Upadek kobiet

no, dobra, ale , zeby ta dyskusja zmierzala dokadkolwiek....

jesli panowie tak sobie chwala dawne dobre czasy...jesli szukaja kobiety niesamodzielnej, niepracujacej, calkowicie zaleznej....
to w czym problem?

sa takie- tylko brac!
bo one brania nie maja specjalnie(bo niesamodzielne, bo zalezne, bo nie zarabiaja na siebie i trzeba je utrzymywac)

Dobrze jak obydwoje dbają o ognisko domiwe. Żona też chętnie powinna wracać do domu. Tak jak jej mąż.
A z tym szukaniem czy pozwoleniem na odnalezienie siebie jak widać nie tak łatwo idzie.

Nie każda kobieta ma taki instynkt by latać w koło domu. Owszem, są takie co uwielbiają sprzątać i gotować, ale są i takie, którym zwisa co się w domu dzieje, o ile ich praca zawodowa została wykonana i chętnie sobie siadają na kanapie zamawiając pizze. Nie mam żadnych wontów do babek co chcą opiekować się dziećmi i domem- to ustalenie pomiędzy nimi i ich mężami, które im pasuje, i git. Ale proszę zwrócić uwagę, że emancypacja spowodowała, że jest WYBOR, czyli nikt nie jest przymuszany do takiej roli.

Książka Zimbardo nie jest krytyką kobiet (wiem bo czytałam), ale krytyką zmechanizowanego, skomputeryzowanego świata, który kastruje facetów.

Z tym się zgadzam. Wprawdzie dbanie o dom rozumiem dość metaforycznie, ale ogółem odpowiada mi taki podział. Zdecydowanie wolę zapewniać poczucie ciepła, delikatności i spokoju od "wewnątrz", kiedy mężczyzna ma dbać o nasze bezpieczeństwo od "zewnątrz".

Co do podziału "fizycznych" obowiązków jestem za równouprawnieniem. Sama jestem na tyle zaradna i zdolna, że moje zarobki powinny znacząco zasilać budżet domowy, więc wpływ mężczyzny na obowiązki w domu powinien być również znaczący . Choć zawsze się śmieję, że mój mąż będzie sobie mógł zatrudniać tysiąc kucharek i sprzątaczek, ale po prostytutkach szlajać się nie będzie, a moje dziecko nigdy nie powie do niani per "Mamo". Takie "obowiązki" jak wychowanie dzieci  i zaspokajanie męża biorę na siebie I mam na nie monopol , a to kto i jak często będzie mopował podłogę u mnie w salonie ma dla n-te znaczenie.

Biorąc pod uwagę dwie kategorie kobiet:

Kobiety ambitne - które dążą do kariery, wymarzonej pracy, całkowitej niezależności pod każdym względem. Rodzina, mąż są na drugim miejscu. Ale kobieta uczciwa nie szlaja się. Takie kobiety dokładnie wiedzą czego chcą. I szukają partnerów podobnych sobie.

Kobiety rodzinne- Chcą mieć męża dzieci dużą rodzinę, praca na drugim miejscu. Ciepłe, uczynne, pracownie. Takie kobiety też zazwyczaj rozglądają się za facetami rodzinnymi.

Jednak największy upadek kobiet, jest taki, że oprócz  tych dwóch przypadków jest trzeci. W tych 2 przypadkach kobiety jasno określiły priorytety i dążą do swoich celów.
Co jednak można zauważyć, jest 3 przypadek.

KOBIETA BEZ ŻADNYCH AMBICJI- Czyli w czasach szkolnych imprezowiczka, nie mająca jasno sprecyzowanych celów w życiu. Szlajająca się z towarzystwem, zaliczająca różne przygody.
Oczywiście 99,9 takich przypadków kończy się ciążą z niewłaściwym facetem. No i potem to nie ma już za bardzo wyboru czy kariera czy rodzina. Bo w większości przypadków taka pani musi zasuwać w domu, ma patologię do tego musi jeszcze pracować bo i tak brakuje od pierwszego do pierwszego. Oczywiście praca marzeń to nie jest. Takie kobiety zazwyczaj potem żałują, że nie tak sobie wyobrażały, że życie im dało popalić. Ale ja uważam, że przegrały życie na własne życzenie.
I ten 3 przypadek to jest właśnie upadku kobiet.

