będę musiała wziąć za nie odpowiedzialność, ponieważ moja matka odpowiedzialna nie jest. Jednakże po wielu przemyśleniach temat olałam, pomyślałam sobie - niech się dzieje, co się chce. I zajęłam się swoim życiem. I to był strzał w dziesiątkę, bo jak się okazało, jedyne, czego moja matka chciała, to być po raz kolejny w centrum zainteresowania, a ja łyknęłam przynętę jak jakaś durnowata płotka. Mea culpa. Ale kocham moją matkę i się o nią martwię, mimo tego, co mi zrobiła. I tak pewnie będzie zawsze, bo jestem człowiekiem i mam uczucia. Ale ważniejsze teraz jest moje samopoczucie i moja najbliższa rodzina - mąż i syn.

Cyngli napisał/a:

Twoja matka powinna była o Ciebie zadbać, ale nie zadbała i tego nie cofniesz.
Natomiast Ty, jako matka swojego dziecka, masz możliwość o nie zadać i nie MUSISZ popełnić tego samego błędu, który popełniła Twoja matka.

A na razie zajmujesz się wszystkim, tylko nie tym, co trzeba.
Nie wszystko od razu, najpierw się wyprowadź, a potem naprawiaj relacje z matką.

Matka jest dorosłą osobą, zaślepioną ewidentnie, skoro żyje z pedofilem. Nie zmienisz jej.

Też nie mam najlepszej matki. Olała mnie, oddała na wychowanie do babci. Ojca też nie miałam, bo chlał. Dużo chodziłam na terapie różne, od DDA zaczynając.
Niewiele to dało. Najlepszy efekt dało pogodzenie się z sytuacją - tak, matka mnie zostawiła, stało się. Nie miałam na to wpływu. To, na co mam wpływ, to moje obecne życie. Ale skoro chodzisz do psychologa/psychiatry, to powinnaś to wiedzieć.

P.S Nie musisz pluć jadem. Jakieś forumowe sprzeczki na chwilę obecną naprawdę są NAJMNIEJ ważne, w porównaniu z problemem, który tu opisujesz (pod warunkiem, że jest prawdziwy).

P.S 2 Przeczytaj regulamin forum, bo nagminnie go łamiesz w tym wątku. Nie piszemy posta pod postem, jest opcja ''edytuj''. Wtedy łatwiej ogarnąć sens wypowiedzi.

P.S 3 Wycieczki osobiste również nie są tu mile widziane, więc z łaski swojej, daruj sobie.
Ale odpowiem - tak, miałam problem z tym, by moja matka miała dziecko, bo obawiałam się, że będę musiała wziąć za nie odpowiedzialność, ponieważ moja matka odpowiedzialna nie jest. Jednakże po wielu przemyśleniach temat olałam, pomyślałam sobie - niech się dzieje, co się chce. I zajęłam się swoim życiem. I to był strzał w dziesiątkę, bo jak się okazało, jedyne, czego moja matka chciała, to być po raz kolejny w centrum zainteresowania, a ja łyknęłam przynętę jak jakaś durnowata płotka. Mea culpa. Ale kocham moją matkę i się o nią martwię, mimo tego, co mi zrobiła. I tak pewnie będzie zawsze, bo jestem człowiekiem i mam uczucia. Ale ważniejsze teraz jest moje samopoczucie i moja najbliższa rodzina - mąż i syn.

A więc bycie dzieckiem matki to taka czynność prawna? Jak dziecko dorośnie to matka przestaje być matką? Zwracam tutaj uwagę na aspekt etyczny tej kwestii. Patrząc na tą sytuację i biorąc pod uwagę tylko prawodawstwo (czyli pewne widzimisię społeczeństwa) to nie uzasadnisz żadnych tez etycznych. A dlaczego niby dorosłym nie może być 15 latek, czemu nie? Np. rozmnażać się dalej już może... a ja nie mam czasu i  znudziło mi się karmić ten paskudny organizm, no to go wystawiam za drzwi. A może niemowlę? Nie! Bo ludziska krzyczą dzieciobójstwo. A niby z jakiej racji? Jakieś przesądy i stadne urojenia mają w głowie. A moje mieszkanie należy do mnie i basta.

Pani Mądralińska - nie chce mi się czytać tych twoich chorych tekstów, twoich wydumek neurotyczno-filozoficznych, jak już znajdziesz metodę by gnębić swoją matkę i być przez nią szanowana to napisz jak to zrobiłaś.
Współczuję twoim bliskim - najbardziej twojej córce, która jest kulą u nogi i dlatego, w tak podły sposób, wykorzystałaś ją do rozgrywek z matką.

Allama "Tu jest życie a nie akademickie dysputy o tym kto ma rację" - Ty tak postanowiłaś?

"Matka nie przestaje być matką. Ale nie zmusisz nikogo do miłości i bycia matką całe życie."

Ja to wiem. Mówię tylko wprost, że takie mamuśki to nie ludzie.

"Przyjmuje się, że dziecko w wieku 18 lat jest pełnoletnie i teoretycznie zdolne do samodzielnego funkcjonowania i zaczyna odpowiadać samo za siebie."

Na mocy czego się tak przyjmuje, że osoba niepełnoletnia czyli poniżej 18 roku życia nie może samodzielnie funkcjonować i wyrazić skutecznej chęci by odpowiadać samo za siebie?

"Ja w ogóle nie piszę o etyce i moralności, bo tę każdy ma inną. I zasady moralne też."

Mnie głównie ta kwestia interesuje.
Skoro stawiasz tezę, że moralności są różne to rozumiem, że np. hitlerowcy mordowali, bo było to dla nich wyższe dobro - a skoro moralność jest relatywna, bo każdy ma swoją ---> to nie masz prawa oceniać działań innych i narzucać innym swojej moralności i jakiś powinności. Moralność okazuje się tworem umysłu - to urojenie.
Jesteś skrajnie nielogiczna i niekonsekwentna, bo NARZUCAŁAŚ mi swoje powinności.