Próba ratowania małżeństwa - czy to ma sens

Dokładnie zgadzam się z EeeTam. To, że Ty miałaś męża alkoholika, nie znaczy że każda osoba ,której zdarzy się wypić więcej też nim jest. Dostrzegłaś gdzieś tam podobieństwo (nikłe jak dla mnie) i wszystkich chcesz wrzucić do jednego worka. U osób po terapii niestety bywa , że zostaje ich "misja" nawrócenia wszystkich wokół. Nie staraj się być tu terapeutą, bo nim nie jesteś.

No to masz meża, pieniacza, klamce i narkomana. Poczekaj "chwilę" na podjęcie decyzji, przemysl na chłodno swoją sytuację, i odpowiedz sobie na pytanie czy odpowiada ci zycie z "wiecznym chłopcem" , wypisz listę "za" i "przeciw" i podejmij decyzję "jak chcesz żyć". Poinformuj męża o swoich przemyśleniach i decyzji, i bądź konsekwentna bo robisz to nie tylko dla siebie, ale też dla dzieci za które jesteś odpowiedzialna.

Tudzież geja, Żyda i cyklistę

Miałam już tu nie pisać, ale  ciągle czekasz na rady, to napiszę wbrew chomikowi. Nie ogladaj się na męża, pamiętaj, że to ty potrzebujesz pomocy, udzielić ci jej moga tylko odpowiedni fachowcy - terapeuci od uzaleznień. Zgłoś się do takiego, znajdziesz ich, a przynajmniej wskażą ci gdzie ich szukać w gminie lub urzędzie miejskim, tam sa  sa odowiednie wydziały do spraw rozwiązywania problemów rodzinnych. Idź i porozmawiaj  to nic nie kosztuje i tam naprawdę nie biją, najwyżej więcej nie pójdziesz jeżeli uznasz że problem uzależnienia nie dotyczy  ciebie (nie trzeba pić czy zażywac narkotyki aby  zachowywać się jak osoba uzależniona) lub twojego męża. Poczytaj o uzależnieniu i naprawdę proszę cię  zrób to jeżeli nie dla siebie to dla dziecka.
Teraz nie oczekuj, że twój mąż zmieni swoje postepowanie bo z każdym twoim wpisem widac jak on dalej w to brnie. TY MYŚL O SOBIE I SWOIM DZIECKU,  to ty musisz być silna i stanowcza,   może to kiedyś skutkowac nawróceniem męża, ale to  nie od ciebie zależy tylko od niego, to on musi chcieć, a tymczasem jak wynika z twoich wpisów  - ON NIE CHCE.

Rady wybiegnij mu naprzeciw, zarzuć ręce na szyję i z uśmiechem zapytaj "jak się bawiłeś' gdy  maż będzie wracał po dobowym włuczeniu się nie wiadomo gdzie i nie wiadomo z kim, niech sobie zachomikuje  osoba, która ci tak radziła (jak będzie w twojej sytuacji- czego jej oczywiście nie życzę) i zastosuje je w swoim małżeństwie. Na pewno osiągnie sukces.
Ty musisz zdecydowanie działać, bo on ciągnie cię w dół, przez niego tracisz pewność i zaczynasz gubić się ( pomyśl jak czuje sie dziecko gdy zauważa, że ty jesteś  w takiej emocjonalnej huśtawce). Raz meża straszysz za chwile prosisz, przymilasz się, przebierasz się w fajne ciuszki, a on co robi? Nic, a właściwie   robi co chce.
Jeszcze raz proszę, nie bierz winy tylko na siebie, bo ją sobie wmówisz, a to nie pozwoli ci działać.
Daj do poczytania swój wątek osobom, którym ufasz (matce, siostrze czy ojcu) i poproś o komentarz i radę.

Taka jest moja rada, a radzicć każdy ma prawo (osoby piszace o moim zafiksowaniu proszę aby nie komentowały, bo komentarze ich świadczą o nich samych), a ty zrobisz co uznasz za stosowne.