No więc na tym rzecz polega, że gdy kobieta stawia sprawę jasno. I facet wie, że to kobieta ambitna, dążąca do kariery, a facet jest rodzinny. No to po prostu, nie są dla siebie, ona sobie poszuka takiego co też dąży do kariery, a on kobiety rodzinnej. I każdy zadowolony.

A 3 przypadek to po prostu- BEZNADZIEJNY PRZYPADEK. Niestety trochę jakby za dużo tych przypadków.

Moim zdaniem, to zalezy, czego sie szuka...
Ja obserwuje o wiele wiecej typow/kombinacji cech, niz przedstawione przez ludmile...

Kiedys role byly przypisane do plci( nawet stroj)
Teraz jest duza roznorodnosc...dlatego okreslenia " czego szukaja kobiety", " jacy sa faceci", te uogolnienia sa nieaktualne....

Kobiety szukaja roznych rzeczy w mezczyznach- i odwrotnie...

Jesli trafia swoj na swego- jest super, jesli nie, jest frustracja, i zale, ze cos nie halo z ta druga plcia...

Nooo, to ja tez bede marzyc...

Ja sie widze w tej roli, nie jest mi obca...
Dom, dzieci, koty,na pewno ogrod ziolowy, pewnie tez jakis sad....i pasieka!!!!
Jakas dzielalnosc dorywcza- ale ognisko domowe na pierwszym miejscu!
Imprezy dla dzieciakow w ogrodzie, wspolne swieta, i te klimaty....
Z opcja wypieku chleba, domowych przetworow, robienia na drutach, jakies makramy, hafty...
Tv, moze, a nawet powinno zniknac- muzyka jest konieczna...

( ktos by mnie o to podejrzewal??)

Tym czasem zycie ulozylo sie tak, ze to marzenie scietej glowy....
( zostalo przesuniete na inne wcielenia;-)  )

A, ze z facetami jest u mnie kiepsciutko, i raczej nie rokuje..to " dawnych dobrych czasch" bylabym chyba ....wiedzma..
Wiecie, domek na odludziu, kurza stopka, dekokty z podejrzanych ziol i grzybkow..tak- z pogranicza spolecznosci...

Hahaha.....

Dlaczego właśnie robienie kariery ma być tym przypadkiem który eliminuje chęć bycia w związku? To bardzo skrajne wypunktowanie typów kobiet.
Jestem sama po rozwodzie i rocznym związku, który zakończyłam. Jestem sama i nie szukam na siłę żadnych relacji damsko-męskich i nie dlatego że robię karierę, czy że nie jestem rodzinna, ale dlatego że z samotności czerpię więcej profitów niż ze związku. Samotność pozwoliła mi odkryć jak bardzo jestem dla siebie ważna. Teraz mam właśnie czas dla siebie, na powrót do starych pasji i rozwijanie nowych, na realizację marzeń, które nigdy nie zostały zrealizowane właśnie dlatego, że związek pochłaniał zbyt dużo mojej energii:)
To jest czas tylko dla mnie i zaczynam się nim wręcz rozkoszować, czuję jak się rozwijam i kwitnę i jestem naprawdę szczęśliwą kobietą. Oczywiście nie brakuje mi adoratorów i chętnie umawiam się na randki, ale często na jednej randce się kończy
Zapakowany po brzegi dzień bardzo irytuje panów

Jak sie tu czyta różne wypowiedzi to faktycznie wygląda na to, ze kobiety to albo karierowiczki z przerosnieta ambicja ale bez partnera i rodziny albo zahukane, zajmujące się domem i gromada dzieci kury domowe. A przecież jest cała masa kobiet pośrodku.
Nie wiem co ma udowodnić tą dyskusja? Że miejsce kobiety jest tylko w domu? I jaki upadek? Ja tam żadnego upadku nie widzę.  ten temat, ma chyba wywoływać emocje i   
jak najwięcej osób skłonić do dyskusji. Tylko o czym?

