Wychownie fizyczne po polsku czyli smutna rzeczywistość

O ile pamietam wpis Ludmily, to wlasnie dzieciaki same ryczaly, ze chca grac w siatke. Wiec cos tu nie gra z tymi opisami katorzniczych lekcji WF.

Dla mnie totalna nuda byloby 45 minut jakiegos wyginania sie i pelzania na podlodze w ramach niby gimnastyki czy jak to teraz zwal: streching, pilattes, fitness czy inny aerodynamiczny sport - zapomnialy gesi, ze Polacy swoj jezyk maja.

To dopiero bylobo wykanczajace, takie krecenie sie jak chomik w klatce.

O wiele fajniejsze zawsze dla wszystkich w naszej klasie i w podstawowce i w liceum byly wlasnie mecze takie czy inne. Zadna z moich kolezanek nie narzekala na WF i nie przynosila zwolnien. Zwolnienie z WF to bylaby hanba, znaczy jestes lebiega i tyle.
Jasne, ze i te kozly i biegi i wiszenie do gory nogami na drabinkach i stanie na rekach czy przewroty w te i nazad tez trzeba bylo zaliczyc, ale co to za problem. Trzeba to trzeba, zaliczone i znow mozna bylo na punkty pograc. Albo na basenie pocwiczyc skoki na glowke. Tak jak wlasnie dzieciaki lubia.

Jak ktos jest nieruchliwa ciapa, to zawsze znajdzie powod do narzekania. Tak samo, jak otyly, ktory wynajdzie 120 powodow, dla ktorych tylka nie ruszy i nie schudnie. A to hormony, a to geny, a to zla przemiana materii, nieodpowiednia pogoda itd.

Zlej baletnicy...

truskaweczko, ale nikt nie wymaga od zadnegoi ucznia, zeby byl super championem w kazdej formie sportu. Jednemu lepiej kozly i drazki wyjda, innemu plywanie, trzeciemu serwy przez siatke. Wazne, aby znalezc te "swoja" mocna strone i tam sie wykazywac. A nie siedziec na lawce albo stac w kacie i stekac kwekac albo unikac wuefu calkowicie.
Wczoraj moja corka miala testy wlasnie z wuefu w szkole. Msiala w minute cos tam przeskakiwac (liczylo sie ile razy), cos tam podnosic i jeszcze inne sprawnosciowe testy. Z podnoszeniem poszlo jej najgorzej ale za to wyskakala prawie 100% w tej ich skali wiekowej. Inna dziewczynka, duzo wieksza od mojej, podobno machala tymi ciezarkami jak Pudzian ale skakala kiepsko. I co? I nikt sie z nikogo nie wysmiewal, nie wytykal palcami, nikomu krzywda sie nie stala.
Najlepeij wypadla calkowicie dziewczynka, ktora z rodzicami i sama uprawia rozne sporty niemalze codziennie, takie maja hobby. I tez nikt jej tego nie ma za zle.
W szkole maja teraz i plywanie i lyzwy w hali (niestety) i gimnastyke i gry i bywalo w lepszych czasach, ze do lasu na biegowki szli. Ani razu corka sie nie skarzyla na nude, na zbyt ciezkie cwiczenia, na dokuczanie innych. Ma 13 lat, dojrzewa i na basenie wlaza na golasa pod prysznice - nikt nikomu nie docina, ze ktos jest grubszy, chudszy czy koslawy.
I co ciekawe - ja tez mam wlasnie takie wspomnienia sprzed prawie 30 lat kiedy sama cwiczylam w szkole. WF to zawsze byla dla nas frajda a nie droga przez meke.

Podalam siebie i corke, zeby podkreslic rozbieznosc czasowa: ja wtedy, ona teraz. Moge jeszcze syna dopisac, bo tez lubil wf oraz swoich partnerow (zaden nie narzekal, wrecz odwrotnie). Tu chodzilo mi o pokazanie, ze i kiedys i dzis wf moze byc przyjemnym przedmiotem dla wielu dzieci w szkole.
Pisalam tez, ze ani u mnie ani u niej (corki) i dodam znowu syna i partnerow, nie bylo przypadkow docinania czy wyzywania sie na uczniach ze strony kolegow czy nauczycieli WF.
Niektore z forumowiczek musialy miec przeogromnego pecha, zeby tak kiepsko trafic. Ale nie sadze, ze jest to zjawisko ogolnonarodowe.

