Samotni rodzice - jesteście tutaj ?

Moja córka miała 1,5 roku, gdy odeszłam od jej ojca. Rzeczywiście było to o tyle łatwiejsze, że niczego wtedy nie rozumiała, nie musialam niczego tłumaczyć. Musicie przygotować dzieci, żeby nie było to dla nich zaskoczeniem. One już cokolwiek wiedzą? Kiedy mąż się wyprowadza?

Współczuję Ci Jazz, trzymaj się. I tak podziwiam, mnie chyba by dobiły 4 m-ce razem i  cierpieniu. Jesteś silną kobietą. Może spróbuj z mężem pogadać o tym byście wspólnie porozmawiali z dziećmi o waszych planach. I wtedy też unikniesz sytuacji gdy z dnia na dzień zostaniesz sama z dziećmi, swoim i ich bólem. Niech tatuś też zmaga sie z konsekwencjami. A i dzieci wiedząc wczesniej mają szansę się nieco przyzwyczaić, oswoić kiedy np ex powie ze będzie jak teraz tylko inne domy. I że będzie odwiedzal, brał na wakacje itd...no oby! Bo dla wielu wyjście z domu oznacza zerwanie więzi także z dziećmi

Moja mała ma dopiero 1,5 roczku i nie ma pojęcia o tym, że kiedyś tata w ogóle z nami mieszkał. Ale zaczyna być świadoma, ze tata jest i że go brak. Jeszcze nie dawno nawet by z nim na dwór nie poszła a teraz trzeba siłą odrywać na klatce jak on idzie. Woła go w dzień...czasem na innych facetów woła tata ( niemiłe to dla mnie ). A tatuś raz ma w miarę regularny tok odwiedzin a potem ma fazę na ciszę ( np teraz widział dziecko w pon, miał być dziś do południa ale go nie było a poprzednie półtora tyg regularnie co dwa dni i około 2 godz średnio ). Ostatnio ex się agażuje w kąpiel i usypianie...mała usypia jeszcze przy piersi ale on sie kładzie po drugiej stronie i mała co jakiś czas sprawdza czy on jest, siada i woła tata, tata! Potem on musi ją za rączkę trzymać i po chwili się sytuacja powtarza. Nie wiem czy to w ogóle dobrze, z jednej strony dziecko ma pzez chwilę dwoje rodziców a z drugiej strony rośnie i będzie chciało więcej a wiadomo czego oko nie widzi tego sercu nie żal. Więc lepiej może żeby dziecko takich chwil nie miało...no ale tatuś chce...traume zafundować chyba

Jazz, dokładnie! Tata jest super, bo czas z dzieckiem spędza głównie na zabawie. A od wychowania jest mama, a to nie zawsze oznacza same przyjemności. Na początku też byłam o to zła, ale teraz, po roku, cieszę się, że Mała lubi swojego tatę. Mnie kocha, ale nie wiem czy lubi Ostatnio nie jestem oazą spokoju, zaczęło się przedszkole i jestem zestresowana, bo wszystko na mojej głowie.

Prawda i tak w końcu wyjdzie na jaw także lepiej nie kłamać

Hej dzieczyny!
Tak zastanawiałam się nad tym, ze tatuś zawsze lepszy to prawda . I może pzyjść taki wiek na nasze dzieci, ze faktycznie nie raz usłyszymy, że tatuś to i tamto i ogólnie tatuś zawsze lepszy. No i niech sobie będzie. Ja myślę, ze dziecko jak będzie rosło i tak zacznie układać elmenty w całość i stwierdzi : hmm tata kupił mi wypaiony tablet, ale w tyg obejrzałbym sobie z nim po prostu film, ale on nawet nie zadzwonił. Poszedłbym z nim gdzieć tak jak z mamą ale on stweidził, ze ten weekend nie jego. Byłem chory a on wpadł z sokami i owocami i posiedział u mnie 2 godz a następnego dnia zadzwonił a ja chciałem żeby przy mnie był na dłużej. A mama - nerwowa, przemęczona, nie raz pada na twarz, ale co robi jak dziecię mówi - mamo chodż do mnie, bo Cię potrzebuję - mama jest. Grunt to pracować nad tym byśmy były spokojniejsze ( bo w tym całym natłoku stresu i obowiązków naprawdę o nerwy nie trudno ).
A tak mnie ta refleksja naszła, jak moje dziecię dziś się tuliło i buziaki dawało i się bawliśmy i śpiewaliśmy i miała tego tyle ile chciała i właśnie wtedy gdy chciała...a wołała tatę dwa razy nagle. Powiedziałam tylko - taty nie ma.

Asnika, mam  nadzieję że będzie tak jak mówisz...
Trzeba pamiętać jeszcze o starym, dobrze sprawdzonym sposobie na weekendowego rodzica. Jak nasz kochany nastolatek będzie miał nas serdecznie dosyc i wychwalał pod niebiosa tatę, którego ma od swięta, to najlepiej buntownika na kilka dni (zdecydowanie dłużej niz na weekend i obowiązkowo w okresie szkolnym!) wysłać do uwielbianego rodzica...Podobno skutkuje... I tym sposobem wracamy do łask naszego dziecka

Elu, widzę że Ty już doswiadczenie w tej kwestii zdobyłas
A tak zapytam, ciężko jest chłopca wychować bez "męskiej ręki"? Bo jak widzę bunt u osmiolatki, to zastanawiam się co to będzie się działo z synkiem  za trzy lata, że już nie wspomnę o dojrzewaniu...