Chomiku dobrze że jednak zaczynasz polecać autorce spotkanie z PSYCHOTERAPEUTĄ - wcześniej sugerowałaś "tylko najpierw w zwykłej poradni psychologicznej", czasami taka wizyta może przynieść więcej szkody niż pożytku, do psychologa można pójść i wygadać się co najwyżej (wygadać się też  można u koleżanki), a z terapeutą pracuje się od podstaw. Refracted. potrzebuje odpowiedniego specjalisty w diagnozowaniu problemów rodzinnych.

"Ale na jakiej podstawie diagnozujesz po kilku postach uzależnienia?" przeczytaj jeszcze raz - tu cytat "Jeszcze raz podkreślam, nie określam twojego meża  jako alkoholika zwracam uwagę, że droga która obrał bardzo czesto prowadzi do tego. Czy dojdzie tam to od was zależy i od pracy nad waszym małżeństwem (z tym, ze mąż chyba nie bardzo chce pracować nad problemami).

"Jak jesteś takim specjalistą to może zaserwuj Autorce od razu terapię przez forum" - terapii nie serwuję, jednak gorąco autorkę do niej namawiam, a dlaczego? A no dla tego;

-" Kiedy wróciłam maz wściekły ze za późno wróciłam powiedział ze przesadzilam i ze wychodzi bo kumple czekają...zabolało jak cholera...na nic moje prośby zeby został co chce z nim spędzić tą noc.polozylam  się spać o 24  a o 23 wyszedł...o 3 nad ranem obudzilam się ale jego nie było..przeplakalam cala noc... Dzwoniłam setki razy ale nie odebrał. Zaczęłam się martwić ba Maksa. Czarne myśli w głowie..odchodzilam od zmysłów :-( napisał smsa ok 9 rano po interwencji swojego brata ze się martwie o niego.. Ze nie wróci do domu bo ja mam sobie wszystko przemyśleć.. Wściekła spakowalam jego rzeczy. Miałam zamiar je wyrzucić za drzwi ale nie chciałam żeby córka widziała...wrocil o 13 do domu. Kazałam mu się wynosić. Wyszedł bez ubrań bo stwierdził ze nie będą mu potrzebne. Wrócił o 19 jakby nigdy nic. Zero jakiejkolwiek reakcji przeprosin.  Pozbyty jakichkolwiek uczuć. Stwierdził ze to ja przegielam a on swojej winy nie widzi." - autorka trochę spóźniła się od siostry i dostała karę.

- " .i na prawdę po tych 3 tyg wydawało mi się a właściwie miałam nadzieję ze nam się uda...niestety ani moje prośby ani błagania zeby został ze mną i zeby nie wychodził "na piwo" do kolegów nie poskutkowało.... Olal mnie... :'( wyszedł na cala noc...wiem ze pil bo wziął ze soba alkohol z domu.  Ale boli to ze nie liczy sie z rodzina ze zapomniał co dla niego ważne."

- " on wie ze moze stracić wszystko dom rodzinę i córkę...a pomimo wszystko olal nas...stwierdzil ze raz na jakiś czas mu sie należy... "

- "A teraz od 2-3 miesiecy jego wyjścia są praktycznie co weekend. Wraca wypity 3-4 w nocy...nigdy nie był alkoholikiem i mało pil. Właściwie raz na jakiś czas.. A teraz wychodzi bo kolega dzwoni i idzie z nim na piwo...kolega zadzwoni a ten juz leci... Mam wrażenie ze on nie zna umiaru w tym piciu... Nie wiem co zrobić :'( nawet teraz nie czuje sie winny...nie przyjdzie nie pogada..nic nie wyjaśni...ja już siły nie mam."
- "obiecal ze juz nie wyjdzie do kolegow...powiedzal ze wybiera rodzine ale w zaleznosci od naszych relacji od tego jak bd miedzy nami sie ukladalo to nie bedzie wychodzi" 