No i co takiego zlego jest w siatce? Ze trzeba zaserwowac, podskoczyc i odebrac pilke, przebic na boisko przeciwnika? Dla mnie super zabawa bo chociaz cos sie dzieje, punkty leca, jest zapal do wygrania, chec walki, adrenalina i albo radosc albo zgryzota..do rewanzu:). A nie takie bezmyslne fikanie nogami do gory, latanie po ruchomej biezni jak nakrecona mysz czy klepanie setki brzuszkow na brudnej podlodze czy macie. Na takim wuefie to bysmy z nudow pozdychali.

tylko truskaweczko, ja nadal uwazam, ze nie w samej siatkowce (czy recznej, czy noznej, czy koszykowce) tkwi problem a w osobach grajacych. Gra jako gra jest fajna i moze wciagnac, no ale pod warunkiem, ze jak sama nazwa wskazuje, jest to gra ZESPOLOWA. A jak zespol to wespol i nie ma mozliwosci pomijania kogos albo wysmiewania sie z niego. I tu jest rola tez nauczyciela, ukrocic takie praktyki.Dac kazdemu szanse, zeby przy tej pilce sie znalazl.
Oczywiscie, za samego ucznia niczego sie nie zalatwi, jesli stanie jak kolek w rogu, no to jasne, ze ani nauczyciel ani koledzy w ruch go nie wprawia.

Pomijajac juz caly aspekt sportowy, to jestem szczerze zdiwiona opisami zachowan miedzy uczniami. U mnie w klasie w podstawowce byly dwie sporawe grubaski ale zadnej nigdy nie pomijano, nie wysmiewano sie z nich. Nikt nikomu obwodu talii czy uda nie komentowal. Albo koloru bielizny. Moja corka (czyli kolejna generacja) tez tego nie widzi. Moj syn mial w szkole spora nadwage i nie byl szykanowany z tego powodu.
Skad wiec takie okropne historie w Waszych postach? Naprawde tak bardzo mlodziez stala sie krytyczna wobec innych?

Troszke off-top moze, ale tak sie zastanawiam, czy to wysmiewanie sie odbywalo sie glownie na lekcjach WF czy na innych tez? Bo moze to nie sam WF (pal szesc w co sie na nim gra czy cwiczy) tylko w ogole dreczenie kolegow przez innych uczniow, jest problemem? Tyle, ze na matmie czy historii nie ma az takich szans na "dokopanie" drugiemu jak w czasie gry.

Tak, wydaje mi sie, ze jednak mialam sporo szczescia, bo dzis jeszcze z rozrzewnieniem spogladamy z kolegami i kolezankami na nasze zdjecia klasowe i wspominamy jak super bylo byc wtedy razem.

W podstawówce dzieci znajdą każdy powód do wyśmiewania każdego.
Truskaweczka, nie martw się. Mnie też wyśmiewali. Zwłaszcza taki jeden chłopak, taki klasowy osiłek.
Na wfie związał mi sznurówki zaraz przed skokiem w dal tak mocno, że nie mogłam rozwiązać.
I cały czas mówił na mnie "kujonko"  i podłapała to spora część klasy.
A ja się wtedy nijak odszczeknąć nie umiałam.
Ale na wfie jako że był bardziej kontaktowy to było najgorsze.
Na matematyce pani go szybko usadziła, na polskim, historii itd. tak samo/

Hm, a potem zostają z tego kompleksy, które wyłażą i wyłażą...
Ja nie miałem tego problemu z prostego powodu. Uczyłem się dobrze albo i bardzo dobrze ale na miano kujona nie zasłużyłem nigdy. Do tego potrzeba było jeszcze czegoś dodatkowo, nie będę się rozpisywał czego. Natomiast co do bycie obiektem drwin, to jest to bardzo prosta sprawa. Wiem, bo przećwiczyłem kiedy w podstawówce i na mnie padło. No po prostu trzeba przejść do kontrofensywy i zostać w tym lepszym Potem spokój na resztę edukacji, a wręcz zabawa w tego "złego"...

Tez nie umialam oddawac ;)
chyba ze najlepszej przyjaciolce z lawki jak sie szturchalysmy dla zartu.