A'propos buntu, to ma mamy teraz kulminację. W przedszkolu (pierwszy rok) ryk, w domu ryk. Oszaleć można

Powiem wam , ze jak moje dzieciaczki były małe to infekcja gonila infekcje
a ja stale u lekarza .
ale gdy zaczeły chodzic do szkoly to coraz zadziej łapaly
i coraz mniej chorowali . wiec z wiekiem wyrastali z chorobsk

Nie trzeba było długo czekać i mamy tydzień w przedszkolu i pracy z głowy. Mała zaraziła się ode mnie i rozwinęło się to dosyć poważnie, bo dostała antybiotyk.
Przedszkole póki co znosi fatalnie, ciągle płacze i odwodnila się, bo nikt tam za nią z piciem nie gania. Nie sadzilam, że początek będzie aż tak zły. A brak wsparcia w drugiej osobie jeszcze te odczucia potęguje. Tata Małej pomaga, robi zakupy itd., ale tęsknię za emocjonalną jednością z drugą osobą.

Liwia, z Twojego postu brzmi nie tylko duma, ale i siła. Tak trzymaj

Moja młodsza też już po pierwszej infekcji..
Na szczęście niegroźnej. W przedszkolu odnalazła się super, jestem z niej taka dumna. Starsza córcia też bardzo dzielna...jak te nasze dzieci szybko dojrzewają dzięki czy może lepiej przez te sytuacje życiowe.
Jestem silna tak chcę być postrzegana przez córki, one dają mi dużego kopniaka

Chyba nie jestes sprawiedliwa.
To TWOJE dziecko, i tylko twoje, a ojciec dziecka, to twoj wybor.

Ojciec mojego syna zostawil go po 4 miesiacach. Ani razu sie z nim nie skontaktowal, ( juz mija 14 lat), alimenty wywalczylam, jak maly byl juz w przedszkolu.
Babcia ze strony ojca ANI RAZ  z nim nie zostala.
Moja mama nie zyje od ponad 20 lat.
Moj ojciec ANI RAZ  z nim nie zostal

Slowem- moje dzieco, moj klopot.
Byly platne opiekunki, ktore bralam z ogloszenia.
Mialam wprawdzie swoje mieszkanie, ale oplacic tez musialam je sobie sama.

Jakos przezylam ( choc wspominam jak koszmar)

Asnika Napisałaś coś ważnego. Zawsze irytowało mnie jak czasem czytałam, że matka samotna to już człowiek gorszej kategorii, trzeciego sortu itd... Przecież mało która samotna matka została z nią z własnego wyboru, a niezadko ten wybór był własnie sprawą życia bądż śmierci..no tu juz skrajnie, ale są sytuacje gdy ucieka się od kata np.
No i jeszcze jedno - przecież gdyby nas faceci np nie pozucali dla swoich kolejnych nowych rodzin ....wiem, wiem...czasem i baba przysłowiwa zaniedbana i zrzędliwa i wina po dwóch stronach, ale najczęściej to jest tak, że facet ma kobietę co dla niego wszystko a jemu jeszcze mało, ego rośnie itd. I za kare jeszcze ouchem w łeb - taram! została pani kobietę drugiej kategorii

Witam osobiście nie uważam że samotna matka to kobieta drugiej kategorii , spotykałem sie jakiś czas z samotnymi matkami z tego powodu iż również sam wychowuje 2 dzieci i wiem z jakimi problemami sie boryka samotna matka .

taaa....facet nie podołałby zapewne połowie obowiązków.

tak masz rację...pisząc to kierowałam się własnym doświadczeniem
Nie można wszystkich wrzucać do jednego wora ....Samotny rodzic to wyzwanie....ale damy radę

Elu  może ty mi podpowiesz jak mam się zachować bo juz tracę siły... mój były ustalił ze mną ze opiekuje się dziećmi w weekendy Całe wakacje nie interesował się córkami Obiecywał ze przyjedzie ale nie przyjeżdżał Kiedy się dowiedział ze byłam z dziećmi na wakacjach to przyjechał i zabrał młodsza bo starsza nie chciała Przez trzy dni nie odbierał telefonów ani nie opisywał na SMS Wariowalam Sprawa skończyła się bardzo nie przyjemnie Dużo by pisać Teraz mam taką sytuację ze generalnie przyjeżdża kiedy chce Nic nie mogę zaplanować bo nie wiem o ktorej je zabierze Dzwoni tylko do starszej i mówi ze np. będzie za godzinę albo wieczorem Dziś puściły mi nerwy kiedy musiałam z nimi jechać do kosmetyczki To miala byc godzina przyjemnosci a zmienila sie nie musze mowic... A moj maz przyjechal po dwoch godzinach jak gdyby nigdy nic i sie zaczelo Powiedzialam ze jest nie odpowiedzialny i nie bedzie mi ustawial zycia i zabieral dzieci kiefy chce Starsza corka chciala z nim pojechac i miedzy nami wywiazala się kłótnia Jest mi strasznie głupio i mam moralniaka bo co ona jest winna I pojechała.... wróciła przed chwilą i nie umiałam emocji opanować choć uważałam z każdym słowem Wiem ze poleglam  bo doprowadził do tego ze się obie poklocilsmy Jak mam postępować w takich sytuacjach Może ktoś mi poradzi bo nie mam sił...