I co , a no to  "Mój maz znowu mnie oszukał i okłamał :'( nie wiem czy mu się przyznawać ze wiem czy poczekać jak wrócimy z polski:'( otoz kiedyś w młodości mój maz spróbował trawki...nigdy nie nie dopytywalam jak często palił to gowno bo kiedy to palił to nie znal mnie jeszcze... Nie chciałam zeby wychodził z domu do kolegów bo wiem ze jeden z nich bierze narkotyki czy tam jara trawę..w każdym razie zapytałam się męża czy coś palił a on ze nie i nawet przysiągł na nasze dziecko ze nic nie bierze.. :'( dzisiaj rano znalazłam torebeczke w jego rzeczach z jakimś gownem...zalamalam się totalnie ...za 2 tyg polska a ja nie wiem co dalej...:'( Jaj można być takim chamem zeby to robić własnemu dziecku :'("

- "Wczoraj mu pokazałam ta torebke powiedzial ze to kolegi "na przechowanie"....nie uwierzylam mu....chyba za duzo klamstw.."

O problemie z uzależnieniem od alkoholu lub innej używki wcale nie świadczy (przynajmniej na początku) ilość wypitego alkoholu, ale reakcja takiej osoby na  protest pozostałych członków rodziny (w tym przypadku żony). Dobry mąż nie mający problemu z nałogiem został by chyba w domu z żoną i próbował naprawiać psujące się relacje  (żona prosi, przebiera się w seksowne ciuszki, wabi seksem, grozi) a co robi maż wybiera kumpli i piwo, teraz może jeszcze gorzej bo jakieś prochy (nie ma go w domu prawie po całej dobie, cytat  "weekend wypije te 3 piwa czy "flaszkę" z kumplami'" 3 piwa chyba pije się szybko, a co robi w pozostałym czasie, patrzy jak inni piją?).

Jego małżeństwo się sypie a on co "moj maz mnie nie szanuje wlasnie przez to ze zaczal robic cos co wie ze mnie zaboli - wraca od kolegow w poludnie nastepnego dnia" (no coz ja myslalam ze zonaty facet ma jakies zobowiazania wobec rodziny i ze sa pewne granice ktorych nie powinien przekraczac...myle sie?" - to słowa autorki
A teraz jak  reaguje na to wszystko Refracted. - "I zyję tak sobie w ciągłym strachu i analizuje codziennie nasze wspólne życie........",
-"Nie wiem co zrobić :'( nawet teraz nie czuje sie winny...nie przyjdzie nie pogada..nic nie wyjaśni...ja już siły nie mam..kocham go ale skoro teraz takie akcje wyprawia ze nie wraca na noc  teraz to co bd robił za 5-10 lat..:'("
-"co dalej? nie wiem bo mam metlik w glowie i czarne mysli.... stracilam zaufanie do meza jak na razie...a czy da sie je odzykac? nie wiem bo jak narazie pokazuje ze jest nieodpowiedzialnym i nie liczy sie z tym jak moge sie czuc.."

"Syndrom nawiedzenia spowodowany kilkuletnią terapią i mężem alkoholikiem przez Ciebie przemawia." o tu masz racje bardzo przemawia i dzięki niemu namawiam wszystkich zagrożonych choroba alkoholowa  na udział w terapii. Rozmowa z terapeutą pozwoli uświadomić jaki problem występuje w rodzinie, jak siebie i dzieci chronić gdy wystąpi taki problem. Tam nikt nikogo nie pobije, najwyżej autorka dowie się (po rozmowie z terapeutą własnie od spraw uzależnień) czy u niej ten problem w rodzinie występuje czy nie. Co straci na tym, chyba  nic jedynie zyska świadomość, że mąż jednak nie stawia piwa (innego alkoholu, prochów czy jeszcze innych używek) wyżej nad rodziną, wyjdzie zadowolona. Znasz przysłowie  "lepiej dmuchać na zimne niż gorącym sparzyć się".