Bo kujon to był zazwyczaj taki klasowy nieużytek Jak ja umiałem, to "umiało" jeszcze trzech kumpli z ławki i dziewczyny z ławki, z przodu Kujon na przykład odmawiał wspólnego klasowego urwania się z lekcji albo co gorsza udawał, że się z nami urywa, a potem wracał do szkoły. Wobec takiej osoby nie było litości Teksty leciały okropne ale, ale jeden taki właśnie znajomy kujon został prawnikiem i to z tej najbardziej szacownej odmiany. Było to o tyle przykre, że ja go swojego czasu lubiłem dopóki nie zaczęły mu odwalać te kujońskie zachowania. Ja nie byłem kujonem, a na maturze miałem z nim razem trzecie miejsce w szkole. Tyle, że ja skończyłem szkołę lubiany, a on nie...

Bo kazdy ma prawo wyboru czy zostaje na lekcji czy nie. Tylko durne dzieciaki pojac tego nie umieja.
Nic zlego nigdy nikomu nie robilam. To ze nie poszlam nie zwiekszalo ich problemow po wagarach.

O jej, czyli przypadkiem trafiłem Masz rację, każdy ma prawo wyboru i inne dzieci mogły wybrać, że cię nie lubią Mussuka słusznie napisała, łamistrajków i lizusów się nie lubi. No ale przecież nie każdy musi być lubiany.

A co ma piernik do wiatraka czyli bycie lubianym z piciem jabola? Mnie lubiano, ze szkoly, ba nawet z zajec na studiach, z grupa zwiewalam a jabola w zyciu w ustach nie mialam.
Najbardziej niesubordynowany chlopak z naszej klasy w liceum i przez to tez bardzo lubiany (bo na wesolo "docinal" i wywijal nauczycielom) jest dzis po dwoch kierunkach studiow, w tym jednych za granica i pracuje na wysokim szczeblu w jakims tam unijnym oddziale w Danii. Pasjonuje sie tez fotografia i podrozami po swiecie a nie zbieraniem butelek po jabolu.

To za co was tam tak naprawde oceniaja? Za wiedze czy za brak asertywnosci? I lanie wody:)))

Przy okazji pokazala, ze tam gdzie sa korzysci, tam na solidarnosc nie ma co liczyc. Grupa miala racje w tym wypadku i wygraliby te "batalie" z pania dr, ale tradycyjnie ktos ulegl taniej pokusie.

Bo ja z takiej piatki, nie bylabym wcale dumna. Skoro nawet nie czytala, coscie tam nawpisywali.

No coz, takich wlasnie na taczkach wywozono. I nadal w firmach od takich trzymaja sie z dala wszyscy pozostali.

Ha ha i jeszcze raz ha:)) Mam w firmie 3-ch chlopakow na schwal, ktorzy wlasnie z takiej wydajnej atmosfery zwiali, bo dosc mieli swin za plecami. I szczucia ludzi na siebie. Moj zysk, strata tamtych pracodawcow, bo pracownik szanowany daje z siebie o niebo wiecej niz poganiany i straszony.

ale ich nikt nie pogania i nie straszy
miałam i ponownie mam okazję obserwować ich pracę
jest po prostu system nagród dla "naj". najlepszy aplikant, najlepsza księgowa, najlepszy asystent, najlepszy pracownik biurowy. Nagroda to pieniądze oczywiście, szansa na awans bla bla bla. a że "naj" jest jeden, to się ścigają.
najbardziej kobiety. młode. aplikantki, asystentki, studentki.

Mussuka, powiedz mi jedno:
czy grupa byłaby taka SOLIDARNA i powiedziała: wszyscy za jednego, gdybym dostała 2 tak jak większość i straciła dwa stypendia? może co miesiąc robiliby ściepę, tak  żeby na moje konto wpłynęła comiesięcznie równowartość sumy stypendium ministra i stypendium rektora za oceny (pomijając za publikacje).
Jak tak, to będę solidarna
A jak nie, to proszę sobie taką solidarność w 4 litery wsadzić.
Wiesz dlaczego im było tak łatwo? Bo nie mieli nic do stracenia. Napisali za tydzień. Tak, pełny zakres, razem z tymi nowymi stronami. Ja i koledzy mieliśmy do stracenia wiele. Ktoś mi powie że mogę zrezygnować z nowych butów. Nie, nie mogę. Zwłaszcza że wtedy byłam na etapie randkowania ze swoim obecnym facetem i każda złotówka w odpicowanie siebie była jak na wagę złota.
zresztą NIEWAŻNE po co mi były pieniądze, dlaczego miałaby je tracić dla czyjegoś widzi mi się?
Wielki mi interes.