Mam  niejasne wrażenie, że niektórzy mierzą resztę swoją miarą. No i zależy to też od ich otoczenia.
Gdzieś tu był wątek o zdradach i wypowiadali się Ci co sami zdradzili lub byli tymi trzecimi i Ci, którzy tego nie doświadczyli. Osoby, które zdradzały zony/małżonków twierdzily, ze teraz większość ludzi zdradza i jest to normalne. Taki skrzywiony poglad na całe społeczeństwo przez pryzmat własnych doświadczeń.

Takie "znajomosci"to ja u cinam.
Po co mnie ma ktoś ściągać w dół, czy to z patologii czy nie.

A moim zdaniem podział Ludmiły jest klarowny i jasny i właśnie kobiety, które nie potrafią się do żadnej "kategorii" przyporządkować mają największy problem. Bo same do końca nie wiedzą czego chcą, co jest ich priorytetem.

Sama studiuję przyszłościowy kierunek, uwielbiam niezależność i wolność. Kocham stres, adrenalinę, wyzwania i rywalizację. Na typową "kurę domową" się nie nadaję. ALE doskonale zdaję sobie sprawę, że ani nagroda Nobla ani góra pieniędzy nie uszczęśliwi mnie tak bardzo jak założenie rodziny. To jest mój priorytet, który przekładam ponad wszystko inne.

Szanuję kobiety takie jak Ludmiła i podziwiam, ale wiem, że mnie na dłuższą metę takie życie by nie satysfakcjonowało. Jestem po prostu inaczej wychowana (ani lepiej ani gorzej).

Co do szacunku, jak dla mnie przykłady podane przez Ludmiłę nie do końca udowadniają tezę.

No w porządku. Kobiet ambitne robiące karierę też bardzo często mają również męża dzieci.
Ale po protu jakby miały wybrać co jest ważniejsze to wybrały samorealizację a nie rodzinę. Wszak  to, że praca jest najważniejsza nie znaczy, że nie można mieć rodziny.
Tak samo jak kobiety rodzinne też przecież pracują.
Ale nie o pracę tu chodzi.

Upadek to to co opisałam w 3 przypadku. To wstyd, mieć dziecko i wychowywać je samotnie lub z przygodnymi wujkami. Kilka dzieci kilka tatusiów. To przecież świadczy o kobiecie. No załóżmy jeżeli kobieta ma najmniej 2 dzieci z dwoma różnymi facetami i z każdym jej się nie ułożyło, i szuka partnera numer 3 i kolejne dzieci, to tylko o niej źle świadczy. A teraz to przecież często się zdarza i u niektórych to norma.

A usługiwanie facetowi to nie upadek kobiet? Wychowywanie jego dzieci? I proszenie się o kasę?
PAMIĘTAJCIE LUDZIE, TEN KTO MA KASĘ TEN JEST PANEM I WŁADCĄ!!!
Upadek kobiet jest jest też nazwany inaczej urlopem macierzyńskim. To jest taka klasyczna zagrywka żeby udupić i upokorzyć kobiety. To kobieta sobie sama palcem dziecko robi, żeby tylko ona ponosiła konsekwencje? A kto doceni pracę w domu? Wiadomo, że nikt. A kto zarobi kasę, kto doceni? wiadomo, ze wszyscy!
Oczywiście gdy facet haruje przynosi kasę płaci wszystkie rachunki, utrzymuje również żonę.  To ma prawo wymagać żeby chociaż w zamian miał uprane i uprasowane oraz ugotowane. Dla kobiety to upokarzające No ale sorry bardzo nikt nikogo gratis nie będzie utrzymywał. No chociaż moim zdaniem to powinno być tak, że za opiekę nad dziećmi mąż żonie powinien płacić 50% stawki jaką wzięłaby opiekunka.
No a ja nie chce żeby mnie nikt utrzymywał, żeby mi nikt nie płacił. Sama sobie zarobię. No a skoro nikt mi nie płaci, nikt mnie nie utrzymuje to ja nie jestem w żaden sposób zobowiązana, żeby komuś prać, gotować, prasować czy bawić dzieci.
I to jest
ELEGANCKIE ŻYCIE, POLECAM!