Chomiku protestując tak stanowczo i ostro przed wizytą autorki w poradni uzależnień sugerujesz, że skorzystanie z takiej pomocy jest co?  Niemoralne, nielojalne względem męża, wstydliwe? Nie rozumiem co chcesz przez to osiągnąć wywołać w niej  poczucie wstydu, czy zażenowania? A  jeżeli jej mąż faktycznie wejdzie na tę drogę czy wtedy weźmiesz odpowiedzialność za jej życie za 5 czy 10 lat?
Jeszcze raz stanowczo podkreślam, droga którą obrał mąż  autorki prowadzi do uzależnienia, żeby zawrócić go z tej drogi trzeba samemu być silnym psychicznie, a siły nikt nam nie wmówi, siłę  trzeba sobie samemu wypracować (trzeba przygotować się na długą i ciężką pracę), w tym mogą pomóc tylko odpowiednio przygotowane osoby - Terapeuci! 
Ponadto przypominam autorka prosi o rady i to ona wybierze z której zechce skorzystać. Forum jest publiczne i każdy może wypowiadać swoje zdanie, ważne aby dotyczyło poruszanego problemu i nie naruszało  przyjętych norm społecznych

No niestety ciche dni...nie widzimy sie wogole ale tez zero smsow dzwonienia itd... ja juz trace nadzieje na cokolwiek...3 tyg spokoju i czekanie co  moj maz znowu odwali...to jakas chora sytuacja bo on ciagle sie w cos pakuje....

Problem w tym, że przez cały czas trwania Waszego małżeństwa, to Ty na pierwszym planie stawiałaś rodzinię i tatusia, a nie męża.

Sama zniszczyłaś ten związek. On był wpatrzony, to się fochy strzela, manipuluje i wykorzystuje. Nic dziwnego, że z łóżka nie mógł się podnieść.

To po co w takim razie jest ze mna? Tu mu na mnie zalezy bo niby tak mowi a jak chce z nim otwarcie porozmawiać czemu zachowuje sie tak to milczy...jeszcze najgorsze w tym wszystkim wyladowuje swoja zlosc na naszym starszym dziecku a to chyba nie jest normalne...prosby nie pomagaja...wogole nie liczy sie ze mna...jesli mu tak bardzo zle ze mna to niech odejdzie.. bo czasami mam wrazenie ze lepiej byloby mu beze mnie...ja chyba nie zrozumie nigdy facetow...była niedawno rocznica naszego slubu...olal mnie...nawet nie podszedl nie przytuli...jest tylko mily kiedy chce isc do lozka...dluzej tego nie wytrzymam...PODDAJE SIE a co do karmienia to chyba nie jest takie trudne podac butelke??? Widze meska solidarnosc...;) ale to dobrze przynajmniej na.przyszlosc mnie oswiecicie jak z Wami wogole rozmawiac...bo moj.maz nie lubi gadac na takie tematy jak nasze malzenstwo...nie powie wprost co go boli czy mu nie pasuje...tylko milczy i mnie ignoruje...a ja.nie.mam sily walczyc z wiatrakami...

refracted...

Gonisz w piętkę.
Ok, Twój Misio ma swoje za uszami. Spójrz realnie jednak na powtarzajacy się schemat i sytuację.