No tak, dlatego ja napisałam, że owszem, nie tylko na wfie. Jednak nie zmienia to faktu, że lekcje wfu u nas były źle prowadzone. Chociaż wiesz dziewczyny w gimnazjum z innej klasy wyśmiewały jak źle grałam i mnie, i koleżankę inną, a nie znały nas - taki ich charakter był, różnie to bywa.

U nas nie zwiewaliśmy całą klasą często z lekcji, ale z dwa razy w gimnazjum się zdarzyło. Ja poszłam, ale fakt, był problem, bo ktoś wrócił i naskarżył z klasy No chociaż niby i bez tego mogłoby być niefajnie, że nie ma całej klasy. Uroki gimnazjum, wiadomo, ale to z dwa razy, więc nic strasznego Jeszcze z raz czy dwa z koleżanką w gimnazjum się urwałam z jakiejś lekcji, ale tu wiedziałyśmy, że nie będzie problemu, bo właśnie tutaj mieściłyśmy się w tym, bo mogły być jakieś 2 nieusprawiedliwione nieobecności.

Miałem na studiach taką o to sytuację. Końcowy egzamin z przedmiotu dość powszechnie znienawidzonego. Mnie on nie wadził, nawet można powiedzieć, że go lubiłem. Egzamin był pisemny, trzeba było teoretycznie wykonać 5 zadań jednak prowadzący przedmiot miał zwyczaj w czasie egzaminu zaglądać jak studentom idzie rozwiązywanie. Jeśli widział, że ktoś szybko i dobrze rozwiązuje, to puszczał delikwenta szybciej nie każąc robić reszty. Ja swoje pierwsze trzy zadania zrobiłem szybko ale z resztą się nie spieszyłem, bo będąc na sali zawsze mogłem komuś pomóc. No i kolega obok leżał i kwiczał, więc dałem mu jedno z moich zadań żeby sobie przepisał. Pech chciał, że akurat wtedy prowadzący zrobił sobie kolejną rundkę sprawdzającą, w tym do mnie, bo chciał mnie szybciej puścić Nie dało się ukryć, że nie mam jednego zadania, które miałem wcześniej. Sprawdził u sąsiadów, znalazł. Wziął nasze indeksy, dostaliśmy po baniaku i do widzenia... Koledze było strasznie głupio na korytarzu ale ja się śmiałem i mówiłem żeby się nie przejmował. Przyjadę we wrześniu to sobie zdam bez problemu. On jednak nie ustępował, zebrał jakąś grupkę wsparcia i tak długo męczyli naszego prowadzącego aż zgodził się na salomonowe rozwiązanie. Kolega zostaje z baniakiem na wrzesień, a ja mogę ponownie przystąpić do egzaminu z kolejną grupą przed wakacjami. Przyszedłem na egzamin, pan prowadzący usadził mnie w odstępie dwóch ławek od innych . Po szybkim zrobieniu trzech zadań przysiadł się i poprosił o indeks. Zasępił się patrząc w ten baniak i mówi - i co ja mam teraz z tą dwóją zrobić? W końcu ją przekreślił i wstawił 5. Powiedział mi jeszcze, że był w najwyższym stopniu poirytowany tą sytuacją, bo był zmuszony postawić pierwszy raz w swojej karierze dwóje do indeksu. Pożegnaliśmy się z uśmiechem. Kolega wpadł jeszcze z jakimś alkoholem więc opiliśmy całą przygodę. Studia skończył, pracuje w zawodzie, realizuje się. To była moja jedyna dwója w indeksie i jestem z niej naprawdę dumny
Kiedyś straciłem stypendium naukowe na 3 semestry. To była dla mnie bardzo poważna strata finansowa, bo pieniędzy od rodziców dostawałem niewiele, stypendium socjalne wystarczało zaledwie na opłacenie akademika i obiadów. Za co straciłem? Bo dostałem warunek na własne życzenie. Nie zgodziłem się na warunki zaliczenia przedmiotu jakie postawił prowadzący. Uważałem, że są niesprawiedliwe i dziękuję, nie skorzystam. Odczekałem rok aż zmienił się prowadzący i dopiero wtedy powtórzyłem cały semestr z innym i zaliczyłem bez problemu. A mogłem zaliczyć od razu i stracić coś niewymiernego czyli szacunek do siebie samego ale mieć więcej pieniędzy...