ankaa27
    2015-09-27 14:50:42

cześć
Jestem samotna mamą od ponad 4 lat sama wychowuje swojego syna.Jego ojciec się nim nie interesuje płaci marne alimenty, mieszkam z rodzicami którzy uważają mnie za złą matke. Moja mama cały czas  wygaduje mi, że mieszkam z nimi i że muszą zajmować się moim dzieckiem. Ja nie mogę nigdzie wychodzić beż mojego syna , bo w końcu Ty jesteś jego matka '' chciałąś to masz''. Jest mi strasznie smutno że nie mam oparcia w swoich rodzicach i cały czas mam wszystko wygadywane. Daję 800 zł na opłaty, jedzenie i na opieke za moje dziecko, przecież babcia za darmo w domu nie będzie siedziała a teraz doszły opłaty za przedszkole. Moja mama cał;y czas traktuje mnie jakbym miała 5 lat a nie 27. Cały czas słysze że jestem nieudaczniczka i ze tak już zostanie.Chciała bym się wyprowadzić ale nie mam takiej możliwości , chodze na 4 zmiany do pracy i nawet w weekendy mnie nie ma w domu z moim kochanym synem.

cześć
Ja mam 35 lat i prawie takie same doświadczenia jak Ty
Zostałam sama praktycznie bez niczego, i musiałam wrócić do rodziców ... Bardzo żałowałam,że nie udało mi się wcześniej chociażby odłożyć na własne mieszkanie ... Ale, może jak większość z nas, nigdy nie pomyślałam, że kiedyś zostanę sama w ciąży, a potem z dzieckiem ....
Rodzice straszyli mnie odebraniem syna gdy chciałam wyjść wieczorem z koleżanką w dniu własnych urodzin.
Znajomi pytają dlaczego nadal jestem sama, a ja fizycznie nie miałabym nawet kiedy spotykać się z kimś ... próbowałam, ale szybko się rozpadło - właśnie z tego powodu, braku czasu i możliwości.

WESOŁYCH SWIAT

witaj w naszym gronie

ale tez radzimy sobie jako samotni rodzice

Katerina, nie szukasz miłości?

Katerina, napisałaś, że radzisz sobie bardzo dobrze - co przez to dokładnie rozumiesz?
Ja też radzę sobie nieźle, ale w poczuciu pełnej swobody ogranicza mnie:
1. Brak własnego mieszkania - wynajmuję, a wspólny kredyt mieszkaniowy spłaca ex
2. Brak zabezpieczenia na tzw. czarną godzinę
3. Brak szczerze przyjaznych osób, towarzystwa na wakacje, a nie czułabym się dobrze wyjeżdżając sama z córeczką.

moi juz teraz sa nastolatkami ale nie nazekam .
tez na nikogo niemoglam liczyc a dzisiaj juz idzie na prosta

tak trzeba nauczyc sie organizacji prac . i wszystko umiec dopasowac do dzieci

Aga30 ja pierwszy rok bycia samej tak naprawdę nie wiedziałam jak żyć. Dopiero po roku zaczęłam coś zmieniać. Niewątpliwie pomogła zmiana pracy. Zostałam  w tej samej branży, ale zmieniłam otoczenie i miejscowość. Potem zaczęłam szukać mieszkania, znalazłam, wyremontowałam. Zaczekałam, aż dzieci skończą rok szkolny i od września chodzą do nowej szkoły.
Jest mi dobrze. Niewątpliwie cieszy mnie bardzo dobry kontakt z dziećmi. Widzę co czasami się dzieje np. w sklepie, kiedy dwoje rodziców nie daje rady sobie z dziećmi. Ja nie mam raczej z moimi problemów.

Trochę mi brakuje czasu dla siebie  w sensie wyjść z domu. Nie mam tez znajomych i w zasadzie spotykam się tylko z rodziną.

Aga30 co do mieszkania, zacznij rozgladać się nawet za kawalerką. Na jakiś czas powinna Tobie i córce wystarczyć. Zawsze można zamienić na coś większego, a małe mieszkanie łatwiej jest też sprzedać. Skąd jesteś? Jak się u Was kształtują ceny?

Katerina, bez oszczędności nie dam rady kupić mieszkania. Wkład własny i wykończenie - na to potrzebna jest kasa. Przy obecnych zarobkach będę składała lata
Jestem z Gdańska. Znajomych też ilość minimum, rodzina daleko, zresztą z problemami.

hej ....
cosik mało nas tu zaglada ....