P.S: To się nazywa umieć się w życiu ustawić.

Myślę, że trochę przesadzasz w pewnych kwestiach...

To, co pójdę na wesela z jednym kolegą, a potem drugim źle o mnie świadczy?? Przecież na weselu chodzi oto, aby dobrze się bawić, więc co w tym złego jak weźmie się kolega na wesele, bo jest się akurat wolnym... Jak byłam wolna to chodziłam na wesela i się dobrze bawiłam, a z tymi kolegami to tylko tańczyłam, więc co z w tym złego?

A w pracy owszem trzeba zachować dystans, ale bez przesady... Praca to bardzo popularne miejsce, gdzie można spotkać miłość swojego życia i nie ma w tym nic złego.. w końcu jak jesteś dorosła i dużo pracujesz i rzadko gdzieś wychodzisz to niby gdzie masz kogoś poznać? oczywiście nie oto chodzi, aby pracę traktować jako portal randkowy, ale to że akurat ktoś nam wpadnie w oko i się umówimy z nim po pracy (byle żeby nie był to szef ) to nic złego. Wiadomo, że przy ewentualnym niepowodzeniu tej znajomości może być potem niezręcznie, ale w imię miłości warto spróbować Wiele małżeństw poznało się w pracy.

Priorytety to rzecz oczywista.
Przerysowane jest kategoryzowanie kobiet: albo rodzinna, albo karierowiczka (bez negatywnych konotacji).
Jak wspomniałam - są też skrajne (j.w.) postawy, ale przede wszystkim jest całe spektrum postaw/kategorii pomiędzy.
Ludmiła ma skłonność do przedstawiania skrajności

Przerysowany i to jak.
A co z samotnymi matkami, które są np po rozwodzie bo ex mąż założył nową rodzinę?
Bo takie też są. A co z samotnymi ojcami, bo ex żona poszła w długą -tak też się zdarza.
Co do nieszanujacyxh się kobiet, to wsrod moich koleżanek nie mam ani jednej. O czymś to świadczy chyba.
Powiedziałabym, ze temat założył jakiś młody pokrzywdzony facet.

A czyja to wina? KOBIETY
Bo powinna przyjść po pracy położyć się leżeć. Ja tam po pracy nigdy nie mam zwyczaju robić zakupów targać siatek. O nawet dziś sobie na obiad kupiłam jogurt z bułką. I teraz leże bo mam czas. A mój facet jak chce obiad to idzie do rodziców tam zawsze coś mają, i jeszcze dla mnie przyniesie

Właśnie o to chodzi.
To jest przerysowane.
Takie postawy, choć występują w naturze, nie są częste.
Postawa (czyli wybór drogi) jest czymś więcej niż tylko priorytetem.
Na postawę składa się szereg innych czynników (oprócz priorytetów).
Zresztą priorytety też ulegają zmianie

Nieee. Uważam zupełnie na odwrót. Tu chodzi o to co nami kieruje. A tu nie ma "szarej" drogi. Stawiasz na pierwszym miejscu rodzinę czy swoją realizację. Tu nie chodzi o bezgraniczne, bezmyślne poświęcenie, tylko o stwierdzenie co jest najważniejsze.
Postawa wywodzi się głównie z priorytetów.

Oczywiście, że można, ale pogodzenie tych dwóch rzeczy na pierwszym miejscu jest bardzo rzadkie

oj to 90procent moich znajomych tak żyje. Pracuja obydwoje i chowaja dzieci obydwoje. Pozostałe 10procent jeszcze nie ma partnera. Albo jest po rozwodzie. Albo chce być sama.