Może i ryczały, ale każdy lubi coś innego. Ileż można grać w zakichaną siatkę? U mnie było dzień w dzień, za każdym Wfem, raz na miesiąc coś na ocenę. Można grać w kosza, palanta, baseball i diabli wiedzą w co jeszcze. Czemu tylko siatka i siatka?
Mnie osobiście, takie "pełzanie" podoba się znacznie bardziej, totalną nudą są wszelkie gry zespołowe. Fitness też powinien być na Wfie uwzględnion, bo to dzięki temu utrzymuje się dobrą kondycje, a nie dzięki siatkówce. Co kto lubi...

Bo to jest własnie tak Truskaweczko że dzieci/ludzie wybierają do drużyny tych których darzą sympatią, a nie że oceniają obiektywnie kto najlepiej gra ( chociaż na to jak ktoś gra składa się też umiejętność współpracy, a trudno ją zdobyć będąc ciągle zniechęcanym do niej). 'Swoich' (lubianych) traktują ulgowo, a 'nieswoim' wypominają każdą błahostkę-błąd. U mnie niestety nawet na języku polskim nauczycielka wymyślała grupowe pisanie wierszy, opowiadań - to też był dla mnie koszmar, bo grupa hamowała moje fantazje/pomysły/kreatywność to raz, dwa - oczywiście mnie nie lubili,  i osoby/osobę które były/była ze mną w parze zawsze musiała reszta wyśmiać po lekcji ( podwójne zło, bo i oni/ta osoba z pary czuli się niekomfortowo ze mną, i ja czułam się niekomfortowo, miałam poczucie winy za to że komuś się przeze mnie obrywa). Prosiłam panią nauczycielkę, aby pozwoliła mi pracować ( w sensie pisać) samej (przeważnie sama najszybciej, i poprawnie wykonywałam zadania), ale to nie skutkowało.

Ogólnie szkoła obrzydziła mi różne rzeczy - od aktywności fizycznej, do muzyki klasycznej (lubiłam jako dziecko Bacha, ale potem skojarzył mi się z zajęciami muzyki, i sympatia lekko osłabła).

Z Waszych wypowiedzi wynika tylko jeden wniosek - jak ktos nie radzi sobie w szkole z tym czy owym przedmiotem i z kolegami, to zaczyna winy szukac w szkole, nauczycielach, kolegach - tylko nie u siebie.

To, ze mnie nie lubia, ze kiepsko gram, ze nie umiem zadan rozwiazywac, ze sie ze mnie smieja - to wszystko wina ICH.

Jasne, swiat niech sie zatrzyma i tak kreci, zeby to mnie pasowalo, anie ja sie bede do swiata dopasowywac.

Jest WF, jest program, jest grupa (czyli wiekszosc) i ja, jako jednostka musze sie do tego dostosowac. A nie zadac, zeby specjalnie dla mnie inni sie pozmieniali.

Siatkowka nudzi? To czemu zadna nie pogadala z kolezankami i z nauczycielem, zeby cos innego czasem porobic na wuefie? Albo potrenowala po szkole, na podworku z innymi dzieciakami te straszne odbicia i serwy, tak, zeby nie dawac innym powodu do kpin podczas gry?

Rodzice, ktorzy zwalniaja dziecko z WF (czy innego przedmiotu) bez wyraznego i powaznego powodu, czynia dziecku krzywde. Pokazuja wyjscie awaryjne: nie lubisz, nie umiesz - to wykrec sie, odejdz, zostaw to. A jak to w zyciu doroslym potem bedzie? Nie lubie kolezanek w pracy, to do niej nie pojde?

To jest lenistwo i chowanie sie w kat zamiast odwaznego brania byka za rogi.

I jeszcze smieszniejsze - szkola zniecheca do wszystkiego:))) Chyba tylko niektore jednostki, wiekszosci jakos sluzy i pokazuje droge na przyszlosc.