- Pierwszym okresem małżeństwa nachrzaniłas i to zdrowo między Wami. Teść  go opier...,żona wali fochy i opierd...,księżniczniczkuje...etc.
- Zero azylu.Gdziekolwiek.
- Wyjechałiście - i jest bunt. Żona dalej swoje.Do tego bezmyslnie rzuca nie chcę z Tobą być i ostentacyjnie jeździ z kolega.
- Potem kolejne akcje w stylu "Zobacza ja się staram teraz a Ty - iiiii... litania oskarżeń,pretensji.
- Smycz .Wychodzi na piwo ,wraca późno i gderanie "Bo ja chciałam, bo sprawiłeś mi przykrosć ,bo się nie starasz"
Nosz w mordę misia...wiecznie źle,wiecznie nie dobrze...
Ty masz pretensje że wrócił późno, a jak on ma że wyszłaś - to zły niedobry ,jak śmie. Efekt : kolejne obrzydzenie do prób rozmów z Toba.

Chcesz naprawiać? Super. Fakap jest taki że tego się nie da na pstrykniecie nie da naprawić.
Pierwsze co masz do zrobienia, to ugryzienie się w język i sprzątanie własnych zachowań.Jego awersja i 'negatwyne' reakcja to tylko i wyłacznie efekty Twojej działalności.I dalej w zaparte brniesz w ten sam schemat zachowania.Bo on nie postąpił tak jak POWINIEN (wg Ciebie).
Drugie, to uświadominie sobie że ma alergię na Twoje wypominki i teksty komunikujące Twoje uczucia.W Twoich wypwoiedziach jest JA JA JA.Zapytałaś jego jak on się czuł? Jak się czuje? Próbowałąś go zrozumieć nie oceniając ani pouczając?
Trzecie : to cieżki okres adaptacji dla Was zwiazaeny z brakiem pretensji.A w zasadzie ich stopniowym ograniczaniu.To nie przedszkole że od dziś nie mamy pretensji.To zamiecenie pod dywan.
Dopiera wtedy moim zdaniem da się ten bajzel ogarnąć.
I daj sobie i jemu 'odpocząć' Wprowadź miłą atmosferę, daj mu się przyzwyczaić.

A wszelkie porady typu "TO TY MU TERAZ pokaż że też wychodzisz" Olej.Bo tylko strzelisz sobie w stopę.
Podejście : od dziś jesteśmy mili wobec siebie - nie zadziała od razu.Zagryź zęby i spokojnie pokazuj że się zmieniło Twoje podejście.
Znów założyłaś sobie plan, a ten Głupi Misio nie łapie tego i nie realizuje.No co za TYP! Jego wina! On znów mnie nie docenia! (sarkastyczna wypowiedź)

Tak wiem święta nie bylam...ale przez ostatnie 2 lata bylo ok. Normalnie bylo...nie bylo fochow na 2 tygodnie...jak byla sprzeczka to za 5min bylo ok...dlatego postanowiliśmy postarac sie o drugie dzieciatko...i tu znowu zaczely sie schody...z jego strony cos nie tak...o wszystko zaczął sie czepiac.wydziera sie na mnie na.starsze dziecko...prosilam zeby sie opanowal bo zaczyna sie go bac i sie trzęsie caly jak tata sie wydrze....i z tego w dużej mierze sa nasze klotnie...a jak pytam o co chodzi to milknie i tyle moge wyciagnac...nie jestem.juz ta osoba sprzed kilku lat....chodzi mi teraz o ta sytuacje nie sprzed kilki lat...i przykro mi ze sie wydziera...

Nie nie bylismy bo bylo ok wszystko sie unormowalo...powiedzialam.mu ze ok w tygodniu rozumiem pracuje ale w weekendy moglby mi pomoc...stwierdzil ze.jest zmeczony i ze krew mu leci z nosa...dla niego raczej musi byc wszystko tak.jak.on chce bo jak nie to zly...jak go poprosze zeby w weekend w nocy wstal to wstanie raz nakarmi i przychodzi oddac mi dziecko bo on go nie moze uspic i jeszcze chcialby pospac i to z nerwami do mnie...a jak ja wstaje w nocy 7dni w tyg nie budzę go i pozwalam w weekendy pospac to jest wszystko w porzadku...ale jak juz poprosze o pomoc to juz staje sie nerwowy...zawsze musi byc tak jak on chce...