Powtarzam, że nie chodzi mi o to, że jedno wyklucza drugie. Chodzi mi o to, że codziennie decyduje się w zamyśle jakieś idei. Robię to, bo...

Nie wierzę, Luc, że nie byłabyś w stanie zadecydować co jest dla Cb ważniejsze.

Oczywiście (może nie codziennie)
Raz wybiera się tak, a raz inaczej.
Czasem na pierwszym miejscu będzie kariera, czasem rodzina.
Priorytety ulegają zmianie. Dlatego zwykle nie ma takich skrajnych postaw.

Ależ potrafię
Robię to od lat. I to właśnie ulega zmianie.
Kiedyś byłam zorientowana wyłącznie na ambicje zawodowe. To było priorytetem. W każdym razie tak mi się wydawało.
Zmiana okoliczności powoduje, że wybieramy. Priorytety istnieją, ale czasem trzeba kompromisu. W ten sposób kształtuje się nasza postawa życiowa.
Skrajnym jest przedstawianie postaw życiowych (nie priorytetów) zero-jedynkowo.
Tak, występują, ale rzadko.

Luna, a po co jedno ma być najważniejsze? Osoba pochłonięta przez tylko jedną stronę swoich działań (czy to praca czy dzieci czy jakieś hobby), to osoba tak naprawdę uboga i skrzywiona. Może tylko ja tak myślę, ale osoba pełna to ktoś taki, kto jest spełniony zarówno w sferze intelektualnej, jak i uczuciowej.

Poza tym zastanawiające jest, że tylko kiedy omawia się kobiety, to zwraca się uwagę na to, że coś tam musi dominować. Jakoś nie rozważamy umiejętności wyboru u faceta, który przy zajmowaniu się swoją karierą, potrafi być świetnym tatą, a może i nawet sprytnym majsterkowiczem. Patrzymy na to jak na coś NORMALNEGO.

Hahaha, wiesz, ja sądzę, że my w sumie myślimy dość podobnie, tylko inaczej o tym mówimy .
W sumie też stosuję zdrowy rozsądek i do nawiedzonych prorodzinnych nie należę. Nie będę warować przy dziecko 24h na dobę do 18. roku życia. Jasne, że zakładam też, że moje życie będzie mnie satysfakcjonować w milionach innych aspektów niż rodzinnym. Po prostu ze względu na mój charakter i "wiem czego chcę", łatwo mi się przypisać do konkretnej grupy.

Hahaha, ależ fakt, że rodzina będzie na pierwszym miejscu nie wpłynie na to, że zamierzam być świetnym lekarzem, duszą towarzystwa i mieć swoje pasje. Po prostu zależy mi najbardziej na rodzinie.

O to mi właśnie chodzi

Dalej....planowala, ze po powrocie do kraju otworzy wlasna dzialalnosc, zbierala powoli info, co sie oplaca, w co inwestowac...
Zamierzala w kraju rozwiac sie w swojej firmie
( to byly czasy przemian gospodarczych, upadek komuny)

I - jak ja znam, to cos by rozkrecila.
( niestety, psikus,  nowotwor ukrocil jej starania)

Czy byla kobieta sukcesu, kura domowa,
Podlegla mezowi gospodynia, czy kobieta niezalezna?

Zycie stawia przed nami rozne wybory.
Grunt, to wiedziec- czego sie chce.

( a jaka to wg. Mnie kobieta nieszanujaca sie, pisalam wyzej)

Oki, zgadzam się.
Priorytety krótkoterminowe mogą być różne, ale jeden główny, przewodni, zawsze wysoko i na całe życie to projekt pt "szczęśliwa rodzinka" . W domyśle on zawsze będzie na pierwszym miejscu. Jasne, że są różne sytuacje i jest też czas na zajęcie się sobą i swoją karierą, ale kiedy rodzina będzie mnie potrzebować to rzucę wszystko. Hahahaha i na pewno nie będzie to moment, kiedy mój mąż nie będzie mógł znaleźć drugiej skarpetki .