Jak komus nie pasuje szkola publiczna i chce miec indywidualny tok nauczania, to niech sie zapisze do prywatnej, buli kupe kasy i wtedy wymaga.

A swoja droga Ludmilaa, to jaki ten WF jest w szkolach za granica? W USA, UK czy gdzie indziej? Bo narzekacie nma polskie szkoly, a ja tam zadnych roznic nie widze. W programie kazdej szkoly jest wychowanie fizyczne. I nikt z tego powodu lamentu nie robi.

To czemu piszesz w watku o tragicznym wychowaniu fizycznym po polsku? Zapewniam Cie, ze po zagranicznemu WF wyglada podobnie, moze mniej siatkowki na rzecz innych dyscyplin, ale cwiczyc kazdy dzieciak musi. I zazwyczaj chce.

Cwaniactwa to nas chyba nie trzeba uczyc za specjalnie, to nasza cecha narodowa.

Ciekawe, czy rownie kreatywne sa te dzieci wymyslajac "przeszkody" do nauki na innych przedmiotach.

Lilly25 - ale ta nadzwyczaj rozwinieta dziewczynka czy watly chlopiec pojda kiedys w swiat i jesli nie naucza sie juz za mlodu radzic sobie z kompleksami i problemami, to zycie bedzie dla nich ciezkie.

Zreszta, przeczytajcie ten artykul - czesc komentarzy pokrywa sie z Waszymi spostrzezeniami, czesc jednak nawoluje do rozsadnego podejscia w sprawie lekcji WF w szkole.

http://kobieta.onet.pl/dziecko/zywienie/raport-dzieci-nie-chca-cwiczyc-na-wf-dlaczego/y42fw

Bardzo czesto to wina rodzicow, ze dziecko nie cwiczy, ma kompleksy, nie ma komu sie wygadac, poradzic, pocwiczyc. Zamiast pomoc, zwalniaja malca z tak waznych zajec.
Zreszta sama o tym napisalas tak przy okazji.

9-latce na poczatek nalezaloby sprawic porzadny sportowy biustonosz. Minie rok, dwa i reszta dziewczyn ja dogoni.
Co ciekawsze, niektore zaczna sie w push-upy wpychac, zeby rozmiar powiekszyc  i beda zazdroscic jej wlasnego biustu. Ale to trzeba dziecku codziennie powtarzac. I uczyc pewnosci siebie.

Nie szukam winy, chociaż w przypadku dzieciaków w podstawówce, to raczej wina ich, nie moja, że wyśmiewali, no albo patrząc szerzej może rodziców, że no chyba niezbyt dobrze ich wychowali, takie odnosiłam wrażenie.

Tak ok racja, ale my też czasem mówiliśmy ogólnie, że nie chcemy znowu siatkówki, ale uwierz niewiele to pomogło. Czasem tak jest... A w gimnazjum zwłaszcza tak mówili, bo że mała sala gimnastyczna i że czegoś innego nie bardzo. No to wybacz, ale było wtedy tak. No chociaż może i mogliśmy jeszcze pójść wyżej, nie wiem do dyrektorki, ale serio myślisz, że zawsze to coś daje? No nie wiem. To co mogliśmy zrobiliśmy, też mówiliśmy, że lepiej jakby było też coś innego. A to, że nauczyciel miał gdzieś czy coś, to już na to za wiele się nie poradzi. Dlatego tutaj podejście nauczyciela było kiepskie. Przy czym ok, nie mówię, że jakikolwiek nauczyciel sprawi, że jak lubię przedmiot, to jak źle prowadzi, to przestanę lubić. No może nie zawsze, ale można się zniechęcić w pewnym stopniu i przychodzenie na takie lekcje nie będzie raczej przyjemnością.

Czemu nie potrenowałam serwów? Uwierz mi, długo próbowałam, uczyłam, z nauczycielką kiedyś po lekcjach też, a i tak szło mi kiepsko/średnio. Czasem tak jest, że coś idzie kiepsko. Jasne, czasem po tym jak się postaramy, to będzie szło lepiej, ale czasem niekoniecznie i nie stanie się ta osoba świetna w tym. No tak bywa. A po szkole to już tak nie ćwiczyłam, no odechciało mi się, zwłaszcza, że wtedy jak pisałam brałam do siebie to wyśmiewanie, więc uznałam, że lepiej nie próbować. Owszem, teraz bym postąpiła inaczej myślę, ale wtedy to co innego było, no i trudno już przecież. Trudno wymagać od 15 latki by zachowała się tak samo jak 23 latka czyli ja teraz, bo mam teraz 23 i pół lat ;p A teraz to nie ma co myśleć, że "mogłam to czy tamto", bo to bez sensu. A na podwórku na szczęście już były osoby co mnie lubiły, nie to co w klasie właśnie w podstawówce, więc z nimi mogłam się fajnie pobawić czy to w zbijaku czy to w jakieś inne zabawy, a było ich sporo.

Owszem, nie jestem za tym, by całą winę zwalać na innych czy szukać dla siebie usprawiedliwień, tu nie o to chodzi. Jednak w sytuacji np, gdy dziecko w podstawówce jest wyśmiewane to moim zdaniem nie jest to w żadnej mierze jego wina. Ja wtedy czułam się winna, ale teraz wiem, że niepotrzebnie, bo nie było mojej winy. Jeżeli chodzi o wyśmiewanie się i takie zachowania szkolne to moim zdaniem nie ma dla tego usprawiedliwienia.

A co jeśli cały WF jest siatkówką? Pogadać z nauczycielem? Żarty. U mnie w podstawówce nauczyciela się nie kwestionowało, nie uczyło się go co ma robić. Taki uczeń miałby kłopoty i opinię niezdyscyplinowanego. Powiedzieć rodzicom? Rodzice zazwyczaj mówią "Słuchaj pani, pani wie co robi".
Matematyczce też można by powiedzieć "proszę nie robić ułamków, bo nie umiemy"? Albo polonistce "nie chcemy tej lektury, bo nas nudzi"? Niestety nie można, tak samo nie można WF-iście.

To nie jest takie proste zająć się dobrze dzieckiem. Jeśli np. i dziecko, i rodzice są świadomymi, empatycznymi ludźmi nie lubiącymi ranić bez potrzeby to naprawdę jest problem, bo ani dzieciak nie odważy się zwierzyć rodzicom ('będę im przeszkadzał, mają ważniejsze sprawy na głowie, żal mi ich'), ani rodzice nie 'podejdą' do niego z obawy żeby nie sprawić przykrości podejmując krępujący temat. W najbardziej zapracowanych, biednych rodzinach to rodzice ze zgryzoty nawet imion swoich pociech zapominają.

Czasami odnoszę wrażenie że aby dobrze wychowywać dzieci gorząc z tym swoje obowiążki należy być nadczłowiekiem.

No, ale tak bywa. Ja sama byłam właśnie nieśmiała i wtedy wstydziłam się i wobec rówieśników, którzy wyśmiewali i rodzicom też wstydziłam się powiedzieć. Wtedy naprawdę może być taka sytuacja. Teraz wiem, że można może byłoby zrobić coś więcej niż powiedzenie nauczycielce, że taki wf jest zbyt monotonny, ale no było się dzieckiem, więc chyba nie ma co tak się obwiniać. A dobrze, że piszemy już z perspektywy dorosłych osób jaki ten wf był, może dzięki temu teraz niektórzy nauczyciele przemyślą, że serio coś nie tak i że wf nie powinien tak wyglądać.

Mussuka, prowokacje prowokacjami, ale utrzymuję kontakt z młodymi ludźmi (nastolatkami) i prawda wygląda często tak jak opisałam. To nie żadna patologia, tylko realia życia średniej, przeciętnej (a może nawet - powyżej przeciętnej jeśli chodzi o zamożność) rodziny polskiej. W patologicznych rodzinach to matka leży z gnijącymi nogami na szkle z roztrzaskanej butelki po denaturacie, a dzieci traktują ją jak zapalniczkę na papierosy.
Nastolatek często wstydzi się mówić że ma kłopoty z takimi rzeczami, przed rówieśnikami dobrze jest udawać cynika żeby nie zostać wyśmianym za bycie uczuciowym, nieporadnym, a starszym osobom nie może się zwierzyć bo usłyszy najprawdopodobniej że skoro nie musi codziennie zasuwać kilkunastu kilometrów po szklankę wody do picia to pewnie mu się w dupie przewraca od dobrobytu skoro ośmiela się skarżyć, albo zawracać głowę.